Од срце во срце

Да му се забрани на детето употребата на порочни супстанции — вештачки стимуланси — не е доволно за родителот да го одврати од нив. Треба да му се понуди и она што ќе ја исполни празнината во душата што го влече кон нив. Потребата од тие стимуланси се јавува кога љубовта што му е потребна на детето не му е секогаш достапна. Затоа, кога таа љубов не му е достапна, детето бара замена за неа. Но таквата замена е секогаш лоша, бидејќи ништо не може да ја замени љубовта. Стимулансот може привремено да ја прикрие празнината, но не може да ја исполни. Му го нуди на детето она што не му е потребно, наместо она што навистина му недостига.

Како родителот ќе му забрани на детето да пуши ако и самиот пуши? Како ќе му ја даде на детето својата љубов — што ја примил од Бога — ако и самиот си ја пополнува празнината во својата душа со вештачки стимуланси наместо со Божјата љубов? Кога и самиот има потреба од нешто вештачко за да почувствува радост и мир во животот, со што друго, освен со тие супстанции, ќе му помогне на своето дете да почувствува радост и мир? Кога и самиот нема вистински мир и вистински извор на радост, неговите поуки не можат да постигнат траен успех.

• 1 Јованово 4:11 — „Возљубени, ако Бог така нѐ возљуби, и ние треба да се љубиме еден со друг.“

За семејството навистина да живее во хармонија, радост и Божја љубов, најстарите членови, од кои помладите примаат љубов и зајакнуваат преку нивниот пример, не смеат да прават ни најмал компромис со работите што вештачки и привидно ја пополнуваат огромната празнина што Бог намерно ја отворил во нив за таму да живее Неговата љубов — и ништо друго.

Неговата љубов е бесконечна и затоа ѝ е потребен целиот простор на таа празнина, без ништо друго да го зазема. Кога, дури и на нешто ситно, свесно ќе му се отстапи и најмалиот дел од тој простор, Божјата љубов не може да се всели во него; таа останува надвор и чука за да влезе.

• Откровение 3:20 — „Еве, стојам пред вратата и чукам; ако некој го чуе Мојот глас и ја отвори вратата, ќе влезам кај него и ќе вечерам со него, и тој со Мене.“

Ако ја пуштите внатре, истовремено ќе мора да дозволите другите работи да излезат од тој простор. Кога свесно ќе му отстапиме дури и мал дел од тој простор за нешто што ја заменува Божјата љубов, не можеме истовремено истиот тој дел да ѝ го предадеме и на Божјата љубов.

Кога полниме чаша со вода, водата постепено го истиснува воздухот од неа, сѐ додека целосно не ја исполни. Како што водата не може да го заземе истиот простор што го зазема воздухот, така и Божјата љубов не може да го исполни просторот што намерно го чуваме за она што ја заменува. А оној што намерно истура дури и малку од водата не ја цени во целост. Кога намерно ја истура за да направи место за нешто друго, со својот избор покажува што му е поважно.

Така и ние, кога свесно му отстапуваме место во срцето на нешто што ја заменува Божјата љубов, покажуваме каде ни е срцето. Зашто, како што водата го истиснува воздухот од чашата што ја полниме, така и Божјата љубов, кога целосно ѝ се отвораме и ѝ дозволуваме да се всели во нас, го истиснува сето она што претходно сме го поставиле на нејзино место. А ние ја спречуваме да нѐ исполни токму за да го заштитиме она што таа би го истиснала — она што не припаѓа во нејзиниот дом.

Така, ако не ја цениме Божјата љубов во целост, таа нема да се всели во нас. Во нас нема простор да ја собере без да биде малку или повеќе истурена надвор. Не зашто таа нема сила да го отстрани она што ѝ го зазема местото и со тоа целосно да нѐ исполни така што никогаш повеќе да не ожеднеме ниту да огладнеме, туку затоа што ние свесно го задржуваме тој простор за нешто обично, минливо и безвредно.

• Јован 6:35 — „А Исус им рече: Јас сум лебот на животот; кој доаѓа кај Мене никогаш нема да огладни, а кој верува во Мене никогаш нема да ожедни.“

Го фрла ли некој својот скапоцен накит од ковчежето во калта кај свињите, само за на негово место да стави три грутки земја?

Зашто крвта преку која ни се открила Божјата љубов е бесценета — бескрајно поскапа од најскапоцениот бисер што постои; а сепак не Му го предаваме целото свое срце на Бога, само за да зачуваме место во него за нешто што е срамно дури и да се спореди со неа.

• 1 Петрово 1:18–19 — „Знаејќи дека не сте откупени со пропадливи нешта, како сребро и злато, од вашиот суетен начин на живот што ви е предаден по предание од вашите татковци;
  ¹⁹ туку со скапоцената крв Христова, како на јагне без недостаток и без дамка.“

Ако детето не ја прими таа љубов од родителот, од кого ќе ја прими?

Во семејството нема „независни членови“. Ако еден од членовите реши да бара поттик за својата душа во вештачките стимуланси наместо во Божјата љубов, со својот пример ги повикува и другите да го сторат истото — да ја напуштат Божјата љубов како движечка сила во својот живот и да ја заменат со слични стимуланси.

А на оние што не сакаат да ја напуштат таа љубов, покрај искушенијата што тој член им ги става пред нозете, принудувајќи ги секој ден да ги прескокнуваат или заобиколуваат за да не се сопнат од нив, отстапувањето на еден или повеќе членови на семејството им предизвикува неизмерна тага и болка.

Со тоа тие го уништуваат духовното единство во семејството и отстапуваат од него — зашто семејството не го сочинуваат крвта, месото и заедничките средства за преживување, туку Божјата љубов, којашто тие ја замениле со нешто многу поевтино и пониско. Така, тие можат да останат под ист покрив, да го носат истото презиме, да ги имаат истите гени и да ги трошат истите пари, а сепак да го разоруваат она што го прави семејството едно: Божјата љубов.

Зошто некој за свое задоволство би пиел кафе, пиво или други алкохолни пијалаци, би пушел цигари, би јадел каква било нездрава храна или би водел нездрав живот, ако Божјата љубов му е доволна за да има мир и радост? Зарем Божјата љубов толку ослабела, па мораме од ден на ден да бараме краткотрајни задоволства во нешта што ни штетат?

• 1 Коринтјаните 10:31 — „И така, било да јадете или пиете, или што и да правите, правете сѐ за Божја слава.“

Па како тогаш Божјата љубов ќе нѐ исполни низ целата вечност? Зарем ќе си ги понесеме во рајот кафето, цигарите, пивото, сирењето и месото за да нѐ одржуваат среќни и мирни?

Не. Тоа е заблуда во која живееме, и вистината нѐ повикува да ѝ дозволиме да ни ја разобличи и отстрани од нас — да ја примиме Божјата љубов во целост.

Зошто некој упорно би барал задоволство во нешта што му штетат ако Божјата љубов му е доволна? Постојат две можни причини за тоа: или не знае дека таа му е доволна, или, иако го знае тоа, не ја прима како доволна. Во вториот случај, не затоа што Божјата љубов навистина е недоволна, туку затоа што тој свесно ѝ дава предност на нејзината замена.

А ако свесно ѝ дава предност на замената пред Божјата љубов за да ја пополни празнината во својата душа, со својот избор ја потценува жртвата на Голгота што Бог ја поднел за да го освои неговото срце — а тој не Му го предава да биде освоено.

Затоа, ако истрае во тоа свесно одбивање на Божјата љубов и не се покае, тој ќе умре без Бога и ќе го изгуби семејството коешто Го сака Господ повеќе од сѐ друго и коешто со ништо не ја заменува Неговата неизмерна љубов.

Ако и вие го правите тоа — со изборот и делата ја одбивате Божјата љубов која ве повикува — а сакате да останете во единство со семејството и да живеете во љубовта со која Бог ве освоил, признајте го својот грев. Покајте се за погрешниот избор што свесно го повторувате од ден на ден и напуштете го сето она што ве одвојува од Бога и од Неговата љубов во Исус Христос.

---

Се согласувате ли?

Сепак, согласност не е желба, сила или волја. Согласноста не е исто што и посакувањето или издржливоста да го вршиме она што Бог го бара од нас. Ниту пак да сме согласни значи веќе да ја имаме желбата, силата или цврстината на волјата да го вршиме она што Му е угодно на Бога.

Согласност не е ни присилен напор на устата да ја исповеда вистината. Може да ја исповедаш вистината без да се согласуваш со неа — така ќе постапат и безбожните при второто воскресение — воскресението на безбожните по завршувањето на илјадата години — кога ќе Го видат Христос во Неговата слава, пред своето конечно погубување;; очигледноста на вистината ќе ги присили да го признаат она со кое не се согласуваат во срцето. И Сатана ќе ја признае Божјата правда, иако неговиот карактер ќе остане непроменет.

Матеј 23:39 — „Зашто ви велам: отсега нема да Ме видите, сѐ додека не речете: Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!“

• Матеј 15:8 — „Овој народ Ми се приближува со својата уста и Ме почитува со своите усни; но срцето му е далеку од Мене.“
• Јаков 2:19 — „Ти веруваш дека има еден Бог; добро правиш; и демоните веруваат и треперат.“
• Филипјаните 2:10–11 — „За во Исусовото име да се поклони секое колено, на оние што се на небото, и на оние што се на земјата, и на оние што се под земјата; ¹¹ И секој јазик да исповеда дека Исус Христос е Господ, за слава на Бог Отецот.“
• Матеј 23:39 — „Зашто ви велам: отсега нема да Ме видите, сѐ додека не речете: Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!“
• Елена Вајт — Рани списи, EW 292.2 — „Сите бараат да се скријат меѓу карпите за да се заштитат од страшната слава на Оној Кого некогаш Го презирале. И обземени и измачени од Неговата величественост и неизмерна слава, едногласно ги подигаат своите гласови и со страшна јасност извикуваат: ‘Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!’“
• Елена Вајт — Големата борба, GC 662.2 — „Сите очи во тоа огромно мноштво се свртени кон славата на Божјиот Син. Со еден глас мноштвата на безбожните извикуваат: ‘Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!’ Не е љубовта кон Исус таа што го поттикнува ова извикување. Силата на вистината ги изнудува зборовите од неволни усни. Како што безбожните заминале во своите гробови, така и излегуваат од нив — со истото непријателство кон Христос и истиот дух на бунт.“
  671.2 — „Иако Сатана бил принуден да ја признае Божјата правда и да се поклони пред Христовата врховна власт, неговиот карактер останува непроменет.“
• Елена Вајт — This Day With God, TDG 299.2 — „Љубовта кон Исус што не оди подалеку од усните нема да спаси ниту една душа, туку ќе биде голема заблуда.“

Согласност е пристапување: да се согласиме со Бога значи да Му пристапиме токму со она што ни недостига и да побараме Тој да ни го даде. Согласноста почнува со понизна интеракција со Бога и преминува во понизна соработка со Него.

• Елена Вајт — Христовите параболи, стр. 159, COL 159.3 — „Никакви надворешни обреди не можат да ги заменат едноставната вера и целосното откажување од себеси. Но никој човек не може самиот да се ослободи од своето себично јас. Можеме само да се согласиме Христос да го изврши тоа дело. Тогаш душата ќе рече: Господи, земи го моето срце, зашто јас не можам да Ти го дадам. Тоа е Твоја сопственост. Чувај го чисто, зашто јас не можам да го зачувам чисто за Тебе. Спаси ме и покрај мене самиот, и покрај моето слабо јас, кое не личи на Христос. Обликувај ме, преобразувај ме, издигни ме во чиста и света атмосфера, каде што богатата струја на Твојата љубов ќе може да тече низ мојата душа.“

Согласност е изборот според кој се движиме додека слободата ни е овозможена пред нашите очи. А самата сила на движењето не е согласност — таа е способност и може да варира во голема мера; но согласноста не може да варира: таа е или вклучена или исклучена; или движи или не движи; или е жива или е мртва; или е активна или е неактивна; или е трудољубива или е мрзлива.

• Матеј 17:20 — „А Исус им рече: Поради вашето неверие; зашто вистина ви велам: Ако имате вера како синапово зрно, ќе ѝ речете на оваа планина: Премести се оттука таму; и ќе се премести; и ништо нема да ви биде невозможно.“

Затоа, ако сме согласни со Бога, тоа не значи дека веќе го имаме сето она што ни е потребно за да ја вршиме Неговата волја — туку дека Му пристапуваме отворени и со намера да ја вршиме, барајќи од Него да нѐ направи способни и подготвени, со тоа што ќе ни ги даде желбата и силата што ни недостигаат.

• Филипјаните 2:12–13 — „Затоа, возљубени мои, како што секогаш сте биле послушни, не само во мое присуство, туку сега многу повеќе во мое отсуство, работете на своето спасение со страв и трепет.
  ¹³ Зашто Бог е Оној Кој дејствува во вас и да сакате и да го вршите она што Му е угодно.“

Ако немаме желба да вршиме добро, Бог може да ни ја даде таа желба — но дали ќе ја побараме?

Ако имаме желба да вршиме добро, но немаме сила, дали ќе ја побараме силата од Бога?

Ако немаме ни сила ни желба да побараме, дали барем ќе се надеваме дека Бог ќе ни ги даде и силата и желбата да побараме?

А ако немаме ни надеж, дали барем ќе го приклониме увото кога Светиот Дух ни шепоти дека Бог е тука за да ни помогне, дека нѐ сака и дека никогаш нема да нѐ напушти? Дека копнее да нѐ направи Свои деца, да нѐ очисти и да нѐ исполни со Својата слава?

Но Бог е тука и за оние што не го приклонуваат увото кога им зборува — и продолжува да прави сѐ за да го придобие нивното срце.

