Верата како сигурност
Сигурноста што ја примаме преку верата не е човечка претпоставка, туку сигурност што почива врз Божјиот Збор.
Таа започнува таму каде што човекот престанува да се потпира на свое мислење, и почнува да стои врз Божјиот Збор како врз сигурност.
Сигурноста што доаѓа од верата не се раѓа од човечка желба. Не се раѓа од потребата човекот да биде во право. Не се раѓа од стравот да биде заштитен.
Таа се раѓа од веродостојноста на Божјиот Збор.
Од Оној што зборува вистина.
Од Оној што не може да лаже.
Од Оној чиј Збор стои кога човечката мисла се распаѓа.
Затоа верата не е празно верување или мислење. Во верата нема ниту капка претпоставка. Верата е знаење — познавање на Бога. Верата е сигурност. Таа е доверба.
Верата е доверба во Бога. Таа значи да Го познаваме — да го знаеме Неговиот карактер, да знаеме дека Неговите ветувања се апсолутна сигурност, и дека можеме со апсолутен мир да се потпреме на нив и да одмориме во нив.
Ова го кажува Бог за Себеси:
- 1 Коринтјаните 14:33 — „Зашто Бог не е Бог на несигурност, збунетост и неред, туку на мир, како што е во сите цркви на светите.“
Бог не создава минлива сигурност, релативна вистина или привидна стабилност. Тој создава стварност — и стварноста што ја создава е сигурна. Тој изрекува вистина — и вистината што ја изговара не е двосмислена. Бог не создава неред, општа несигурност или нејасност — Тој не е автор на стапици. Кај Бога вистината не исчезнува утре како нешто што било само за денес — туку е цврста, јасна и трајна. Она што Бог го проговорил останува низ вечноста — непроменето — како стварност која е сигурна и врз која можеме целосно да се потпреме — без најмала дамка на несигурност.
- Исаија 5:20 — „Тешко на оние што злото го нарекуваат добро, а доброто зло; што темнината ја ставаат за светлина, а светлината за темнина; што горкото го ставаат за слатко, а слаткото за горко.“
Стварноста што Бог ја проговорил
Со Својот Збор Бог го создал светот — Тој рекол, и било. Стварноста околу нас е сигурна затоа што Бог ја создал. Кој може да ја негира? Кој може да се сомнева дека сонцето свети додека гледа право во него? Кој може да се сомнева во зимскиот студ додека стои необлечен надвор?
Кој може да си откине прст и да биде несигурен дека последиците и загубата се стварни?
Кој нема страв од лав што талка по плен? Имаш ли барем капка храброст да му се приближиш неподготвен?
И зарем човек што ја доведува стварноста во прашање и го става светот околу себе под сомнеж, не живее секој ден со сигурности што не ги доведува во прашање и не се осмелува да ги распушти во релативност и да ги третира како несигурни? Тој може да ја оспорува сигурноста со зборови, но не може да ја избегне со животот.
Се осмелува ли човекот спори против сигурноста да живее како да нема сигурност?
Тој може да ја релативизира стварноста во мисла, но не може да ја релативизира во живот. Може да зборува како сѐ да е несигурно, но не може да живее како ништо да не е сигурно.
Зарем не си го знае своето име? Зарем не го препознава својот здив, срцевиот ритам и потребата од кислород?
Зарем и филозофите што ја толкуваат стварноста не се потчинети на законот на срцевиот ритам и на неизбежната потреба да вдишат кислород во своите бели дробови? Зарем можат со своите филозофии да ги променат природните закони?
Сите ние живееме во сигурноста што Бог ја проговорил во стварност и која сигурно се простира околу нас. Неговиот Збор е сигурност. И ако го примиме со вера во која нема ни капка сомневање, и ние ќе стоиме сигурно преку тој Збор — и таа сигурност ќе ни даде апсолутен мир.
Тогаш нема веќе да бегаме кога никој не нѐ брка. Нема да се плашиме кога опасноста е замислена или пресметана со наша лична математика. Тогаш ќе го гледаме светот и животот онакви какви што Бог ги создал — и ќе бидеме сигурни во таа глетка.
