СИТЕ ПОСЛАНИЈА

Духовно е сè што е вечно.Небесното царство е духовно. Бог е Дух,и оној кој го нема Неговиот Дух — е мртов. Адам беше голзатоа што го изгуби духовното. Тоа е вистинската смрт. Смртта не започнува кога телото умира.Таа започнува кога човекот се одделува од Бога. Човек може да живее физички,а сепак да биде мртов. Зашто физичкиот живот сам по себене е вистински живот. Тоа е само продолжено времедо смртта —време дадено од Богаза повик кон покајание. Време во кое може да се прости гревот,за духовниот живот да се врати. Без тој живот,ние не сме живи луѓе —туку мртовцикои ја чекаат својата смрт. А кога духовниот живот ќе се врати,тогаш човекот навистина почнува да живее. Прашајте се, дали сте родени од Духот Божји? И ако не сте, дали сакате да бидете?Ако сакате, дали вистински сакате за да почнете така да живеете.Ако да, тогаш што ве спречува? Верата во Бога. Бог дава сила — но како оваа сила ќе ја добие оној кој не Му верува на Бога?А од каде знаеме дека Бог вистински ќе ни даде сила? Бидејќи тоа го ветил — а Бог не може да лаже.

Да му се забрани на детето употребата на порочни супстанции — вештачки стимуланси — не е доволно за родителот да го одврати од нив. Треба да му се понуди и она што ќе ја исполни празнината во душата што го влече кон нив. Потребата од тие стимуланси се јавува кога љубовта што му е потребна на детето не му е секогаш достапна. Затоа, кога таа љубов не му е достапна, детето бара замена за неа. Но таквата замена е секогаш лоша, бидејќи ништо не може да ја замени љубовта. Стимулансот може привремено да ја прикрие празнината, но не може да ја исполни. Му го нуди на детето она што не му е потребно, наместо она што навистина му недостига. Како родителот ќе му забрани на детето да пуши ако и самиот пуши? Како ќе му ја даде на детето својата љубов — што ја примил од Бога — ако и самиот си ја пополнува празнината во својата душа со вештачки стимуланси наместо со Божјата љубов? Кога и самиот има потреба од нешто вештачко за да почувствува радост и мир во животот, со што друго, освен со тие супстанции, ќе му помогне на своето дете да почувствува радост и мир? Кога и самиот нема вистински мир и вистински извор на радост, неговите поуки не можат да постигнат траен успех. 1 Јованово 4:11 — „Возљубени, ако Бог така нѐ возљуби, и ние треба да се љубиме еден со друг.“ За семејството навистина да живее во хармонија, радост и Божја љубов, најстарите членови, од кои помладите примаат љубов и зајакнуваат преку нивниот пример, не смеат да прават ни најмал компромис со работите што вештачки и привидно ја пополнуваат огромната празнина што Бог намерно ја отворил во нив за таму да…

Дали вашиот дух ви дава јасна дистинкција помеѓу радост и потсмев? Дали знаете дека празни смешки се плод на оној дел од срцето кој не е исполнет со Оној кој умрел за нас? Евреите 5:14 — „А тврдата храна е за зрелите, за оние кои преку употреба ги извежбале своите сетила да распознаваат и добро и зло.“ 1 Јованово 4:1 — „Возљубени, не верувајте му на секој дух, туку испитувајте ги духовите дали се од Бога; зашто многу лажни пророци излегоа во светот.“ 1 Јованово 4:6 — „Ние сме од Бога: оној што Го познава Бога нѐ слуша; оној што не е од Бога не нѐ слуша. По ова го познаваме духот на вистината и духот на заблудата.“ Дали вашите смешки Го радуваат Бога? Дали Го радуваат Духот Божји? Знаеме дека тагата со покајанието Го радува Бога; но дали смешките Го радуваат? Ако да, кои смешки? Дали точно го знаете нивниот карактер? Јас сум сведок дека не го знаете, и затоа ви го пишувам ова. 2 Коринтјаните 7:10 — „Зашто тагата по Бога создава покајание кон спасение, за кое нема жалење; а тагата на светот создава смрт.“ Лука 15:7 — „Ви велам дека така ќе има поголема радост на небото за еден грешник што се кае, отколку за деведесет и девет праведници на кои не им треба покајание.“ Лука 15:10 — „Исто така ви велам: има радост пред Божјите ангели за еден грешник што се кае.“ Не се лутете, просудувајте преку Духот Кој Бог ви го дал да распознавате вистина од лага: Дали вашите смешки се исполнети со крвта на Божјот Син што ја пролеал за вас? Дали кога се шегувате ја носите тежината на крстот? Зашто јас за себе знам дека кога нешто ми тежи многу,…