Но има граница што Неговата љубов никогаш не ја преминува — присилувањето. Бог никогаш не го присилува човекот — ниту додека заблудите му ја замаглуваат слободната волја, ниту откако ќе бидат разоткриени. Тој ги разоткрива заблудите, му помага да ја види вистината и му дава сѐ што му е потребно за да може да ја избере. Но кога човекот ќе ја согледа вистината, Бог не го прави изборот наместо него. Му ја остава власта над сопствената волја што Самиот му ја дал, за одговорно и слободно да ја употреби според она што знае дека е вистина.

И оној човек кој, и покрај сето тоа, продолжува да чека Бог да му ги движи нозете, рацете, устата и мислите кон свети работи, чека залудно. Таквото чекање, кога веќе ја препознава вистината, а свесно одбива да постапи според неа, е лукав изговор: тој не чека Бог да му помогне да избере, туку Бог да избере наместо него. И токму со тоа чекање го прикрива и оправдува сопственото одбивање — зашто додека чека Бог да избере наместо него, самиот веќе избира: ја избира лагата наместо вистината.

Зошто тогаш Бог не го прави изборот наместо човекот, туку го остава да погине ако тој самиот, со својата одлука, од ден на ден не се придвижува по Божјиот пат — ако ја остава својата одлука мртва наместо секој нареден ден да ја потврдува и зацврстува преку нови, самостојни избори?

• Лука 9:23 — „И Тој им рече на сите: Ако некој сака да оди по Мене, нека се одрече од себе, и нека го зема својот крст секој ден и нека Ме следи.“
• 1 Коринтјаните 15:30–31 — „И зошто ние секој час сме во опасност?
  ³¹ Сведочам со радоста поради вас што ја имам во Христос Исус, нашиот Господ: јас умирам секој ден.“

Зашто Бог сака љубов што произлегува од слободен избор и служба што се врши доброволно — Бог му дал сѐ што му е потребно за да избере, заедно со власта да избира. Кога човекот ги одбива сите тие дарови — човекот самиот го избира одбивањето.

А зошто Бог да му го менува изборот, кога самиот човек одбива и не сака? Зарем против своја волја ќе живее заедно со Бога низ вечноста? Тоа би било ужасна вечност.

Бог не нѐ повикува да бидеме Негови робови, кои служат против својата волја, туку Негови синови, кои со радост ја вршат волјата на Оној Кој бескрајно ги сака и ја пролеал Својата скапоцена крв за да го откупи нивниот живот и да го придобие нивниот слободен избор — да ги придобие нивните срца, без да им ја одземе слободата на избор.

Затоа не чекајте Бог да ви ги движи нозете, рацете, устата или мислите наместо вас, за да го извршите она што знаете дека е добро — Тој ви ја дал слободата и одговорноста сами да изберете и да постапите според својот избор. Но барајте од Бога да ги отстрани грутките и калта што ви го замаглуваат погледот кон вистината и ви ја закоравуваат волјата, за да можете јасно да го разликувате доброто од злото и слободно да го изберете доброто.

Моќта на слободната волја е во тоа секој избор да го правиме свесно. А кога човекот не сака да биде свесен за своите избори, тој ја отфрла слободната волја што Бог му ја дал и свесно, слободно и своеволно одбира да биде роб на гревот — да си ја предаде својата волја на друг, за тој самиот да не мора да се труди за ништо што е добро, а одговорноста за лошото што го прави да може да ја префрли на оној на кого му ја предал волјата.

И сето тоа за, кога ќе направи зло, да може во своја одбрана да рече: „Не бев јас! Ама јас не знаев! Ама не бев свесен! Ама не сум свесен!“ и при секој нареден грев да ги повторува истите изговори, без свесно да чекори кон промена — кон изборот кој му го менува карактерот.

• Римјаните 6:16 — „Не знаете ли дека кому му се предавате како слуги за да му бидете послушни, негови слуги сте — на оној кому му се покорувате, било на гревот за смрт, било на послушноста за праведност?“

---

Од согласност во дело, а од дело во срце — така од срце во срце.

---

Дали вашиот дух ви дава јасна дистинкција помеѓу радост и потсмев? Дали знаете дека празни смешки се плод на оној дел од срцето кој не е исполнет со Оној кој умрел за нас?

• Евреите 5:14 — „А тврдата храна е за зрелите, за оние кои преку употреба ги извежбале своите сетила да распознаваат и добро и зло.“
• 1 Јованово 4:1 — „Возљубени, не верувајте му на секој дух, туку испитувајте ги духовите дали се од Бога; зашто многу лажни пророци излегоа во светот.“
• 1 Јованово 4:6 — „Ние сме од Бога: оној што Го познава Бога нѐ слуша; оној што не е од Бога не нѐ слуша. По ова го познаваме духот на вистината и духот на заблудата.“

Дали вашите смешки Го радуваат Бога? Дали Го радуваат Духот Божји? Знаеме дека тагата со покајанието Го радува Бога; но дали смешките Го радуваат? Ако да, кои смешки? Дали точно го знаете нивниот карактер? Јас сум сведок дека не го знаете, и затоа ви го пишувам ова.

• 2 Коринтјаните 7:10 — „Зашто тагата по Бога создава покајание кон спасение, за кое нема жалење; а тагата на светот создава смрт.“
• Лука 15:7 — „Ви велам дека така ќе има поголема радост на небото за еден грешник што се кае, отколку за деведесет и девет праведници на кои не им треба покајание.“
• Лука 15:10 — „Исто така ви велам: има радост пред Божјите ангели за еден грешник што се кае.“

Не се лутете, просудувајте преку Духот Кој Бог ви го дал да распознавате вистина од лага: Дали вашите смешки се исполнети со крвта на Божјот Син што ја пролеал за вас? Дали кога се шегувате ја носите тежината на крстот? Зашто јас за себе знам дека кога нешто ми тежи многу, тешко ми е да се шегувам, а таа шега да не биде цинично мрморење. Дали ви тежи крстот кој Му тежел на Исус и којшто ве повикува да го носите?

• Лука 9:23 — „И им рече на сите: Ако некој сака да оди по Мене, нека се одрече од себе, нека го зема својот крст секој ден и нека Ме следи.“
• Лука 14:27 — „И кој не го носи својот крст и не оди по Мене, не може да биде Мој ученик.“
  Зашто без крстот лесно е да се шегуваме. Па и од овие зборови лесно ќе направиме шега. Ама јас сакам вие да се спасите, а не да се препирам со вас поради забава — ова мене не ми е забавно, туку ми е страдање кое не сакам да го носам освен ако морам заради вашето спасение. Затоа ислушајте, зашто со љубов ви зборувам:

Во црквата Божја не треба да има „смешки“. Царството Божјо и евангелието не се „смешни“. Шеги, мајтапи и зафрканции од овој дух нема во небесното царство — едноставно не постојат.

• Ефесјаните 5:4 — „Ниту непристојност, ниту безумно зборување, ниту шегување, кои не прилегаат; туку подобро благодарење.“
  Таму има чиста радост во Бога.
• Римјаните 14:17 — „Зашто Божјото царство не е јадење и пиење, туку праведност, мир и радост во Светиот Дух.“
• Псалм 16:11 — „Ќе ми го покажеш патот на животот: во Твоето присуство има полнота од радост; од Твојата десна страна има наслади довека.“
  А радоста што ја имаме во Бога е купена преку маката и страдањето на Божјиот Син. Ќе правиме ли смешки сега бидејќи Синот Божји умрел за нас? Смеата на нашите лица која потекнува од радоста во Бога и смеата од смешките кои си ги приуштаме се изразуваат со целосно различна физиономија: едната е гнасна, другата е света. И тоа многу изразито се познава кога ќе се стават една до друга; како што се познава лицето на волкот од лицето на јагнето, или лицето на змијата од лицето на гулабот.

Под „смешки“ овде не мислам на чистата радост и насмевка што доаѓаат од Бога, туку на празната смеа што ја буди и храни несериозноста. Не ви ја забранувам радоста — напротив, ве повикувам на неа. Забраната е за она што ја заменува Божјата радост: празните смешки, шегите и зафрканциите што ја хранат несериозноста. Радувајте се секогаш во Господа; но не ја мешајте светата радост со празната смеа.

• Филипјаните 4:4 — „Радувајте се секогаш во Господа; и пак велам: Радувајте се.“
• 1 Солунјаните 5:16 — „Радувајте се секогаш.“
• Ефесјаните 5:4 — „Ниту непристојност, ниту безумно зборување, ниту шегување, кои не прилегаат; туку подобро благодарење.“

Не дека во небото нема смеење. Има, и тоа многу. Има и тука на земјата кај оние од нас кои сме во Бога. Но дали го разбирате кој вид на смеење постои таму на небото? И кое смеење имаат светиите?

• Лука 6:21 — „Блажени сте вие кои сега гладувате, зашто ќе се наситите. Блажени сте вие кои сега плачете, зашто ќе се смеете.“
• Псалм 16:11 — „Ќе ми го покажеш патот на животот: во Твоето присуство има полнота од радост; од Твојата десна страна има наслади довека.“
  Малите деца го разбираат и го познаваат тоа смеење. Дали на вашите шеги малите деца се смејат, или се смејат оние кои не се преродиле како мали деца? Дали вие сте мали деца? Дали вие сте ја поминале болката која ве оспособува за таа смеа која малото дете ја разбира?

Дали воопшто можеме да смислиме некоја шега или смешка која го прославува крстот на Господ? Пробајте. Како звучи таа?

Успеавте ли да смислите?

Дали се вакви шегите кои секојдневно го правите?

Јас не мислам дека се.

За да си ја насмеете душичката за кратко, Божјиот Дух да се тажи? Па нели ве наговестува Исус да си ја замразите душата своја за Него? Зошто не ја замразите?

• Јован 12:25 — „Кој го сака својот живот, ќе го загуби; а кој го мрази својот живот во овој свет, ќе го зачува за вечен живот.“
• Лука 14:26 — „Ако некој дојде кај Мене, а не ги мрази татка си и мајка си, жена си и децата, браќата и сестрите, да, и својот сопствен живот, не може да биде Мој ученик.“
  Доста си ја радувате душата ваша за земни задоволства кои го затупуваат небесниот апетит. Подобро е за вас да ја одбегнете шегата и да си ја растажите душичката поради вашата грешност, и со тоа да го зарадувате Светиот Дух — зашто е напишано дека за еден грешник кој се кае, целото небо се радува.
• Јаков 4:8–10 — „Приближете се кон Бога, и Тој ќе се приближи кон вас. Исчистете ги рацете, грешници; и очистете ги срцата, вие со поделено срце.
  ⁹ Бидете нажалени, тажете и плачете; вашата смеа нека се претвори во тага, а вашата радост во жалост.
  ¹⁰ Смирете се пред Господа, и Тој ќе ве возвиши.“
• 2 Коринтјаните 7:10 — „Зашто тагата по Бога создава покајание кон спасение, за кое нема жалење; а тагата на светот создава смрт.“
• Лука 15:7 — „Ви велам дека така ќе има поголема радост на небото за еден грешник што се кае, отколку за деведесет и девет праведници на кои не им треба покајание.“
• Лука 15:10 — „Исто така ви велам: има радост пред Божјите ангели за еден грешник што се кае.“

Со која гордост се шегуваме? Памтите дека грешникот кому му беше тешко дури и небото да го погледне од срам поради својата грешност отиде оправдан?

• Лука 18:13–14 — „А цариникот, стоејќи подалеку, не сакаше ни очите да ги подигне кон небото, туку се удираше во градите, велејќи: Боже, биди милостив кон мене, грешникот.
  ¹⁴ Ви велам, овој човек слезе во својот дом оправдан повеќе од другиот; зашто секој што се возвишува ќе биде понижен, а кој се понизува ќе биде возвишен.“
  Дали на тој човек од параболата му беше до шегување? Дали на Стефан му беше до шегување пред да го каменуваат?
• Дела 7:54–60 — „Кога го чуја ова, беа пресечени во срцето и чкртаа со забите на него.
  ⁵⁵ Но тој, исполнет со Светиот Дух, погледна цврсто кон небото и ја виде славата Божја, и Исус како стои од десната страна на Бога,
  ⁵⁶ и рече: Еве, ги гледам небесата отворени и Синот Човечки како стои од десната страна на Бога.
  ⁵⁷ Тогаш извикаа со силен глас, ги затнаа ушите и еднодушно се нафрлија врз него,
  ⁵⁸ и го исфрлија надвор од градот и го каменуваа; а сведоците ги положија своите облеки кај нозете на еден млад човек, по име Савле.
  ⁵⁹ И го каменуваа Стефан, додека тој Го повикуваше Бога и велеше: Господи Исусе, прими го мојот дух.
  ⁶⁰ И клекна, и извика со силен глас: Господи, не им го сметај овој грев. И кога го рече ова, заспа.“
  Дали на Павле во текот на неговото мисионерство?
• 2 Коринтјаните 11:23–28 — „Христови служители ли се? Зборувам како безумен — јас сум повеќе: во трудови поизобилно, во удари прекумерно, во затвори почесто, многупати во смртни опасности.
  ²⁴ Од Јудејците петпати примив четириесет удари без еден.
  ²⁵ Трипати бев тепан со прачки, еднаш бев каменуван, трипати претрпев бродолом, една ноќ и еден ден поминав во длабочината;
  ²⁶ често на патувања, во опасности од води, во опасности од разбојници, во опасности од моите сонародници, во опасности од незнабошците, во опасности во градот, во опасности во пустината, во опасности на морето, во опасности меѓу лажни браќа;
  ²⁷ во умор и мака, често во бдеења, во глад и жед, често во постења, во студ и голотија.
  ²⁸ Покрај она што е однадвор, секојдневно ме притиска грижата за сите цркви.“
  Дали на сиромавиот Лазар му беше до шегување додека кучињата го лижеа?
• Лука 16:20–21 — „А имаше еден сиромав човек, по име Лазар, кој лежеше пред неговата порта, полн со рани,
  ²¹ и копнееше да се насити со трошките што паѓаа од трпезата на богатиот; а и кучињата доаѓаа и му ги лижеа раните.“
  Дали на апостолите им беше до шега откако сите до еден го напуштија и го оставија на јудејците да го распнат?
• Марко 14:50 — „И сите Го оставија и избегаа.“
  Дали на Петар му беше до шега кога три пати се одрече од Оној Кој одеше да умре за него?
• Лука 22:61–62 — „И Господ се сврте и погледна кон Петар. И Петар се сети на зборот Господов, како му беше рекол: Пред да запее петелот, трипати ќе се одречеш од Мене.
  ⁶² И Петар излезе надвор и горко плачеше.“
  Шегите, смешките, зафрканциите, потсмевот, празното хуморизирање се од мрзлив дух. Таквиот дух не сака да биде активен во страдањата — не ја бара болката на вистината. Зашто вистината навистина носи ослободување, да; но преку нож го носи. Преку болно отсечување.
• Јован 8:32 — „И ќе ја познаете вистината, и вистината ќе ве ослободи.“
• Евреите 4:12 — „Зашто Божјото слово е живо и моќно и поостро од секој меч со две острици, и пробива до разделувањето на душата и духот, на зглобовите и срцевината, и ги распознава мислите и намерите на срцето.“
  Не преку задоволство. Туку преку тага и болка, преку страдање и самооткажаност, преку мачење на душичката своја, не давајќи ѝ го она кое е научена да го посакува, бидејќи е дете на гревот. Не бидете „нежни“ ниту „милостиви“ ниту „трпеливи“ во душичката своја. Разведете ја за Христа. Разменете ја за Духот кој го оживува телото.
• Римјаните 8:13 — „Зашто ако живеете според телото, ќе умрете; но ако преку Духот ги умртвувате делата на телото, ќе живеете.“