И нема да постои жива сила што ќе може да ни ја украде, замати или искриви. Јасно ќе го гледаме она што за Бога е вистина и стварност.
И сигурноста што е од Бога, ќе биде наша сигурност — бидејќи сме ја примиле без сомнеж, отпор, пресметка или измислување.
Од вера кон претпоставка — кога човекот создава своја сигурност
Ако верата е сигурност во Бога и во Неговиот Збор, тогаш спротивното на верата не е само неверување. Спротивното е човекот да создаде своја сигурност — своја верзија на стварноста — таму каде што Бог не проговорил.
Тука започнува претпоставката.
А кога претпоставката бара да владее со иднината, таа станува духовно коцкање.
И тоа е дрскост — бидејќи ја зазема улогата што Му припаѓа единствено на Бога.
Границата на вистината
Сигурност наспроти коцкање
Вистината, за нас луѓето, може да биде примена единствено преку два сигурни канали:
- она што Бог го открил преку Својот Збор,
- и она што навистина стои пред нашите очи и е достапно за испитување —
- она кое не може да ја премине сегашноста
- и кое не може да го премине просторот кој е во наш дофат.
Божјото откровение е сигурно затоа што Бог не може да лаже. Сегашната стварност може да се испита затоа што стои пред нас, без да се крие. Но иднина која Бог не ни ја открил, не стои пред нас. Ние не можеме да ја видиме. Не е во наша сопственост. Не е во наша контрола. Не можеме да ја направиме сигурна со тоа што ќе ја замислуваме, со тоа што ќе се плашиме од неа, со тоа што ќе ја посакуваме или со тоа што ќе се обидуваме да ја пресметаме.
Вистината, во нашиот видик — или перцепција — завршува во сегашниот момент — освен ако Бог не проговорил надвор од него, откривајќи го тоа што сѐ уште не се случило.
Тоа значи дека ние имаме сведоштво до денес — сме биле присутни вчера и завчера, присутни сме денес, но не сме присутни утре и задутре. Затоа, за нас, луѓето, границата на вистината или сигурноста завршува денес, и не се протега дури ни петнаесет минути после овој момент додека ја читаме оваа реченица. Исто така не се протега надвор од нашиот видик, каде што дофатот ни е ограничен или целосно недостапен. Вистината и сигурноста за нас се ограничени до онаму каде што имаме апсолутен пристап.
Она што стои достапно пред нас може да се испита. Она што Бог го открил може да се верува. Но она што стои надвор од сегашниот поглед (протегајќи се низ иднината) и надвор од Божјото откриено Слово не ѝ припаѓа на сигурноста. Тоа ѝ припаѓа на претпоставката.
Движењето на претпоставката
Претпоставката има поинакво движење од сигурноста. Таа започнува со она што веќе било видено. Започнува со минато искуство, минати докази, мината болка, минат успех, мината опасност или минати обрасци. Но не застанува во сегашноста, каде што погледот завршува. Таа продолжува во иднината, каде што погледот веќе го нема, и таму се обидува својот заклучок да го запечати како вистина.
Значи, вистината завршува таму каде што и сегашните докази и Божјото откровение завршуваат. Но претпоставката патува надвор од таа граница. Таа започнува со минатото, поминува низ сегашноста, и се обидува да ја поседува иднината.
Ова не значи дека иднината е несигурна за Бога. За Бога, иднината е отворена пред Неговите очи. Тој го знае крајот од почетокот. За Него, утрешниот ден не е темнина. Ништо не е скриено од Него. Иднината Бог ја гледа како ние што го гледаме минатото и сегашноста.
Но за нас, иднината е сокриена, освен ако Бог не ја открие.
Затоа, кога човек зборува за иднината како што Бог ја открил, тоа е вера. Верата е сигурност во Божјиот Збор. Но кога човек зборува за неоткриената иднина како да ја знае, тоа не е сигурност, туку е претпоставка.