Бог поставил намена во сѐ: ја гледаш ли? Бог е Создателот на сѐ. Нема ништо во овој свет што Бог го создал без смисла, причина, цел и намена.Да го имаме Божјиот ум значи да ја бараме намената и смислата што Бог ги поставил во сѐ што создал, за да можеме да разликуваме што Му е угодно на Бога, а што не Му е угодно. Римјаните 12:2 — „И не сообразувајте се со овој свет, туку преобразувајте се преку обновувањето на вашиот ум, за да можете да испитате која е добрата, угодната и совршената волја Божја.“ Кога децата растат, тие полека учат да разликуваат триаголник од круг, круг од квадрат. Потоа учат да разликуваат мокро од суво, студено од жешко, топло од жешко, топло од потопло и помалку топло, млако од топло, горе од долу, лево од десно, напред од назад, светлина од темнина, малку од многу, мало од големо, ниско од високо, зграда од куќа, фарма од штала, крава од коњ, магаре од мајмун, птица од друго животно, орел од врапче.Но потоа се повикани да разликуваат што е човечко од она што Му припаѓа на Бога, што е небесно од она што е земно. Кога едно дете ќе порасне и веќе не се грижи за која намена било направено тоа што го употребува, туку го употребува како што нему му се допаѓа, тогаш тоа дете се бунтува против редот што Бог го воспоставил, а со тоа и против Самиот Бог.Ако правиме нешто само затоа што нè привлекува, без да знаеме со сигурност дали Бог го одобрува или не го одобрува — дали го правиме според намената што Бог ја определил за него — тогаш се здружуваме со највозвишениот ангел кој го изгубил небото, кој сега се нарекува…

Зошто да се радуваме? Бидејќи гревот веќе не господари над нас. Зошто не може веќе да господари? Поради благодатта што Бог ни ја дари во Исус Христос. Римјаните 5:11 — „И не само тоа, туку уште сега се радуваме и во Бога преку нашиот Господ Исус Христос, преку Кого сега го примивме ова помирување.“ Римјаните 5:11 — „И не само тоа, туку уште сега се радуваме и во Бога преку нашиот Господ Исус Христос, преку Кого сега го примивме ова помирување.“ Римјаните 6:14 — „Зашто гревот нема да господари над вас, бидејќи не сте под Законот, туку под благодатта.“ Што значи ова? Гревот не треба да владее над нас. Зошто? Затоа што ние веќе не стоиме пред Бога како поданици на систем што бара од нас да заработиме оправдание; туку стоиме под благодатта — под Неговата сила и милост што нè оправдува и нè ослободува од казната на тој систем. Системот постои. Треба да се следи. Но ако се сопнеме, нема власн над нас. Единствена власт има кога своеволно избираме да го прекршиме — тогаш, отфрлајќи ја мислоста, ја примаме казната која ни следува без милост. Системот не може да се одбегне, но во едниот случај служи за наша осуда, во другиот случај за водич во доброто и предупредување пред злото. Системот постои. Треба да се следи. Но ако се сопнеме, нема власн над нас. Единствена власт има кога своеволно избираме да го прекршиме — тогаш, отфрлајќи ја мислоста, ја примаме казната која ни следува без милост. Системот не може да се одбегне, но во едниот случај служи за наша осуда, во другиот случај за водич во доброто и предупредување пред злото. Ваквата слобода ни дава реална сила да се спротивставиме на гревот и да живееме со…

„По тоа светот ќе познае дека сте Мои ученици, ако имате љубов меѓу себе”. Колку сме послични на Христовиот карактер толку ќе биде поголема нашата љубов за оние за коишто Тој умрел. Христијаните кои покажуваат дух на несебична љубов еден за друг, изнесуваат сведоштво за Христа на кое неверниците не можат да се спротивстават ниту да го одречат. Не е можно да се процени силата на ваквиот пример. Ништо не може толку успешно да ги победи сите лукавства на сатаната и на неговите помошници, ништо не може толку брзо да го изгради царството на Откупителот како Христовата љубов во срцата на членовите на црквата. Мирот и среќата владеат само таму каде што има љубов и благост. {5С 167.3} Во првото послание до Коринтјаните, апостол Павле укажува на значењето на љубовта која Христовите следбеници треба да ја негуваат: „Да зборувам на сите човечки јазици, па дури и на ангелски, штом љубов немам, ќе бидам бакар што ѕвони или кимвал, што ѕвечи. Да имам пророчки дар и да ги знам сите тајни, да го имам сето знаење, а и така силна вера, што и планини да преместувам – ако љубов немам, ништо не сум. И да го раздадам целиот свој имот, да го предадам телото да ми изгори, – штом љубов немам, ништо не ми користи” (1. Коринтјаните 13:1-3). {5С 168.1} Човекот што не е исполнет со љубов кон Бог и кон ближните не е Христов ученик, колку и да е возвишена верата која ја исповеда. Тој може да има силна вера, може дури да има сила да прави чуда, но без љубов неговата вера нема вредност. Тој може да биде многу дарежлив, може својот имот да го раздаде на сиромаси, но ако дава од некоја друга побуда, а…