Во шегата нема покајание. Во зафрканциите нема покајан дух. Тие ја забавуваат старата душа — душичка како што народно се вели, или телесниот човек — која сѐ уште не се покајала, ниту пак може да се покае. Немајте компромис со неа, зашто тоа е компромис со гревот — душата на гревот е сместена во нашето тело, но слабее кога не ја храниме и ја носиме до смрт — а „смешките“ ја хранат и ја враќаат во живот.

• Римјаните 6:6 — „Знаејќи го ова: дека нашиот стар човек е распнат со Него, за телото на гревот да биде уништено, та отсега да не му служиме на гревот.“
• Римјаните 8:13 — „Зашто ако живеете според телото, ќе умрете; но ако преку Духот ги умртвувате делата на телото, ќе живеете.“
• Колосјаните 3:5 — „Затоа умртвете ги вашите членови што се на земјата: блудството, нечистотијата, неумерената страст, злата похота и лакомството, кое е идолопоклонство.“
• Колосјаните 3:9 — „Не лажете се еден со друг, бидејќи го соблековте стариот човек со неговите дела.“
  Во „смешките“ нема Божја радост која доаѓа од дух што се кае; и Божјиот човек го гледа тоа. Го гледате ли вие тоа? Ако сте од Бога, видете го. Радоста што ја имаме во Бога е платена на крст — преку неизмерните страдања на Божјиот Син. Дали мислите дека тоа на Господ Му е „смешно“?

Пратете си го своето дете на крстот со намера да ги спасите оние кои го распнуваат, гледајте го како страда и умира пред вашите очи, не посегнувајте да го избавите, туку во надеж чекајте на воскресението кое му следува; тогаш прашајте се каков вид смеа би можел да произлезе во вас од таква сцена.

• Римјаните 5:8 — „Но Бог ја покажува Својата љубов кон нас во тоа што, додека уште бевме грешници, Христос умре за нас.“
• Римјаните 8:32 — „Оној Кој не Го поштеди Својот Син, туку Го предаде за сите нас, како нема со Него бесплатно да ни даде и сѐ друго?“

Сигурно не од типот на кој вие секој ден си приуштате. Дали мислите дека на Бога, на ангелите и на распнатиот Исус им е до вашите „смешки“, покрај цената што Тој ја плати за човечкиот грев и несериозност?

Божјата радост е поврзана со човечката тага. Исус бил Човек на болките, на страдањето и на тагата.

• Исаија 53:3 — „Тој е презрен и отфрлен од луѓето; Човек на болки и запознаен со жалост; и како да ги криевме лицата свои од Него; беше презрен, и ние не Го ценевме.“
  Со тага гледал кон светот и кон грешниците за кои умира.
• Лука 19:41 — „И кога се приближи, го виде градот и заплака над него.“
  Тој радоста Своја кон Отецот ја изразувал преку славопејни песни кон Бога, преку фалење на Бога во Псалми и благодарности во молитва.
• Матеј 26:30 — „И откако испеаја химна, излегоа кон Маслиновата Гора.“
  До каква друга смеа би Му дошло на Јагнето Божјо кое врз себе ги зеде гревовите на светот?
• Јован 1:29 — „Следниот ден Јован Го виде Исус како доаѓа кон него и рече: Еве Го Јагнето Божјо, Кое го зема гревот на светот.“
  Да се смее заедно со оние кои не му ги разбираат страдањата Негови? Каков заеднички хумор ќе најдат? На овој тоа што му е смешно на другиот му е тажно, и обратно. Затоа прашањето не е само дали нешто нѐ насмеало, туку од кој дух доаѓа таа смеа и кон што го води срцето.

Тоа што за Исус било патот кон радоста поставена пред Него, на учениците им претставувало ужас и тоа на кое се надевале учениците му претставувало ужас на Синот Божји.

• Евреите 12:2 — „Гледајќи кон Исус, Зачетникот и Довршителот на нашата вера, Кој поради радоста што беше поставена пред Него го претрпе крстот, презирајќи го срамот, и седна од десната страна на Божјиот престол.“
  „Бегај од мене Сатано, бидејќи не мислиш на она што е Божјо, туку на она што е човечко“, била реакцијата на Исус кога Петар го одвратувал од патот на страдањето кој водел кон таа радост.
• Матеј 16:21–23 — „Оттогаш Исус почна да им покажува на Своите ученици дека мора да оди во Ерусалим и многу да пострада од старешините, првосвештениците и книжниците, и да биде убиен, и на третиот ден да воскресне.
  ²² Тогаш Петар Го зеде настрана и почна да Го прекорува, велејќи: Далеку да биде тоа од Тебе, Господи; тоа нема да Ти се случи.
  ²³ Но Тој се сврте и му рече на Петар: Оди зад Мене, Сатано; ти си Ми соблазна, зашто не мислиш на она што е Божјо, туку на она што е човечко.“
  Како тие би разбирале на што таа била основана, кога радост за нив претставувало спротивното?

Што претставува вашата смеа? Радост или жалост на Христовиот Дух?

Како што е напишано, „тагата го подобрува срцето“.

• Проповедник 7:3–4 — „Тагата е подобра од смеата; зашто преку тагата на лицето срцето станува подобро.
  ⁴ Срцето на мудрите е во домот на тагата; а срцето на безумните е во домот на веселбата.“
  Секоја „смешка“, затоа, е одбегнување на сериозноста на тагата која доаѓа од покајанието и од согледувањето на вистинската состојба во која се наоѓаме ние, светот и луѓето кои ги сакаме. Како може да бараме „соодветна смешка“ додека ние и другите кои ги сакаме умираат? А цело време околу нас умираат нашите ближни. Постојат ли краткотрајни „смешки“ кои можат да ни ја разиграат душичката за вечност? Затоа не барајте кратка смеа — туку барајте смеа која никогаш не згаснува, и која живее внатре во вас и не се присилува да излезе надвор, бидејќи е комотна во Невидливиот Бог. Ако еднаш се насмеете, не престанувајте со насмевката. А ако престанете, сменете ја смеата, бидејќи на радоста во Бога ѝ нема крај.
• Филипјаните 4:4 — „Радувајте се секогаш во Господа; и пак велам: Радувајте се.“

А ако на некого не му е смешно тоа што вам ви е смешно — одма загрижете се и испитајте се: дали некој од вас двајца не ја разбира Божјата радост доволно добро; и направете сѐ што е во ваша сила која Бог ви ја дал, за да го запознаете или братот или себеси со Божјата радост, која или тој или вие не ја разбирате достојно.

Секогаш радувајте се во Бога, но никогаш не се зафркавајте — не правете шеги, не ја поттикнувајте човечката несериозност со ништо, зашто гревот ви е на прагот. Рикачкиот лав бара кого да проголта; овцата што не ја сфаќа опасноста од гревот сериозно сама се изложува на неговите заби.

• 1 Петрово 5:8 — „Бидете трезвени, бдејте; зашто вашиот противник, ѓаволот, како лав што рика, оди наоколу барајќи кого да проголта.“
  Не мислете дека сте спасени — осигурајте се.
• 2 Коринтјаните 13:5 — „Испитувајте се самите дали сте во верата; проверувајте се самите. Или не знаете самите за себе дека Исус Христос е во вас — освен ако сте отфрлени?“
• 2 Петрово 1:10 — „Затоа, браќа, уште повеќе потрудете се да ги направите сигурни вашиот повик и избор; зашто ако го правите ова, никогаш нема да паднете.“
  А со несериозност никој не може да биде сигурен во ништо. Сериозноста и сигурноста одат рака за рака, како што одат тагата и Божјата радост, како што одат милоста и вистината. Вистината не е предмет за шега, а милоста не раѓа немарност, бидејќи е платена со многу страдање.
• Римјаните 6:1–2 — „Што ќе речеме тогаш? Да останеме ли во гревот за да се умножи благодатта?
  ² Никако! Како ние, кои сме мртви за гревот, ќе живееме уште во него?“
  Ако сте немарни и несериозни, ја третирате жртвата на Господа како нешто мало.

Преку вашите шеги, кои вам ви претставуваат краткотрајна и безопасна смеа, Божјиот Дух се ожалостува, бидејќи тие ви го расипуваат срцето кое Бог дојде да ви го промени.

• Ефесјаните 4:30 — „И не Го ожалостувајте Светиот Божји Дух, со Кого сте запечатени за денот на откупувањето.“
• Езекиел 36:26–27 — „И ќе ви дадам ново срце, и нов дух ќе ставам во вас; и ќе го отстранам каменото срце од вашето тело, и ќе ви дадам срце од месо.
  ²⁷ И ќе го ставам Мојот Дух во вас, и ќе направам да одите според Моите уредби; и ќе ги пазите Моите судови и ќе ги извршувате.“

Еве, како носител на Божјиот Дух, откако знам за својата грешност и за штетата која таа ја предизвикала и сѐ уште ја предизвикува, ми се стемнува пред очи: не ми ни дошло да си се „насмеам“ на некоја шега — туку огорчено гледам на мојата одвратност копнеејќи од дното на душата Бог целосно да ја отстрани од мене, и колку што е можно, последиците да ги ублажи за да можам да ги поднесам; и само тоа барам, и се повикувам на Бога да ми даде сила да го поднесам она што го допуштил да ми се случи. И како над сето тоа, уште и ги гледам ближните во гревот нивни, и го прават како да нема последици и како да не е зло, се тажам до смрт, гледајќи ја нивната смрт во која живеат. И кога не ми ги слушаат зборовите кои ги повикуваат да го остават гревот и да му се обратат на Бога, зарем преостанува некаков простор за шега? Секаков тип на шега во овој контекст би бил потсмев и смрт. А секогаш е истиот контекст — гревот е сѐ уште тука, крстот е сѐ уште тука, а насекаде околу нас има души што пропаѓаат. Зар вашата грешност не е одвратност во самите вас? Зарем вашите ближни немаат гревови? Зарем ве послушуваат кога ќе ги оттргнувате од гревот? Зарем не се наоѓате во истата мизерија како мене? Зошто тогаш си го поддигнувате духот со празни смешки? Тие не можат да ви го дигнат духот — туку напротив, целосно да ви го уништат.

Можеби некои мислат дека вашите шеги се детска игра. Но за да ги играте тие игри како децата што ги играат, треба навистина да сте деца. Дали сте преродени како малите деца, на кои им припаѓа царството небесно?

• Матеј 18:3–4 — „И рече: Вистина ви велам, ако не се обратите и не станете како мали деца, нема да влезете во небесното царство.
  ⁴ Затоа, кој ќе се понизи како ова мало дете, тој е најголем во небесното царство.“
• Матеј 19:14 — „Но Исус рече: Оставете ги малите деца и не бранете им да доаѓаат кај Мене; зашто на таквите им припаѓа небесното царство.“
  Дали сте чувствителни како децата што се? Дали сѐ сфаќате сериозно како децата што сфаќаат? Дали на секоја неправда сте осетливи? Дали моралните сетила ви се остри и недвосмислени? Детето си игра само со тие кои ги чувствува за ближни и пред кои чувствува безбедност. И детето не може да се опушти во играта ако не знае дека родителите го пазат. Тоа си игра секогаш под условот на нивното присуство и одобрување. Вие во црква не се познавате како детето што ги познава мајка си и татка си. Не сте ближни едни со други како детето што е ближно со оние со кои си игра.

И играта на детето секогаш е надгледувана од родителот. Дали вашите шеги, за кои вие мислите дека се детски игри, се секогаш надгледувани од Божјото Око — од вашиот Небесен Родител? Дали кога Бог ќе ви рече: „Ааа. Не! Не треба тоа така. Може да го повредиш брат ти. Не си играјте со остри предмети. Огнот може да изгори и да уништи“, вие го слушате гласот и дозволувате да се поучите од сведоштвото на Светиот Дух? Или правите она што вам ви е угодно во тој момент?