Човекот често претпоставува дека неговиот поглед не е ограничен по Божји дизајн — дека Бог му дал некаква власт над иднината. Но таква власт му е дадена само кога почива врз Божјото Слово. Кога Бог зборува за иднината и ние Му веруваме, тоа е вера. Верата во Неговото Слово е единствениот вистински начин на кој човек може да биде сигурен во однос на иднината. Таа не се потпира на човечки поглед, страв, желба или пресметка, туку на сигурноста на Бога и на Неговото Слово.
Кога претпоставуваме дека некој збор му припаѓа на Бога, а Тој не го изговорил, тоа веќе не е вера. Тоа е дрскост. А дрскоста е непослушност, која Бог ја мрази. Бог никогаш не бара од нас да погодуваме што вели Неговото Слово.
Затоа, кога човек зборува за неоткриената иднина како да ја знае, тој ја преминал границата од вистината во претпоставка. Го напуштил она што му е дадено, и влегол во она што не му е дадено. Зел една возможност и ја крунисал како сигурност.
Претпоставката започнува во моментот кога завршуваат Божјото откровение и сегашните докази.
Претпоставката си зема недозволена слобода. Таа започнува со она што веќе било видено, но не застанува таму каде што застанува погледот. Таа го протега минатото низ она што сè уште не се случило. Ја толкува иднината според она што веќе го видела, третирајќи делумен образец како да е загарантиран исход. Гледа во вчера и денес, а потоа тврди дека го поседува утре. Претпоставува дека има и вештина и сила да пресмета образец (pattern) на настани што сигурно ќе се случи. Таа вели: „Бидејќи ова се случило, ова мора да се случи.“ Но иднината сè уште не посведочила дека тоа ќе се случи.
Ова не е знаење. Ова е проекција. Претпоставката го третира она што го гледа како да е сè што постои, а потоа зборува како ништо надвор од нејзиниот поглед да не може да го поништи нејзиниот заклучок.
Грешката не е во тоа што човек забележува обрасци. Гревот не е во тоа што човек гледа опасност или мудро се подготвува. Гревот не е во тоа што човек набљудува што се случува или размислува за можни последици. Мудроста може да се подготвува. Разборитоста, расудливоста и претпазливоста можат да ја пресметаат цената. Верноста може одговорно да постапува денес и да избегне идна загуба.
Кога претпоставката станува коцкање
Гревот започнува кога човек ја зема неоткриената иднина и ја третира како да е откриена — кога ја претвора возможноста во сигурност без Божјото Слово.
Тогаш претпоставката станува лажно пророкување: стравот, желбата или човечкото расудување почнуваат да зборуваат како да се гласот на Бога.
Таа веќе не вели: „Ова може да се случи.“
Таа вели: „Ова ќе се случи.“
Таа веќе не вели: „Оваа опасност треба да се земе предвид.“
Таа вели: „Оваа опасност ја поседува иднината.“
Таа веќе не вели: „Треба верно да постапам денес.“
Таа вели: „Морам сам да го обезбедам утрешниот ден со моја пресметка.“
Тука сигурноста се претвора во коцкање. А коцкањето е грев, затоа што излегува надвор од Божјата светлина и влегува во темнината каде што работи ѓаволот и каде што живее гревот. Ѓаволот е татко на лагите и изворот на злото; а коцкањето е еден од многуте потоци низ кои течат неговите лаги и се практикува неговото зло.
Коцкањето не е само фрлање пари во рацете на случајноста. Коцкањето е морален чин на излегување надвор од светлината што Бог ја дал, влегување во темнината на неоткриеното, ризикувајќи ги послушноста, мирот, верата или должноста — во обид да си обезбеди исход што Бог не го ветил.
Човек таму може да најде злато. Но може да најде и смрт. Нема божествена гаранција за исходот, затоа што Бог не го испратил таму.
Прашањето не е дали резултатот ќе биде успешен. Прашањето е дали чекорот бил направен во светлина или во темнина.
Тоа е обид да се избегне идна загуба со жртвување на светлината, должноста, мирот и придобивките што Бог ги дал денес. Накратко, тоа избегнува идна загуба со жртвување на придобивките на денешниот ден.