Во животов исполнувате многу должности.Дали ја исполнувате должноста кон Бога? Дали знаете која е должноста кон Бога? Дали ја исполнувате должноста за која Бог ве создал? Дали знаете за што Бог ве создал? И дали живеете според таа цел? Ако некои од одговорите на овие слични прашања ви се „Не“ или „Не знам“, тогаш, што мислите,што ќе прави Господ со вас? Што вие правите со нефункционалните предмети?Ги рециклирате?После рециклирање, што корисно останало од предметот што вреди да се зачува?Ги фрлате во печка?Во буниште?Ги поправате?А кога предметот не сака да се поправи, дали го урамувате дома?Дали му обезбедувате место да стои таму каде што работите?Зарем нема да ви попречува во работата?Продолжувате ли да го користите?Зарем може да ви користи? Сега истите прашања за нас — бидејќи ние сме глинени садови кои Грнчарот нѐ создал за Своја слава, да го вршиме она што Нему му е угодно. Дали вие сте расипани за Бога?Или сте функционални? Ја вршите ли должноста за која Бог ве создал? Избирате ли да ја вршите? Дали очекувате Бог да ја врши преку вас без вашиот целосен труд и секојдневна соработка? Дали сакате да се поправите? Му дозволувате ли на Бога да ве поправи? За што ја користите вашата слободна волја?За да ја вршите Божјата волја, или вашата? Кому му служите вие? На Оној кој ве создал и ви одредил цел, или себеси и сами си одредувате цел? Зарем расипани ќе ве однесе Бог во рајот, каде нема трага од расипаност? А Синот Божји вака вика: „Не дојдов праведните да ги повикам на покајание, туку грешниците. Здравите немаат потреба од лекар, туку болните“. Вие здрави ли сте, или болни?Грешници ли сте, или праведни? Ако сте болни, и грешници, се лекувате ли? Се каете ли? Или добро…

„Во претходниот дел видовме дека ни најмалиот грев не е мал пред Бога. Сега ќе видиме како Бог го суди гревот — не надворешно, туку според верата и совеста.“ Во Библијата стои едно правило кои малкумина го разбираат. А тоа е дека Бог не ги осудува надворешните дела — туку внатрешниот избор. Ако совеста ни вика едно, а ние одбираме друго — виновни сме. Совеста зависи од свесноста — а свесноста од информираноста. Невин не е оној кој не врши зло, туку оној кој непрестано бара да знае што е добро и делува според знаењето. Затоа прашањето не е само „дали е дозволено“, туку „дали сум уверен пред Бога дека е исправно“.Затоа не е доволно да се праша „што правам“, туку „дали го правам со чисто уверување пред Бога“. Бог не ја мери само постапката, туку дали човекот оди според светлината што ја има или ја оттурнува.Дали едно дело е зло или не е не зависи од делото — туку од мотивот. Бог јасно го открил овој принцип во Рајската Градина, каде му забранил на Адам да јаде од плод кој не бил штетен за неговото здравје. Со тоа покажал дека на Бога му е важна верноста — внатрешната вера и доверба; а не легалното дело, дали тоа само по себе било лошо. Зошто дури и човек да убиеме Бог има моќ да го воскресне — но ако ние одбереме да го убиеме, тогаш дури и да го воскресне, ние сеуште сме убијци. На Бога не му се важни надворешните дела бидејќи Бог може да ги промени. Но нашата слободна волја е во нас. И таа Бог, иако може, не сака да ја промени, за да ни остане слободна. Со тоа ни дава право и одговорност сами…

Каква вредност Бог им дава на човечките работи? Сите го гледаме Бога преку чиовечки очи. Му го анализираме карактерот според нашиот. Претпоставуваме како суди според нашата мерка. Нагаѓаме што сака според нашите желби. Но сме пробале ли некогаш да се видиме себеси преку Божјите очи? Да го анализираме нашиот карактер според Божјиот? Да си судиме на себеси според Божјата мерка? Да се прашаме дали ние го сакаме она што Бог го сака? Ајде да смениме перспектива, и да видиме што Божјиот Збор вели за човекот — и да заборавиме за момент што човекот вели за Бога. Јаков 4:4 — “Прељубници и прељубнички, не знаете ли дека пријателството со светот е непријателство со Бога?⁴ затоа, кој сака да биде пријател со светот, станува непријател на Бога.” Да го следиш светот = да се оддалечиш од Бог. Да го следиш светот = да се оддалечиш од Бог. Излез 20:25 — “А ако ми направиш жртвеник од камен, не го гради од издлабени камења;²⁵ зашто ако ја кренеш својата алатка врз него, го осквернуваш.” Ова значи: човечката интервенција (алатка, обработка) го расипува она што Бог сака да биде чисто и едноставно — без човечко додавање. Бог не сака човечки додатоци во она што е Негово. Ова значи: човечката интервенција (алатка, обработка) го расипува она што Бог сака да биде чисто и едноставно — без човечко додавање. Бог не сака човечки додатоци во она што е Негово. Лука 16:15 — “И им рече: вие сте тие што се оправдувате пред луѓето; но Бог ги знае вашите срца;¹⁵ зашто она што е високо ценето меѓу луѓето, е одвратност пред Бога.” Она што луѓето го ценат, Бог го забранува. Она што луѓето го ценат, Бог го забранува. Исаија 64:6 — “Но сите сме…