Никое дете не е оставено само да си игра. Дали вие сте оставени сами во игрите ваши кои ги нарекувате невини? Така се однесувате. Вие сами си диктирате што е невино, а што е виновно. Следите некој прирачник со позајмени стихови од Библијата, а Духот Божји сте го заборавиле. И затоа за доброто викате зло, а за вашето зло викате добро.

• Исаија 5:20 — „Тешко на оние што злото го нарекуваат добро, а доброто зло; кои ја ставаат темнината за светлина, а светлината за темнина; кои го ставаат горчливото за слатко, а слаткото за горчливо!“

Децата немаат огорченост во игрите. Немаат циничност. Немаат незадоволство. Не се жалат кога си играат — не мрморат. Вашите шеги ја прикриваат горчината која не може да се скрие и покажуваат дека Божјата радост не живее во вас. Радувајте се вистински во Бога и нема да имате вештачка потреба од хумористичен стимул. Радоста во Бога нека ви биде полна. Потсмевачот нема место во Божјото царство бидејќи тој не ја разбира болката на братот кој загинува зашто и самиот тој е сѐ уште загубен. Потсмевот мрази болка; и кога болката е присутна, тој или бега, или ја брка — затупувајќи ги сетилата кои ја примаат. А без чувствителност кон болката нема сочувство — и без сочувство нема Свет Дух. Божјиот Дух не нѐ прави нечувствителни кон болката на братот што пропаѓа.

• Галатјаните 5:22–23 — „А плодот на Духот е љубов, радост, мир, долготрпение, благост, добрина, вера,
  ²³ кротост, воздржливост; против таквите нема закон.“
• Ефесјаните 4:32 — „И бидете љубезни еден кон друг, милосрдни, простувајќи си еден на друг, како што и Бог заради Христа ви прости.“
• Римјаните 12:15 — „Радувајте се со оние што се радуваат, и плачете со оние што плачат.“
  А и најмалиот потсмев нѐ носи по тој пат.

Бог нѐ отповикува од дрзок потсмев дури и кон ѓаволот, бидејќи нема потсмев кој не е дрзок: Архангел Михаил не се осмелил против најголемиот хулник Божји да изрече хулна осуда, туку рекол: „Господ да те укори.“

• Јуда 9 — „Но архангел Михаил, кога се препираше со ѓаволот и расправаше за телото на Мојсеј, не се осмели да изрече против него хулна осуда, туку рече: Господ да те укори.“
  Друг Дух работи во Божјото царство. И таму нема ни најмала дрскост.

Тагата го подобрува срцето, а „смешката“ служи да се избегне вистината и со тоа го расипува и нѐ зближува со лагата.

• Проповедник 7:3–4 — „Тагата е подобра од смеата; зашто преку тагата на лицето срцето станува подобро.
  ⁴ Срцето на мудрите е во домот на тагата; а срцето на безумните е во домот на веселбата.“

Не се шегувајте; радувајте се во Бога преку тагата што води кон покајание — наместо да Го ожалостувате Бога со човечка смеа што бега од вистината.

• 2 Коринтјаните 7:10 — „Зашто тагата по Бога создава покајание кон спасение, за кое нема жалење; а тагата на светот создава смрт.“
• Ефесјаните 4:30 — „И не Го ожалостувајте Светиот Божји Дух, со Кого сте запечатени за денот на откупувањето.“

Тагата ја прифаќа вистинската состојба на човекот и го носи до ценење на крстот и кон Божја радост; а „смешката“ го одбива соочувањето со реалната мизерија на човекот и го носи во поголема мизерија и празнина.

• Проповедник 7:2–4 — „Подобро е да се оди во дом на тага отколку да се оди во дом на гозба; зашто тоа е крајот на сите луѓе, и живиот ќе го земе тоа при срце.
  ³ Тагата е подобра од смеата; зашто преку тагата на лицето срцето станува подобро.
  ⁴ Срцето на мудрите е во домот на тагата; а срцето на безумните е во домот на веселбата.“
• Јаков 4:8–10 — „Приближете се кон Бога, и Тој ќе се приближи кон вас. Исчистете ги рацете, грешници; и очистете ги срцата, вие со поделено срце.
  ⁹ Бидете нажалени, тажете и плачете; вашата смеа нека се претвори во тага, а вашата радост во жалост.
  ¹⁰ Смирете се пред Господа, и Тој ќе ве возвиши.“

Јас не сакам да загубам никого од вас и најмалку од сѐ сакам да подучувам некого, кој е постар и поискусен од мене. Ама ова не е поука, туку е повик од љубов — и не е повик од некој возрасен со многу знаење, туку од мало дете кое го познава својот Небесен Татко, и копнее да не ги загуби своите браќа и сестри кои многу ги сака.

Бог поставил намена во сѐ: ја гледаш ли?

Бог е Создателот на сѐ. Нема ништо во овој свет што Бог го создал без смисла, причина, цел и намена.
Да го имаме Божјиот ум значи да ја бараме намената и смислата што Бог ги поставил во сѐ што создал, за да можеме да разликуваме што Му е угодно на Бога, а што не Му е угодно.

• Римјаните 12:2 — „И не сообразувајте се со овој свет, туку преобразувајте се преку обновувањето на вашиот ум, за да можете да испитате која е добрата, угодната и совршената волја Божја.“

Кога децата растат, тие полека учат да разликуваат триаголник од круг, круг од квадрат. Потоа учат да разликуваат мокро од суво, студено од жешко, топло од жешко, топло од потопло и помалку топло, млако од топло, горе од долу, лево од десно, напред од назад, светлина од темнина, малку од многу, мало од големо, ниско од високо, зграда од куќа, фарма од штала, крава од коњ, магаре од мајмун, птица од друго животно, орел од врапче.
Но потоа се повикани да разликуваат што е човечко од она што Му припаѓа на Бога, што е небесно од она што е земно.

Кога едно дете ќе порасне и веќе не се грижи за која намена било направено тоа што го употребува, туку го употребува како што нему му се допаѓа, тогаш тоа дете се бунтува против редот што Бог го воспоставил, а со тоа и против Самиот Бог.
Ако правиме нешто само затоа што нè привлекува, без да знаеме со сигурност дали Бог го одобрува или не го одобрува — дали го правиме според намената што Бог ја определил за него — тогаш се здружуваме со највозвишениот ангел кој го изгубил небото, кој сега се нарекува Сатана — противникот — бунтовник против Бога.

Дали ни е грижа да ги отвориме очите за да ги разликуваме физичките и духовните граници што Бог јасно ги воспоставил и ни дал очи способни да ги распознаваат?

Зашто, меѓу многуте нешта што Бог ги создал со намена, Тој ги создал и нашите очи со намена да разликуваат — не само материјални нешта, туку и морална праведност, урамнотеженост на карактерот, добро од зло и себичност од несебичност. Тој ни дал духовно око и уво за да можеме да го препознаеме она што е духовно и Му припаѓа на Бога, за да го следиме и да не отпаднеме од Неговата љубов и од животот со Него. Ако паднеме и се сопнеме, Тој нè крева и ни помага сѐ повеќе да го изоструваме нашиот вид, така што нашето разликување станува сѐ поостро и сѐ поточно додека одиме со Бога и се трудиме да го правиме она што Му е угодно.

Но ако не ни е грижа кои се намените што Тој ги определил, како можеме да го развиеме тоа внатрешно сетило? Лагата и вистината ќе ни изгледаат исто, светото нема да се разликува од обичното, а човечката праведност ќе биде поставена на исто ниво со Божјата праведност. На крајот ќе станеме како Содом и Гомор, несвесни за сопствената нечистотија, затоа што ставаме заедно нешта што Бог ги направил различни и неспоиви.

Што значи да се биде различен?
Што значи зборот светост?
Што го прави Бога свет?

Следните зборови припаѓаат на истата суштинска идеја во смислата во која јас ги употребувам овде:

Да се биде различен
Да се биде одвоен
Да се има намена
Да се биде помазан
Да се биде свет
Да се биде посветен
Да се биде неизмешан
Да се биде добро определен
Да се имаат јасни граници
Да се биде јасно изразен
Да се биде јасно утврден
Да се има непроменлив идентитет
Да се има само една водечка намена

Како разликуваме гитара од ѕид? Софа од кревет? Дабово дрво од борово дрво?
Тие имаат јасно определени особености што можеме да ги препознаеме преку активно набљудување и преку стекнато знаење.
За активно набљудување мора да бидеме подготвени да набљудуваме — заинтересирани да дознаеме.
За стекнато знаење мора да бидеме подготвени да веруваме — со надеж дека ќе дознаеме.

За ова е потребен ентузијазам за животот — волја да го откриеме она што Бог го сокрил за нас како дар.

Ако не ги бараме определените особености што Бог ги поставил во нив за ние да ги откриеме, тогаш сме како слепи луѓе кои слободно одат по автопат со густ сообраќај, како на него да нема ништо што може да ги повреди.

А оној што си игра со сигурноста на овие од Бога дадени особености, си игра со вечен оган.

На сите живи суштества им е даден највисокиот механизам за преживување: да разликуваат една линија од друга, границите на еден предмет од границите на друг, една ситуација од друга, опасност од удобност, страв од радост, нешто што ветува посакувано добро од нешто што носи непосакувана закана, вик од ласкање. И кучињата и луѓето преживуваат во овој свет постојано препознавајќи ги границите што ги опкружуваат стварностите што ветуваат нешто добро, за да можат да ги следат и да престојуваат во нив, и границите на заканувачките стварности, за да можат да бегаат од нив и да се сокријат.

Најразвиеното сетило, и кај животните и кај луѓето, е ова сетило за разликување: не само физичко разликување меѓу предметите, туку и умствено и емоционално разликување меѓу состојби на умот, расположенија, намери, карактери, способности и многу други нематеријални нешта. И ние сме многу развиени во овие области на разликување: некои повеќе во една област, некои повеќе во друга; но сите имаме високо развиени способности за разликување.
Но што определува во кои области сме добри во разликувањето?

Мешавина од домашното воспитување и личниот интерес и избор.

Домашното воспитување може да биде спротивно на нашиот личен интерес и може да го направи нашиот избор потежок, но Бог отсекогаш ни давал слобода и е подготвен да ни даде сила сепак слободно да избереме поинаку, ако навистина го сакаме тоа, го избереме и Му се обратиме Нему за помош.

Но пред да го направиме тоа, прашањето за нас е: Дали разликуваме? Кон што е насочено нашето разликување? Дали признаваме дека во нас постои еден високотехнолошки механизам кој стои подготвен да ни овозможи правилно да ги разликуваме сите нешта?
Но дали сакаме да ја видиме стварноста таква каква што е?
Дали сакаме да видиме дека нашиот живот е исполнет со зло и дека нашата судбина се движи кон вечно проклетство? Дали сакаме да видиме дека навиките по кои трчаме за да ги задоволиме нашите страсти се вкоренети во она што Бог го осудува и силно не го одобрува?
Дали сакаме да ја разликуваме вистината од полувистините?
Дали сакаме да ја разликуваме Божјата вистина од човечката вистина?
Дали сакаме да препознаеме дека она што го нарекуваме вистина всушност е лага?
Дали сакаме да признаеме дека ѓаволот управува со поголемиот дел од одлуките во нашиот живот и дека ние не му се спротивставуваме ни приближно толку колку што мислиме?

Сето ова не е проблем на способноста за разликување, ниту предизвик на самото разликување — тоа се прашања што произлегуваат од насоченоста на волјата.

Ќе се насочиме ли кон Бога и ќе го бараме ли она што е Негово, она што е свето? Или ќе останеме насочени кон темнината што ја нарекуваме светлина со сопствен авторитет, кој Бог никогаш не ни го дал да го употребуваме на таков начин?

Што значи зборот обично? Зошто е спротивен на зборот свето — она што Му припаѓа само на Бога?

Обично е она што им припаѓа на сите, што е за општа употреба. Свето е она што не е обично, туку е издвоено и Му припаѓа само на Бога.

Светоста не значи само да се биде „подобар“. Таа значи да Му припаѓаш на Бога. Затоа посветувањето создава разграничувања: она што Му припаѓа на Бога повеќе не смее да се третира како да им припаѓа на сите, вклучително и нам самите.

Што е тогаш нечисто, духовно зборувајќи? Сѐ што останува одвоено од Бога, одбивајќи го Неговото посветување — сѐ што дејствува спротивно на намената што Бог му ја одредил.

Ако ставиме земна прашина во сад со храна што ја јадеме, и прашината и храната стануваат нечисти, затоа што се употребени надвор од намената за која биле создадени, па затоа се годни само за ѓубре. Претходно биле само обични, а потоа станале нечисти. Истиот принцип важи и за духовните работи — за нас, обичните луѓе, кои преку крвта на Јагнето сме повикани да одиме во светост:

Она што е обично не е автоматски нечисто ако го прифати Божјиот повик да служи на света намена; но кога едно морално суштество останува обично, одбивајќи го Божјиот повик кон светост, тоа станува нечисто — непогодно за заедница со Бога и, на крајот, за вечно постоење. Зашто ништо не може да постои само за себе — бескорисните нешта се ѓубре. Не им е местото ни во почвата, туку се палат надвор од населените места.

• 3 Мојсеева 22:2–3 — „Кажи му на Арон и на неговите синови да се одделуваат од светите работи на синовите Израилеви и да не го осквернуваат Моето свето име во оние работи што тие Ми ги посветуваат: Јас сум ГОСПОД.
  ³ Кажи им: Кој и да е од целото ваше потомство во вашите поколенија што ќе пристапи кон светите работи, кои синовите Израилеви Му ги посветуваат на ГОСПОД, а неговата нечистотија е врз него, таа душа ќе биде отсечена од Моето присуство: Јас сум ГОСПОД.“
• 3 Мојсеева 22:9 — „Затоа нека ја пазат Мојата уредба, за да не понесат грев поради неа и да не умрат поради тоа, ако ја осквернат: Јас, ГОСПОД, ги посветувам.“
• 3 Мојсеева 10:10 — „И за да правите разлика меѓу светото и несветото, и меѓу нечистото и чистото;“

Тоа е она што Бог го направил со нас, создавајќи го Адам според Својот образ и, откако Адам се осквернил, измивајќи го од неговата нечистотија со крвта на Својот Син, Исус Христос.