Ако живееме според вистината, остануваме во она што Бог го открил и во она што Бог го поставил пред нас. Не ја одрекуваме стварноста. Не ја игнорираме опасноста. Не ја одбиваме одговорноста. Но исто така не дозволуваме стравот, желбата, веројатноста, минатото искуство или човечката пресметка да ни станат наш бог.
Можеме да го анализираме она што е присутно.
Можеме да го послушаме она што Бог го заповедал.
Можеме да се подготвуваме според мудроста.
Можеме да веруваме во она што Бог го ветил.
Но не смееме да ја прогласуваме неоткриената иднина за сигурна.
Сегашноста е нашето поле на верност.
Божјото Слово е границата на нашата сигурност.
Иднината е Божја сопственост.
Кога човек се обидува да живее во иднината, најчесто тоа е затоа што не мирува во сегашноста. Тој не е задоволен со она што Бог му го дал да го знае, да го послуша и да го верува денес. Тој посегнува надвор од откриената граница затоа што откриената вистина му изгледа недоволна. Сака повеќе сигурност отколку што Бог му понудил.
Но оваа желба за поголема сигурност не е вера. Тоа е алчност облечена како претпазливост. Тоа е страв облечен како мудрост. Тоа е неверие облечено како одговорност.
Таквиот човек не сака само водство. Тој сака да контролира.
Тој не сака само да Му биде послушен на Бога денес. Тој сака да го совлада утрешниот ден пред да дојде. Не почива во Божјата откриена волја. Неговото око бара надвор од неа, барајќи скриена корист, побезбеден пат, посилна гаранција, сигурност којашто Бог не ја дал.
А кога човечкото око бара повеќе од вистината, тоа не станува помудро. Станува ненаситно.
Ова е вратата кон духовно коцкање.
Божјата почва и темнината на неоткриеното
Ѓаволот не мора да го натера човекот отворено да ја отфрли вистината. Доволно е да го натера да почувствува дека вистината не е доволна. Доволно е да го повлече надвор од она што Бог го открил, на место каде што стравот може да измислува, желбата може да искривува, а замислата може да заповеда.
Таму битката повеќе не се води на Божја почва.
На Божја почва имаме вистина.
На Божја почва имаме должност.
На Божја почва имаме ветување.
На Божја почва имаме благодат за денес — дарови за денешниот ден.
Но надвор од светлината што Бог ја дава, човекот нема сигурност. Таму има само пресметка. Само веројатност. Таму има само страв, желба и шпекулација што се преправа дека гледа.
Оваа почва ѝ припаѓа на темнината, и таму работи сатаната. Луѓето можат слободно да изберат да влезат во неа, иако Бог ги предупредил да не одат во темнина, за да не умрат. А кога тие сепак ја избираат темнината, Бог не ги присилува да се вратат во светлината, затоа што Бог сака доброволна служба, а не присилна послушност.
Непрекршливото правило
Затоа правилото е несвитливо:
Она што Бог го открил е вистина.
Она што Бог го заповедал е должност.
Она што Бог го ветил е сигурно.
Она што сега стои пред нас може да се испита.
Она што Бог не го открил не смее да се третира како знаење.
Она што стравот го замислува не смее да се послуша како пророштво.
Она што желбата го предвидува не смее да се прими како водство.
Она што пресметката го предлага не смее да се устоличи како сигурност.
Кога пресметката станува авторитет, таа станува грев.
Верниот човек и иднината
Верниот човек не се коцка со иднината.
Тој ја прима светлината што Бог ја дава.
Тој оди во должноста што Бог ја открива.
Тој се подготвува само дотаму додека мудроста и послушноста дозволуваат.
Тој одбива да им се поклони на замислени исходи.
Тој одбива претпоставката да ја нарече вистина.
Тој одбива да ја напушти Божјата почва за да се чувствува побезбеден од она што Бог веќе го обезбедил.
Тој нема потреба да го поседува утрешниот ден, затоа што Бог веќе го поседува.
И бидејќи Бог го поседува утрешниот ден, човекот е слободен да биде верен денес.