• 1 Мојсеева 1:27 — „Така Бог го создаде човекот по Својот образ, по Божјиот образ го создаде; машко и женско ги создаде.“
• Откровение 1:5 — „И од Исус Христос, Кој е верниот сведок, првородениот од мртвите и кнезот на земните цареви. На Оној Кој нè возљуби и нè изми од нашите гревови со Својата сопствена крв,“
• Евреите 13:12 — „Затоа и Исус, за да го посвети народот со Својата сопствена крв, пострада надвор од портата.“

Затоа, ако останеме обични, иако Бог нѐ направил свети за Себе, остануваме непосветени, без Божјата милост врз нас.

Силата на светите

Што треба, пред сѐ, да бидат способни да прават посветените луѓе?

Тие треба да бидат способни да разликуваат меѓу право и погрешно, меѓу Божјата волја и сопствената волја, меѓу свето и обично, меѓу телото и Духот.

• Евреите 5:14 — „Но цврстата храна им припаѓа на зрелите, на оние кои со употреба ги имаат извежбано своите сетила да разликуваат и добро и зло.“
• Езекиел 44:23 — „И ќе го учат Мојот народ на разликата меѓу светото и несветото, и ќе ги учат да разликуваат меѓу нечистото и чистото.“
• Дела 10:15 — „И гласот повторно му проговори по вторпат: Она што Бог го очистил, ти не нарекувај го обично.“
• Дела 10:28 — „И тој им рече: Вие знаете дека е незаконски за човек Јудеец да се дружи или да оди кај човек од друг народ; но Бог ми покажа дека не треба да нарекувам ниту еден човек обичен или нечист.“

Границата е линијата со која една намена се одржува различна од друга. Без таа линија, самата намена станува збркана. Божјиот народ мора да биде способен да поставува строги граници во сите области од својот живот.

Нека не се дрзнуваат да пристапуваат или да постапуваат со свети нешта како свети луѓе, ако самите свесно ја одбиваат светоста. Ако некој го врши делото на светите без покајание, ќе биде отсечен.

Нека не пристапуваат ниту постапуваат со свети нешта додека свесно ја одбиваат светоста кон која Бог ги повикал, одбивајќи да бидат свети таму каде што Бог бара од нив да бидат свети. Ова не значи дека нечистиот грешник прво мора самиот да се очисти пред да може да Му пристапи на Бога: тој мора да дојде кај Христос токму за да биде очистен. Но ако врз себе го презема делото на светите додека свесно го одбива покајанието, прво му е потребно покајание. Ако некој го врши делото на светите без покајание, тој ја осквернува светата работа; во 3 Мојсеева, сериозноста на овој принцип е изразена во рамките на тој завет со предупредувањето дека таков свештеник можел да биде отсечен.

• 3 Мојсеева 21:8 — „Затоа посветувај го; зашто тој го принесува лебот на твојот Бог: нека ти биде свет; зашто Јас, ГОСПОД, Кој ве посветувам, сум свет.“
• 3 Мојсеева 22:3 — „Кажи им: Кој и да е од целото ваше потомство во вашите поколенија што ќе пристапи кон светите работи, кои синовите Израилеви Му ги посветуваат на ГОСПОД, а неговата нечистотија е врз него, таа душа ќе биде отсечена од Моето присуство: Јас сум ГОСПОД.“
• 3 Мојсеева 22:9 — „Затоа нека ја пазат Мојата уредба, за да не понесат грев поради неа и да не умрат поради тоа, ако ја осквернат: Јас, ГОСПОД, ги посветувам.“

Ако Бог ги повикал за света намена, тие треба да го остават она што е обично. Ако Бог ги направил свети, треба да го разликуваат светото од обичното — строго да го разграничуваат едното од другото.

• Дела 10:14–15 — „Но Петар рече: Никако, Господи; зашто никогаш не сум јадел ништо што е обично или нечисто.
  ¹⁵ И гласот повторно му проговори по вторпат: Она што Бог го очистил, ти не нарекувај го обично.“
• 1 Петрово 1:15–16 — „Но како што е свет Оној Кој ве повикал, така бидете и вие свети во сето ваше однесување;
  ¹⁶ Зашто е напишано: Бидете свети; зашто Јас сум свет.“

Тие никогаш не смеат да ги извртуваат или замаглуваат разграничувањата што Самиот Бог ги воспоставил, бришејќи ги линиите по кои една намена се разликува од друга.

Не треба да се однесуваат кон обичните нешта како да се свети, ниту кон светите нешта како да се обични. И двете грешки се смртоносни гревови: едната е идолопоклонство — припишување светост на она што Бог не го направил свето; другата е хулење и осквернување — третирање како обично на она што Самиот Бог го направил свето.

Нема оправдување за посветениот човек да каже: „Не ја знаев разликата.“ Самото тоа што е направен свет му овозможува да ја распознава и да ја знае разликата.
Човек не може несвесно да остане свет.
За човек да биде посветен, потребно е свесно и доброволно да ја прифати Божјата милост. Потребно е да се покае и да го остави дотогашниот обичен живот штом ќе го препознае светиот живот на Исус Христос.
Потоа, откако ќе се роди повторно, мора да го живее тој живот.
Не може да го живее ако јасно не знае што е свето, а што обично, или ако ги замаглува јасните граници што недвосмислено ги раздвојуваат.

Збрка настанува кога ќе се измешаат две нешта што не си прилегаат едно на друго.
Кога две намени ќе се измешаат и ќе се замагли линијата по која едната употреба се разликува од другата, тоа е збрка. А Бог не е причинител на збрка. „Можат ли двајца да одат заедно, ако не се согласиле?“
За сѐ има време и место.

А ние, како луѓе посветени на Бога, мора да ги разликуваме времето, местото и намената на зборовите што ги кажуваме, предметите што ги употребуваме и навиките што ги практикуваме. Ако збркаме две намени, создаваме збрка и отвораме простор за раздор. А ако се бориме против Божјата реч, наместо да живееме во согласност со неа, стануваме духовно нечисти.

• 1 Коринтјаните 14:33 — „Зашто Бог не е причинител на збрка, туку на мир, како во сите цркви на светите.“
• Амос 3:3 — „Можат ли двајца да одат заедно, ако не се согласиле?“
• Проповедник 3:1 — „За сѐ има свое време, и време за секоја намена под небото:“

Ако сме збунети затоа што не ја знаеме вистината, ние сме жртви на нечистотијата — но ако одбиваме да ја дознаеме вистината и да ја препознаеме нејзината јасно определена природа, тогаш навистина сме нечисти.

Бог нема ништо заедничко со она што е обично. Кога обичното ќе биде направено свето, тоа повеќе не е обично.

Во секоја област од животот има разликување — знаеме дека ако пешаците одат по автопат, може да загинат; затоа пешаците одат по тротоари, а автомобилите и камионите по автопати.

Чист, уреден и организиран е оној што ја распознава точната намена на секое нешто и го употребува според неа. Тој не седи врз маса и не го употребува столот како маса за јадење. Но светиот човек ја препознава духовната употреба на секое нешто во согласност со Божјиот пулс на спасението. Тој не го негира редот на физичките и обичните нешта, туку го поставува духовниот ред над нив. Ако љубовта бара да го употреби столот како маса за јадење, бидејќи нема достапна маса, тогаш тој го нарушува тој понизок ред затоа што повисокиот го бара тоа. Но никогаш не го нарушува ни најнискиот ред, освен ако повисокиот ред не го бара тоа. Тој ги поставува љубовта и сочувството над сѐ, но никогаш не го нарекува понискиот ред непотребен или хаотичен.

Ако човек живее без разликување, тој не е само срам за небото, туку и за целиот свет — зашто дури и безбожните знаат правилно да разликуваат во она што е нивно. А оној што правилно разликува само меѓу обичните нешта, но не може да разликува што Му припаѓа на Бога, е срам за небото. Ако човек не научи да го разликува светото од обичното, неговото разликување е само суета, лицемерие и засолниште за себичноста и злото.

Мора да разликуваме кој лист на кое дрво му припаѓа и кој плод на кој лист му припаѓа; но сето тоа е бесмислено ако не ја разликуваме Божјата љубов и праведност од обичната човечка љубов и неправедност.

Римјаните 5:11 — „И не само тоа, туку уште сега се радуваме и во Бога преку нашиот Господ Исус Христос, преку Кого сега го примивме ова помирување.“

Радоста доаѓа од помирувањето, бидејќи не стоиме под осуда, туку под благодат

• Римјаните 6:14 — „Зашто гревот нема да господари над вас, бидејќи не сте под Законот, туку под благодатта.“

Што значи ова?

• Гревот не треба да владее над нас. Зошто? Затоа што ние веќе не стоиме пред Бога како поданици на систем што бара од нас да заработиме оправдание; туку стоиме под благодатта — под Неговата сила и милост што нè оправдува и нè ослободува од казната на тој систем.
  • Системот постои. Треба да се следи. Но ако се сопнеме, нема власн над нас. Единствена власт има кога своеволно избираме да го прекршиме — тогаш, отфрлајќи ја мислоста, ја примаме казната која ни следува без милост.
  • Системот не може да се одбегне, но во едниот случај служи за наша осуда, во другиот случај за водич во доброто и предупредување пред злото.

Ваквата слобода ни дава реална сила да се спротивставиме на гревот и да живееме со надеж, а не со парализациски страв од осуда. Ние не ги негираме борбите; ниту стануваме бесконечно совршени преку сопствена волја. Ние живееме како луѓе што имаат некој Повереник кој ги држи: Исус Христос, Кој умрел за нас и не ни дал осуда, туку избавување. Затоа стравот да не паднеме не е крајна рамка на нашиот живот — тој е повик да се вратиме кон Него.

• Некои луѓе ја користат оваа слобода за да грешат уште повеќе. Таквите остануваат под осудата на системот — и системот, без милоста, ќе ја бара од нив казната која одсекогаш ја барал. Смрт.

Но нам, кои копнееме за избавување од гревот — кои сакаме да вршиме добро, а не можеме — таа милост со која Бог нѐ избави, умирајќи за нас, ни ја покажува Неговата неизмерна љубов кон нас и ни дава сила да не грешиме, затоа што знаеме дека гревот ни е простен; и секој нареден грев, бидејќи нема сила да нѐ осуди, служи само за наше оттргнување од него — ни покажува што останало во нас кое мора да се отстрани, ако сакаме да живееме во максимална хармонија со нашиот Господ, кој го сакаме зошто Тој нас прв нѐ засака. Наместо да се плашиме од осуда, ние се стремиме кон совршеност од љубов, доверба и благодарност, неплашејќи се дека, ако паднеме, со тоа сè е изгубено, и дека остануваме под осуда. Не живееме во страв дека ако згрешиме ќе умреме и дека нема Кој да нè зачува, затоа што Исус веќе умрел за нас и Тој не дошол да нè осуди и остави поради нашето грешење, туку да нè избави од него. И кога знаеме дека Тој е тука за да ни помага, тоа ни дава сила неуморно, како мали деца кога учат нешто ново кое сакаат да го прават, да се обидуваме, повторно и повторно, да не грешиме и да одиме кон таква совршеност каква што ја гледаме само во Христос. Охрабрени сме да одиме кон таа Божја совршеност и да живееме свет живот бидејќи Светиот е тука до нас, со нас и во нас, помагајќи ни како татко што му помага на своето дете да се изгради според неговата (татковата) волја.
Кога Го препознаваме Неговото присуство, тогаш и падовите не ни стануваат осуда, туку покана за враќање.

Значи, не стануваме совршени со наша сила, туку се потпираме на Бога бидејќи веруваме дека Тој е со нас, и со тоа, преку вера се предаваме на Неговата сила. Не живееме „во свој план“ и „само со свои напори“, туку со доверба и предавање го напуштаме нашето за да се изедначиме со Божјото. Не дозволуваме нашите замисли да нѐ оддалечат од Божјата волја. И затоа, наместо да замислуваме, и да пресметуваме со свои мерки, бараме активно што е Божја волја и кои се Божјите мерки.

А што ако?

А што ако не ни помогне? Што ако паднеме иако сме Му се предале?

Како може да паднеме ако Бог постои, е верен и ветил дека ќе нè држи?

Ако во самиот момент на искушението навистина останеме целосно предадени на Бога и зависни од Неговата сила, а сепак гревот би бил неизбежен, тогаш би значело дека Бог или не постои или не го исполнил Своето ветување да ни даде излез. Но Бог постои и е веродостоен. Затоа прашањето не е дали Тој ќе ни даде сила и излез, туку дали ние навистина Му веруваме.

Како може Бог да биде неверен на Своето ветување дека ќе нè сочува и ќе ни даде излез во искушението? Бог е веродостоен; и затоа проблемот не е дали Тој ќе ни даде сила и излез, туку дали ние ќе останеме предадени на Него и ќе го избереме излезот што ни го дава.

Не е лесно — од нас се бара да дадеме сѐ што имаме: Но сепак е возможно за секој кој е жив да даде сѐ од себе

Некој има повеќе да даде, некој помалку — но ако двајцата даваат сѐ од себе, Бог им го мери трудот и им го надополнува како Тој просудил дека е добро. Зарем Бог ќе го награди помалку оној кој има помалку да даде, ако дал сѐ што има? И зарем нема Бог да му ја одземе наградата на оној кој не дал сѐ од себе, ама сепак дал повеќе од оној кој дал сѐ од себе? Бог не мери по лице, туку по срце. Бог знае кој се труди со цела душа, тело, разум и срце, а кој дава со резерва.

Пасторот не ветува дека ќе нема ништо во животот што ќе ни биде тешко. Тој ветува да нè сочува и да нè изведе од секое искушение кое ни доаѓа на патот — и ќе му даде победа само на оној кој дава сѐ што има. Ако во моментот на борба застанеме целосно пред Него, се откажеме од лажната самовласт и ја довериме нашата слабост на Неговата сила, тогаш гревот не е неизбежност. Тој може да се избегне кога ние се потпираме на Бога целосно. Недостатокот никогаш не е во Неговата добрина, туку во нашата непостојаност.

Дали сме постојани?

Дали целосно се потпираме и даваме сѐ што имаме?

Затоа прашањето секогаш не е: „Ќе ми помогне ли Бог?“, туку: „Ќе Му верувам ли во тој момент?“. Бог е верен. Ние остануваме слободни да избереме дали ќе се потпреме на Него или на себе. Ако Го заборавиме и повторно почнеме да живееме независно, тогаш гревот добива простор. А секому кому му се доделува простор, се населува на тој простор.

Затоа падот ниту е крај, ниту извик за оправдување. Тој е аларм да го обновиме срцето: да не му оставаме место на никој друг освен на Христос како наш центар на сигурност.

Преродувањето почнува со вера

Значи, немаме изговор кога паѓаме — затоа што Бог не дозволува да бидеме искушувани без да ни обезбеди излез, а нам ни останува да го избереме патот на послушноста што Тој ни го отвора. Но дали ние во тој момент се потпираме на Него, целосно предадени, без да се свртиме кон себе и без да Го изгубиме од вид Оној Кој нè избавува?

Дали во секое време се потпираме на Бога, или од време на време Го забораваме како Оној од Кого зависиме?
Тој заборав — кога почнуваме да постапуваме независно од Него — е грев, затоа што нашиот Бог вели за Себе: „Јас сум љубоморен Бог“. Бог не сака ништо друго да го заземе Неговото место како средиште на нашата доверба, зависност и предавање. Ние можеме да работиме што било, но не без Него — како деца кои можат слободно да прават многу работи, но остануваат во близина на својот татко и зависни од неговото водство и грижа.

Ако во самиот почеток сè уште не сме поверувале дека Бог навистина нè прима и оправдува преку Христос и дека можеме целосно да Му се довериме, тогаш сè уште не сме влегле во новиот живот на верата. Не можеме да живееме Божја праведност додека во основата не Му веруваме на Оној од Кого ја примаме и Кој ја произведува во нас.

Преродувањето е чин на доверба: да Му се биде доверен на Бога, Кој е верен, спремен и способен да нè држи. Ако не Му веруваме на Христос дека е доволен, нашата смиреност останува површна и ќе продолжиме да бараме спас во сопствената сила. Тогаш, иако слушаме за благодатта, живееме како да не сме ја примиле.

Значи, преродувањето започнува со вера. Ако во самиот почеток сè уште стоиме во основно неверие — не веруваме дека Бог е верен и способен да нè држи, дека Христос е доволен и дека Бог навистина нè прима преку Него — тогаш сè уште не живееме како преродени луѓе, затоа што новиот живот започнува токму со доверба и предавање на Бога. Сè уште не сме влегле во новиот живот на верата: не сме Му поверувале на Бога во она на што треба да почива нашиот нов живот — дека Бог нè прима и оправдува преку Христос, Кој умрел за нас, и дека можеме целосно да Му се довериме дури и кога тоа нам ни изгледа невозможно. Таквиот пристап не е вера — а без вера не можеме ниту да ја примиме Божјата праведност, ниту да живееме според неа. Не можеме да одиме со Бога; не можеме да се потпреме на Него; не веруваме дека ќе нè држи — и затоа не Му се предаваме да нè однесе онаму каде што Тој сака да бидеме. Заглавени сме онаму од каде што се обидуваме да избегаме со свои сили. Остануваме робови на гревот преку нашето неверие — гревот сè уште владее над нас затоа што сè уште не сме се предале со вера на Оној Кој ни дава сила да го победиме.

Од таа причина нашата задача е да Му се предадеме целосно: не како изговор, туку како почеток на слободата. Нема повеќе да остануваме робови на сомнежот, туку деца што чекорат по вера, и како што е речено, не затоа што ниту еденпат не паѓаат, туку затоа што секогаш имаат каде да станат — во Него.

• Изреки 24:16 — „Зашто праведникот паѓа седум пати, и пак станува; а безбожните ќе паднат во несреќа.“
• Псалм 37:23–24 — „Чекорите на добриот човек се утврдуваат од Господа; и Тој се радува на неговиот пат.
  ²⁴ Иако падне, нема да биде сосема соборен; зашто Господ го придржува со Својата рака.“
• Михеј 7:8 — „Не радувај се над мене, непријателке моја; кога ќе паднам, ќе станам; кога седам во темнина, Господ ќе ми биде светлина.“
• 1 Јованово 2:1 — „Дечиња мои, ова ви го пишувам за да не грешите. А ако некој згреши, имаме Застапник кај Отецот, Исус Христос Праведниот.“
• 1 Јованово 1:9 — „Ако ги исповедаме нашите гревови, Тој е верен и праведен да ни ги прости гревовите и да нѐ очисти од секоја неправедност.“

16. БРАТСКА ЉУБОВ

„По тоа светот ќе познае дека сте Мои ученици, ако имате љубов меѓу себе”. Колку сме послични на Христовиот карактер толку ќе биде поголема нашата љубов за оние за коишто Тој умрел. Христијаните кои покажуваат дух на несебична љубов еден за друг, изнесуваат сведоштво за Христа на кое неверниците не можат да се спротивстават ниту да го одречат. Не е можно да се процени силата на ваквиот пример. Ништо не може толку успешно да ги победи сите лукавства на сатаната и на неговите помошници, ништо не може толку брзо да го изгради царството на Откупителот како Христовата љубов во срцата на членовите на црквата. Мирот и среќата владеат само таму каде што има љубов и благост. {5С 167.3}

Во првото послание до Коринтјаните, апостол Павле укажува на значењето на љубовта која Христовите следбеници треба да ја негуваат: „Да зборувам на сите човечки јазици, па дури и на ангелски, штом љубов немам, ќе бидам бакар што ѕвони или кимвал, што ѕвечи. Да имам пророчки дар и да ги знам сите тајни, да го имам сето знаење, а и така силна вера, што и планини да преместувам – ако љубов немам, ништо не сум. И да го раздадам целиот свој имот, да го предадам телото да ми изгори, – штом љубов немам, ништо не ми користи” (1. Коринтјаните 13:1-3). {5С 168.1}

Човекот што не е исполнет со љубов кон Бог и кон ближните не е Христов ученик, колку и да е возвишена верата која ја исповеда. Тој може да има силна вера, може дури да има сила да прави чуда, но без љубов неговата вера нема вредност. Тој може да биде многу дарежлив, може својот имот да го раздаде на сиромаси, но ако дава од некоја друга побуда, а не од чиста љубов, сепак нема да наиде на Божјо одобрување. Може во својата ревност да оди дури и до маченичка смрт; но ако во него го нема златото на љубовта, Бог на него ќе гледа како на измамен занесеник или славољубив лицемер. {5С 168.2}

Апостолот понатаму ги опишува плодовите на љубовта: „Љубовта долго трпи и е љубезна; љубовта не завидува” (Стих 4). Ако во срцето владее божествена љубов, во него повеќе не може да има гордост и себичност. „Љубовта не се превознесува, не е горделива” (Стих 4). Најчистата радост извира од најдлабокото понижување. Најсилниот и најблагородниот карактер се изградува на темелите на трпеливоста и љубовта, на целосната доверување и покорување на Божјата волја. {5С 168.3}

„Не е непристојна, на бара свое, не се срди, не памти зло” (Стих 5). Срцето во кое владее Божјата љубов нема да биде исполнето со страст и одмаздољубивост доколку му се нанесат навреди кои гордоста и самољубието би ги сметале како неподносливи. Љубовта не се сомнева. Таа секогаш на најдобар начин ги толкува побудите и постапките на другите. Љубовта никогаш нема без потреба да укажува на грешките на другите. Таа не ги слуша желно клеветите, туку секогаш настојува да потсети на некои добри особини на клеветеникот. {5С 168.4}

Љубовта „не се радува на неправда, туку се радува на вистина” (Стих 6). Оној, чиешто срце е проникнато со љубов, со болка гледа на маните и грешките на другите, но се радува кога победува вистината, кога исчезнува облакот кој го помрачувал светлиот глас на некој друг, кога луѓето ги признаваат своите гревови и ги искоренуваат своите мани. {5С 169.1}

„Сѐ покрива, во сѐ верува, на сѐ се надева, сѐ поднесува” (Стих 7). Љубовта не само што ги проштева туѓите грешки туку се потчинува на сите маки и незгоди кои тоа проштевање ги повлекува со себе. Таа „љубов никогаш не престанува” (Стих 8). Таа никогаш не може да ја загуби својата вредност, бидејќи е дар од небото. Тие што ќе ја имаат како драгоцено богатство ќе ја внесат низ вратата на Божјиот град. {5С 169.2}

Павле им пишува на Колосјаните: „И така, како избраници Божји, свети и возљубени, облечете се во милосрдност, доброта, смиреност, кротост и долготрпеливост; трпете се еден со друг и проштевајте си. Ако некој има поплака на некого, како што Христос ви прости, така и вие направете! А над сето тоа облечете се во љубов, која сѐ сврзува во совршенството, и мир Божји да владее во срцата ваши, за што сте повикани во едно тело, и бидете благодарни”. „И сѐ што правите со збор или со дело, правете го во името на Господ Исус Христос, благодарејќи Му преку Него на Бога и Таткото” (Колосјаните 3:12-15, 17). {5С 169.4}

Фактот дека сме под толку голема обврска кон Христа ни наметнува најсвета обврска кон оние за кои Тој умрел да ги откупи. Кон нив мораме да ја покажеме истата сомилост, истото нежно милосрдие и несебична љубов кои Христос ги покажал кон нас. Кога Христос ќе завладее со нашите чувства, себичното славољубие и желбата за превласт ќе изумрат. {5С 170.1}

Нашиот Спасител ги учел Своите ученици да се молат: „И прости ни ги долговите наши, како што и ние им ги проштеваме на нашите должници” (Матеј 6:12). Овде се бара голем благослов, но под услов. Ние сами го наведуваме тој услов. Ние бараме Бог да биде милосрден кон нас во таа мера во која ние сме милосрдни спрема другите. Христос кажува дека Господ според ова правило ќе постапува со нас: „Бидејќи, ако им ги простите на луѓето гревовите нивни и вам ќе ви ги прости вашиот Татко небесен. Ако, пак, не им ги простите гревовите на луѓето и вашиот Татко нема да ви ги прости вашите” (Стихови 14 и 15). Чудесни услови! Но колку се малку тие што ги разбираат и кои пазат на нив! Еден од најчестите гревови, кој доведува до најтешки последици е духот на непростување. Колку се оние кои негуваат омраза и одмазда во своето срце, а сепак се поклонуваат пред Бога и бараат да им прости како и тие што простиле. Тие, несомнено, не го сфаќаат вистинското значење на оваа молитва, инаку не би се осмелиле да ја изговорат. Секој ден и секој час ние зависиме од Божјото милосрдие кое проштева. Како тогаш можеме да негуваме омраза и злоба кон своите ближни кои се грешници како и ние! Кога христијаните во секојдневниот живот би ги спроведувале начелата на оваа молитва, каква благотворна промена би се извршила во црквата и во светот! Тоа би било најубедливото сведоштво коешто може да се даде за вистинитоста на библиската вера. {5С 170.2}

Бог бара многу повеќе од Своите следбеници отколку што тоа мнозина си замислуваат. Ако сакаме нашата надеж за небото да не ја градиме на лажни темели, мораме да ги прифатиме зборовите на Библијата како што гласат, и да веруваме дека Господ го мисли тоа што го кажува. Тој од нас не бара ништо, а истовремено да не ни подари благодат да го направиме тоа. Ако не успееме да се издигнеме на висината што ја одредил во Својата Реч, со ништо нема да можеме да се оправдаме на Божјиот ден. {5С 171.1}

Апостолот нѐ советува: „Љубовта нека не биде лицемерна; стојте настрана од злото, прилепувајте се кон доброто; Со својата братска љубов сакајте се срдечно едни со други; натпреварувајте се во почитувањето еден кон друг” (Римјаните 12:9,10). Павле сака да правиме разлика меѓу чистата, несебична љубов која е плод на Светиот Дух и празната и лажна љубов со која изобилува светот. Оваа ниска и измамна љубов завела многу души. Таа сака да ја избрише разликата меѓу доброто и злото, сожалувајќи го престапникот, наместо верно да му укаже на неговите грешки. Ваквото постапување никогаш не е плод на вистинско пријателство. Духот од кој се раѓа таа живее само во телесното срце. Христијанинот кој сака да биде благ и милосрден и која сака да проштева не може да се чувствува во хармонија со гревот. Тој ќе се гнаси од злото и ќе се држи до она што е добро, дури и кога заради тоа би морал да го жртвува пријателството на безбожниците. Христовиот Дух нѐ учи да го мразиме гревот, но да бидеме подготвени за секаква жртва за да го спасиме грешникот. {5С 171.2}

„Ова, пак, го зборувам и сведочам во Господ; да не живеете повеќе како што живеат и другите незнабошци, по суетата на својот ум; помрачени во разумот, отуѓени од Божјиот живот поради нивното незнаење и тврдокорноста на нивното срце; дојдени до бесчувство, тие се предадоа на разврат и ненаситно вршат секаква нечистота” (Ефесјаните 4:17-19). Апостолот ги опоменува своите браќа во името и авторитетот на Господа Исуса, ако го исповедаат евангелието дека не смеат да се однесуваат како безбожници, туку со својот секојдневен живот да покажат дека навистина се обратиле. {5С 171.3}

„Тогаш отфрлете го од себе стариот човек според вашето поранешно живеење, кој се распаѓа во измамливите желби, за да се обновите со духот на својот ум и да се облечете во новиот човек, создаден според Бога во вистинска праведност и светост” (Стихови 22-24). Тие некогаш биле расипани, понижени и робови на телесните страсти, опиени со светското вино, ослепени, заведени и измамени од страна на сатаната. А сега, кога биле поучени во вистината на Исуса, мораат да извршат одлучна промена во својот живот и карактер. {5С 172.1}

Изворот на слабост во црквата е тоа што прима членови кои не се обновени во срцето и не го реформирале својот живот. Овој факт често се занемарува. Некои проповедници и цркви, во копнежот што повеќе да го зголемат бројот на своите членови, не го изнесуваат верно сведоштвото против нехристијанските навики и постапки. Тие не ги учат оние што ја примаат вистината дека не можат да живеат светски живот, а истовремено да се нарекуваат христијани. Дотогаш биле поданици на сатаната, отсега се поданици на Христа. Промената на водачот мора да се одрази со сведоштво и во животот. Јавното мнение е наклонето кон христијанството само по име. Само со малку самоодрекување и пожртвуваност добиваме изглед на побожни луѓе и своите имиња можеме да ги ставиме во црковните книги. Затоа мнозина ѝ приоѓаат на црквата, иако сѐ уште не станале христијани. Сатаната трумфира заради тоа. Обратените на таков начин се неговите најдобри помошници. Тие служат како мамка на другите души. Тие се лажна светлина која другите ги намамува во пропаст. Напразно е христијанскиот пат да се прави поширок и поугоден за светските луѓе. Бог не го израмнил ниту го проширил овој напорен и тесен пат. Ако сакаме да влеземе во животот мораме да одиме по патот по кој оделе Христос и сите Негови ученици – по патот на понизност, самоодрекувања и жртви. {5С 172.2}

Проповедниците мора да се трудат своите срца да ги посветат на вистината, за со успех да го постигнат тоа и кај своите обратеници. И на проповедниците и на народот им е потребна чиста вера. Луѓето кои ќе го искоренат злото од своето срце и кои сесрдно ќе се обратат кон Бога, ќе добијат помош што само Бог може да им ја даде. За човечките души е платен откуп, и со тоа им е овозможена прилика да се осободат од јаремот на гревот и да добијат проштевање, чистота и небо. {5С 172.3}

Бог ги слуша повиците на понизните и оние што се кајат. Тие што често се обраќаат на престолот на благодатта со искрени и сесрдни молби за божествена мудрост и сила ќе станат активни и корисни Божји слуги. Тие можат да бидат без големи способности, но со понизност во срцето и потпирајќи се цврсто на Исуса, тие можат да направат многу добро и многу души да доведат кај Христа. Тие можат да допрат до луѓето со Божја помош. {5С 173.1}

Христовите проповедници секогаш треба да чувствуваат дека едно свето дело ја зафатило сета нивна душа. Нивните напори треба да бидат посветени на изградба на Христови цркви, а не на издигнување на себеси пред луѓето. Додека христијаните треба да ги ценат верните проповедници на Христа како Божји амбасадори, тие треба да ја одбегнуваат сета човечка пофалба. {5С 173.2

„И така, угледајте се на Бога, како чеда возљубени, и живејте во љубов како што и Христос ве возљуби и за нас се предаде Себеси како принос и жртва на Бога за пријатен мирис” (Ефесјаните 5:1,2). Човекот се отуѓил од Бога со своите безбожни дела, но Христос го дал Својот живот за сите што сакаат да се спасат од гревот и повторно да ја задобијат благонаклоноста на својот Творец. Христос ја поднел таа голема жртва имајќи ги пред очи откупените и светата вселена. Дали сме ги искористиле толку скапо платените привилегии? Живееме ли како деца мили на Бога, или пак му служиме на кнезот на мракот? На кого му служиме: на Јехова или на Ваал? На живиот Бог или на идолите? {5С 173.3}

Ние во суштина можеме да бидеме идолопоклоници и без видливи олтари и идоли на кои би се задржувал нашиот поглед. Исто е лесно да се направат идоли од омилени идеи и склоности како и богови од камен и дрво. Илјадници луѓе имаат сосема погрешен поим за Бога и за Неговите особини. Како слугите на Ваал, тие му служат на лажен бог. Му служиме ли на вистинскиот Бог, како што е откриено во Неговата реч, во Христа, во природата, или пак му служиме на некој замислен идол, што сме го ставиле на Неговото место? Бог е Бог на вистината. Правдата и милоста се особини на Неговиот престол. Тој е Бог на љубов, сомилост и нежно сочувство. Така е прикажан во својот Син, нашиот Спасител. Тој е Бог на трпението и долготрпеливоста. Ако е такво суштеството што го обожуваме и на кое копнееме да се угледаме, тогаш Му служиме на вистинскиот Бог. {5С 173.4}

Ако сме Христови следбеници, Неговите заслуги, кои нам ни се засметуваат, се издигаат како угоден мирис кон Неговиот Татко. Благодетите на карактерот на нашиот Спасител, пресадени во нашето срце, ќе шират околу нас прекрасен мирис. Духот на љубов, кротост и трпеливост ќе го проникнува нашиот живот и ќе има сила да ги омекне и покори закоравените срца и да ги придобие за Христа огорчените противници на верата. {5С 174.1}

„Не правете ништо од честољубие или за празна слава, но од понизност сметајте се еден друг за погорен од себе”. „Правете сѐ без мрморење и двоумење, за да бидете прави и чисти, непорочни чеда Божји, сред изопачено и развратно поколение, во кое светите како светила во светот” (Филипјаните 2:3,14,15). {5С 174.2}

Суетата и славољубието претставуваат карпи на кои многу души претрпеле бродолом и многу цркви станале немоќни. Луѓето што најмалку знаат за побожноста, кои најмалку се поврзани со Бога се на исто рамниште со луѓето кои најмногу копнеат за високи положби. Тие не ја увидуваат својата слабост и своите карактерни мани. Ако многу наши млади проповедници врз себе не ја почувствуваат Божјата сила што преобразува, нивната работа на црквата ќе ѝ донесе повеќе штета отколку корист. Тие можеби ја изучиле Христовата наука, но не го запознале Христа. Душата која постојано гледа во Исуса ќе ја види Неговата љубов полна со самоодрекување и Неговата длабока понизност и ќе го следи Неговиот пример. Гордоста, славољубието, измамата, омразата и себичноста мораат да се искоренат од срцето. Мнозина делумно ги искорениле овие зли особини, но не ги очистиле потполно своите срца. Во поволни околности нивните чувства повторно оживуваат и тие дозреваат во бунтување против Бога. Овде лежи страшна опасност. Да се сочува само еден грев значи да се трпи непријателот кој само чека погоден момент за да нѐ турне во пропаст. {5С 174.3}

„Кој меѓу вас е мудар и умен, нека ги покаже преку своето добро однесување делата свои во кротост и мудрост” (Јаков 3:13). Драги браќа и сестри, како го употребувате дарот на говорот? Дали научивте да владеете со јазикот така што секогаш го слушате гласот на просветената совест и светите чувства? Дали од своите разговори ги исклучивте лекомисленоста, гордоста, лукавоста, измамата и нечистотијата? Дали сте без вина пред Бога? Зборовите имаат голема моќ. Ние сами од себе не можеме да го совладаме тој орган. Божествената благодат е нашата единствена надеж. {5С 175.1}

↓

↓

Тие што ревно се трудат да се истакнат би требало пред тоа да настојуваат да стекнат мудрост која е „најнапред чиста, а потоа мирна, кротка, покорна, полна со милост и добри плодови, непристрасна и нелицемерна” (Стих 17). Ми беше покажано дека многу проповедници треба овие зборови да ги врежат во душата. Оној во кого престојува Христос, надежта на славата, „нека ги покаже преку своето добро однесување делата свои во кротост и мудрост” (Стих 13). {5С 175.2}

Петар ги повикува верниците: „А најпосле, бидете сите еднодушни, сочувствителни, братољубиви, милосрдни, дружељубиви, понизни; не враќајте зло за зло или навреда за навреда, туку, напротив: благословувајте, знаејќи дека за тоа сте повикани да наследите благослов. ‘Зашто кој го сака животот и сака да види добри денови, нека го пази јазикот свој од зло, и усните негови да не зборуваат лаги. Нека одбегнува зло и нека прави добро, нека бара мир и нека се стреми кон него – бидејќи очите на Господ се вперени кон праведните, и ушите Негови – кон нивните молитви, а лицето Господово е против оние кои прават зло за да ги истреби од земјата’” (1. Петрово 3:8-12). {5С 175.3}

Кога вистинскиот пат е толку јасно означен, зошто тогаш оние кои тврдат дека му припаѓаат на Божјиот народ не одат по него? Зошто не се трудат, залагаат и молат за да имаат еден ум? Зошто не се трудат да бидат сочувствителни едни кон други, да се љубат како браќа, наместо да враќаат зло за зло и пцовка за пцовка? Малку се оние кои сакаат да се угледаат на Спасителот во кротост и понизност. Многу бараат од Господа да ги понизи, а не сакаат да се потчинат на потребната дисциплина. Кога ќе дојде искушение, или неволји или пак само предвестување на истите, срцето се бунтува и јазикот изговара зборови кои се како отровни стрели или град што опустошува. {5С 176.1}

Зборувањето зло е двојно проклетство кое потешко го погодува говорникот од слушателот. Кој сее семе на неслога и расправии во сопствената душа жнее плод на смртта. Колку е беден тој што озборува и секогаш претчувствува зло! Таквиот не ја познава вистинската среќа. {5С 176.2}

„Блажени се миротворците” (Матеј 5:9). Благодат и мир почиваат на оние кои одбиваат да учествуваат во судирот на јазиците. Кога сплеткачите разнесуваат зборови од семејство на семејство, тие што се бојат од Господа ќе останат во своите домови. Времето, кое толку често се троши напразно на површно и злонамерно озборување, треба да се посвети на повозвишени и поблагородни предмети. Кога нашите браќа и сестри би сакале да бидат Божји мисионери, кои ги посетуваат болните и несреќните, кои трпеливо и нежно се залагаат за грешникот – накратко кога би се угледале на Примерот – црквата би напредувала во сите свои области. {5С 176.3}

Гревот на зборување зло почнува со негување на зли мисли. Измамата (лукавството) ја опфаќа нечистотијата во сите облици. Ако негуваме една нечиста мисла, ако негуваме една несвета желба, душата станува затруена, а нејзината исправност осквернета. „Потоа похота, откако ќе се зачне раѓа грев, а гревот, извршен, раѓа смрт” (Јаков 1:15). Ако не сакаме да направиме грев, тогаш мораме да го избегнуваме и самото негово зачнување. Секое чувство и желба мораат да бидат потчинети на разумот и совеста. Секоја несвета мисла треба веднаш да се отфрли. Повлечете се во својот клет, следбеници на Христа! Молете се во вера и со цело срце. Сатаната демнее за да ве фати во својата стапица. Морате да добиете помош одозгора ако сакате да се спасите од неговите измами. {5С 177.1}

Со вера и со молитва сите можат да ги исполнат барањата на Библијата. Никој не може да биде присилен на престап. Прво мора да биде придобиена неговата согласност; душата копнее кон грешната постапка пред страста да завладее со разумот и пред беззаконието да ја победи совеста. Искушението, колку и да е силно, никогаш не е оправдување за гревот. „Очите на Господ се вперени кон праведните, и ушите Негови – кон нивните молитви” (1. Петрово 3:12). Викај кон Господа душо искушувана! Иако беспомошна и недостојна потпри се на Исуса, и барај го Неговото ветување. Господ ќе слушне. Тој знае колку се силни природните склоности на срцето и ќе ти помогне во секој момент на искушување. {5С 177.2}

Дали сте паднале во грев? Тогаш без одложување барајте од Господа милост и проштевање. Кога Давид го согледал својот грев, ја излеал својата душа во покајание и понизност пред Бога. Чувствувал дека полесно може да ја поднесе загубата на круната од губењето на Божјото одобрување. На грешникот сѐ уште му се пружи милост. Господ нѐ повикува во сите наши талкања: „Вратете се, синови одметници и Јас ќе го излекувам вашето непокорство” (Еремија 3:22). Можеме да уживаме Божји благослов ако го послушаме гласот на Неговиот Дух што преколнува: „Како таткото што ги милува синовите, така и Господ ги милува оние, кои се бојат од Него” (Псалм 103:3). {5С 177.3}

20. Љубов и должност

Љубовта има сестра близначка, а тоа е должноста. Тие секогаш треба меѓусебно да се надополнуваат.

Манифестирањето на љубов, а занемарувањето на должностите ги прави децата и младите тврдоглави, самоволни, изопачени, себични и непослушни. Крутата примена на должност, без љубов која го ублажува и придобива срцето, дава слични резултати. За правилно да ги дисциплинираме своите деца, должноста и љубовта мораат да се спојат. {3С 195.1}

Упатството дадено на свештениците во старо време гласело:

„И народот Мој нека го учат што е свето и нека ги учат да го распознаваат чистото од нечистото. А кога ќе судат за некоја расправа, нека судат според Моите закони.”

„Кога ќе му кажам на безбожникот: ќе загинеш, а ти не го опоменеш безбожникот да се оттргне од својот пат, тој безбожник ќе загине поради своето беззаконие, но неговата крв ќе ја барам од твоите раце. Ако го опоменеш безбожникот да се врати од својот пат, а тој нема да се врати, тој ќе загине за своето беззаконие, а ти ќе ја сочуваш својата душа.” {3С 195.2}

Овде е јасно изложена должноста на Божјите слуги. Тие не можат да се ослободат од својата обврска совесно да ги укоруваат и осудуваат гревовите и неправилностите во Божјиот народ, колку и да е тоа непријатна задача и колку и да наидуваат на спротивставување.

Додека пак, во повеќето случаи, укорените, единствено би ја прифатиле опомената на верните укоривачи само кога во тоа не би ги попречувале татквите кои им укажуваат сожалување, мислејќи дека „мораат“ да застанат во нивна одбрана. Ваквите попречувачи, кои ги бранат укорените од укорите на верните, не увидуваат дека Господ е незадоволен од престапникот кој нанесува штета на Неговото дело и срам на Неговото име.

Поради тоа што престапникот е неопоменат и продолжува по својот погрешен пат, душите застрануваат од вистината и доживуваат бродолом во својата вера. Оној Божји слуга кој се поведува по злото и чие расудување на тој начин е помрачено, набргу застанува на страна на престапникот и практично (исто како да) му зборува на виновникот:

• „Не плаши се, не попуштај. Ти си потполно во право.”
• „Ќе ти биде добро.” {3С 196.1}

Од Своите слуги Бог бара, одејќи во светлината, да не ги затвораат своите очи пред сатанското делување. Тие секогаш треба да бидат подготвени да ги опоменуваат оние кои се во опасност да бидат заведени од лукавствата на непријателот.

Сатаната се бори со сите средства да стекне предност. Тој е истраен во тоа и никогаш не одмора. Тој будно настојува да ја искористи секоја можна прилика во своето војување против вистината и против интересите на Божјото царство.

Тажен е фактот дека будноста на Божјите слуги во поглед на овие лукавства не е ниту напола таква каква што би требало да биде. И наместо да се противат на ѓаволот за да побегне од нив, многумина се склони да прават компромис со силите на темнината. {3С 196.2}

Во животов исполнувате многу должности.
Дали ја исполнувате должноста кон Бога?

Дали знаете која е должноста кон Бога?

Дали ја исполнувате должноста за која Бог ве создал?

Дали знаете за што Бог ве создал? И дали живеете според таа цел?

Ако некои од одговорите на овие слични прашања ви се „Не“ или „Не знам“, тогаш, што мислите,
што ќе прави Господ со вас?

Што вие правите со нефункционалните предмети?
Ги рециклирате?
После рециклирање, што корисно останало од предметот што вреди да се зачува?
Ги фрлате во печка?
Во буниште?
Ги поправате?
А кога предметот не сака да се поправи, дали го урамувате дома?
Дали му обезбедувате место да стои таму каде што работите?
Зарем нема да ви попречува во работата?
Продолжувате ли да го користите?
Зарем може да ви користи?

Сега истите прашања за нас — бидејќи ние сме глинени садови кои Грнчарот нѐ создал за Своја слава, да го вршиме она што Нему му е угодно.

Дали вие сте расипани за Бога?
Или сте функционални?

Ја вршите ли должноста за која Бог ве создал?

Избирате ли да ја вршите?

Дали очекувате Бог да ја врши преку вас без вашиот целосен труд и секојдневна соработка?

Дали сакате да се поправите?

Му дозволувате ли на Бога да ве поправи?

За што ја користите вашата слободна волја?
За да ја вршите Божјата волја, или вашата?

Кому му служите вие? На Оној кој ве создал и ви одредил цел, или себеси и сами си одредувате цел?

Зарем расипани ќе ве однесе Бог во рајот, каде нема трага од расипаност?

А Синот Божји вака вика: „Не дојдов праведните да ги повикам на покајание, туку грешниците. Здравите немаат потреба од лекар, туку болните“.

Вие здрави ли сте, или болни?
Грешници ли сте, или праведни?

Ако сте болни, и грешници, се лекувате ли? Се каете ли?

Или добро ви е вака како што сте?

Ако ви е добро, збогувајте се со царството Божјо.
Но ако не сакате да се збогувате, нека ви стане лошо поради гревот. Зошто ниеден грешник нема да го наследи царството — туку оние кои се ослободиле од гревот, преку крвта на Јагнето Божјо, и го победиле, одејќи Неговиот пат. Оние кои се одрекле од себеси, си го зеле крстот свој, и тргнале кон Голгота — местото на черепи — каде Господ беше распнат, да бидат распнати со Него; за да можат да воскреснат заедно со Него и да живеат вечно таму каде што Тој живее — во нераспадлив свет, во кој карактерот на секој жител го рефлектира карактерот на Бога. Каде никој не го посакува —бара — своето, туку живее според Божјото, и секојдневно, неуморно, ја извршува должноста за која Бог го создал уште од почетокот.

Не се лажете — тоа што вам ви е угодно да го правите, за Бога е одвратност. Затоа, одвратете се од своето, и вистински побарајте и посакајте да правите она што Бог сака.

Не го барајте површно, на лице — туку побарајте од Бога да ви го смени срцето, зашто самите не можете. Писмото вика:

• Еремија 13:23 — “Може ли Етиопјанецот да ја промени својата кожа, или леопардот своите дамки? Така ни вие, навикнати да правите зло, не можете да правите добро.
  ²⁴ Затоа ќе ги расфрлам како слама што ја разнесува пустинскиот ветер.
  ²⁵ Ова е твојата жрепка, делот што ти е одмерен од Мене, вели ГОСПОД, затоа што Ме заборави и се надеваше на лага.
  ²⁶ „Затоа ќе ти ја подигнам облеката преку лицето, за да се открие твојот срам.
  ²⁷ Ги видов твоите прељуби, и твоите ржења, развратноста на твоето блудство, и твоите гнасотии по ридовите во полињата. Тешко тебе, Ерусалиме! Нема ли да се очистиш? Кога конечно ќе биде тоа?”
• Езекиел 36:26–27 — “Ќе ви дадам и ново срце, и нов дух ќе ставам во вас; и ќе го отстранам каменото срце од вашето тело, и ќе ви дадам срце од месо.
  ²⁷ И ќе го ставам Мојот Дух во вас, и ќе направам да одите според Моите уредби, и ќе ги пазите Моите судови, и ќе ги извршувате.”

Дали ГОСПОД го направи во вас ова што го вети?
Неговото ветување е сигурно — но човекот може да му се противи.
Кога Бог ветува, тоа сигурно се случува.
Се случи ли сигурно ветеното од ГОСПОД во вас?
Ако сеуште не, тоа може да е од две причини само:

1. Сеуште не ви дошол редот.
2. Или вие не му дозволувате.

И две работи се вистинити:

1. Редот ваш сигурно доаѓа, ако вистина сеуште не дошол.
2. Кога ќе дојде, вие можете до крај да му се противите, и никогаш да не го исполни Бог своето ветување во вас.
   • И тоа нема да биде прекршување на Своето ветување. Зошто? Бидејќи ветувањето е условно.

Господ сам објаснува дека кога ветува добро, ако човекот не го слуша Неговиот глас, Бог не е должен да го изврши доброто врз него.

• Еремија 18:7–10 — “Во кој миг ќе проговорам за народ и за царство, да го искоренам, да го разурнам и да го уништам;
  ⁸ ако тој народ, против кој сум проговорил, се одврати од своето зло, тогаш Јас ќе се одвратам од злото што мислев да му го направам.
  ⁹ И во кој миг ќе проговорам за народ и за царство, да го изградам и да го насадувам;
  ¹⁰ ако прави зло пред Моите очи, не слушајќи го Мојот глас, тогаш Јас ќе се одвратам од доброто што реков дека ќе му го направам.”

И ова е вистина:

3. Бог не ве создал да се противите — Тој ви дал слободен избор, и ваше е да го изберете Неговото ветување да биде вистинито — остварено во вашиот живот.

• Матеј 23:37 — “Ерусалиме, Ерусалиме, ти што ги убиваш пророците и ги каменуваш оние што ти се испратени, колкупати сакав да ги соберам твоите деца, како што кокошката ги собира своите пилиња под крилјата, а вие не сакавте!”

Духовно е сè што е вечно.
Небесното царство е духовно.

Бог е Дух,
и оној кој го нема Неговиот Дух — е мртов.

Адам беше гол
затоа што го изгуби духовното.

Тоа е вистинската смрт.

Смртта не започнува кога телото умира.
Таа започнува кога човекот се одделува од Бога.

Човек може да живее физички,
а сепак да биде мртов.

Зашто физичкиот живот сам по себе
не е вистински живот.

Тоа е само продолжено време
до смртта —
време дадено од Бога
за повик кон покајание.

Време во кое може да се прости гревот,
за духовниот живот да се врати.

Без тој живот,
ние не сме живи луѓе —
туку мртовци
кои ја чекаат својата смрт.

А кога духовниот живот ќе се врати,
тогаш човекот навистина почнува да живее.

Прашајте се, дали сте родени од Духот Божји? И ако не сте, дали сакате да бидете?
Ако сакате, дали вистински сакате за да почнете така да живеете.
Ако да, тогаш што ве спречува?

Верата во Бога.

Бог дава сила — но како оваа сила ќе ја добие оној кој не Му верува на Бога?
А од каде знаеме дека Бог вистински ќе ни даде сила?

Бидејќи тоа го ветил — а Бог не може да лаже.

„Во претходниот дел видовме дека ни најмалиот грев не е мал пред Бога. Сега ќе видиме како Бог го суди гревот — не надворешно, туку според верата и совеста.“

Вера и грев во срцето — видливи плодови

Во Библијата стои едно правило кои малкумина го разбираат. А тоа е дека Бог не ги осудува надворешните дела — туку внатрешниот избор. Ако совеста ни вика едно, а ние одбираме друго — виновни сме. Совеста зависи од свесноста — а свесноста од информираноста. Невин не е оној кој не врши зло, туку оној кој непрестано бара да знае што е добро и делува според знаењето.

Затоа прашањето не е само „дали е дозволено“, туку „дали сум уверен пред Бога дека е исправно“.
Затоа не е доволно да се праша „што правам“, туку „дали го правам со чисто уверување пред Бога“. Бог не ја мери само постапката, туку дали човекот оди според светлината што ја има или ја оттурнува.
Дали едно дело е зло или не е не зависи од делото — туку од мотивот.

Бог јасно го открил овој принцип во Рајската Градина, каде му забранил на Адам да јаде од плод кој не бил штетен за неговото здравје. Со тоа покажал дека на Бога му е важна верноста — внатрешната вера и доверба; а не легалното дело, дали тоа само по себе било лошо. Зошто дури и човек да убиеме Бог има моќ да го воскресне — но ако ние одбереме да го убиеме, тогаш дури и да го воскресне, ние сеуште сме убијци. На Бога не му се важни надворешните дела бидејќи Бог може да ги промени. Но нашата слободна волја е во нас. И таа Бог, иако може, не сака да ја промени, за да ни остане слободна.

Со тоа ни дава право и одговорност сами да избереме според нашето убедување. И ни остава нашето убедување сами да го израмниме со Неговиот Збор. Кога избереме свесно да живееме според Неговиот Збор, тогаш во нас нема грев, дури и кога би направиле нешто погрешно, несакајќи.

Бог не ги осудува надворешните дела, туку го осудува внатрешниот избор во зависност со внатрешната совест или свест.

Ако јадеме месо од мислење дека е здраво, Бог не ни го суди делото иако е нездраво. Но ако јадеме месо поради личен апетит, и притоа ги правдаме со измислени факти дека е здраво — тогаш Бог ни го суди апетитот, дека не ни е потчинет на Неговата волја. И тоа покажува дека ние не живееме за Бога, туку за себе. А може да јадеме месо знаејќи дека е нездраво, но поради глад и немање на подобра опција, одлучуваме да јадеме, верувајќи дека Бог ќе ни ја благослови храната. И таа храна Бог ни ја благословува, иако не е храната која Тој ја одредил за нас.

Во времето на Павле, јадење месо не беше прашање на здравје, туку на духовна чистота — бидејќи многу од животните кои се продаваа за јадење и им се нудеа на верниците беа жртвувани на демонски богови — идоли. И некои од верниците одбиваа да го јадат за да не се извалкаат преку тоа искуство. И совеста на овие верници им го сведочеше тоа. Доколку овие верници би оделе против својата совест — би правеле грев пред Бога. Но имало и такви, како Павле, кои знаеја подобро од ова, верувајќи дека ништо не е нечисто (духовно загадено) само од себе, зошто Бог го создал и цела земја на која ние верниците, животните и идолопоклониците газиме е Господова — значи нема надворешна сила која може да духовно да загади нешто кое му припаѓа на Бога. Отровот и нездравата храна не е вклучена во ова зошто тие не се духовни загадувања туку се физичка расипаност. Павле не вика да пиеме расипано млеко и да јадеме скапани јајца.

• 1 Коринтјаните 10:25–26 — „Сѐ што се продава на месарницата јадете, без да испитувате заради совеста;
  ² Зашто земјата е Господова, и сѐ што ја исполнува.“
• 1 Тимотеј 4:4–5 — „Зашто секое Божјо создание е добро, и ништо не е за отфрлање, ако се прима со благодарност;
  ² бидејќи се осветува преку словото Божјо и молитва.“
  • Римјани 14:13–23 — “Затоа да не се судиме веќе еден со друг: туку повеќе судете го ова, да не става никој сопка или причина за паѓање на братот.
    ¹⁴ Знам, и уверен сум преку Господ Исус, дека ништо не е нечисто само по себе: освен за оној кој смета нешто за нечисто, за него тоа е нечисто.
    ¹⁵ Но ако твојот брат се ожалостува поради твоето јадење на месо, ти веќе не одиш според љубовта. Не го погубувај со твојата храна оној за кого Христос умре.
    ¹⁶ Затоа нека не се зборува лошо за вашето добро.
    ¹⁷ Зашто царството Божјо не е јадење и пиење, туку праведност, мир и радост во Светиот Дух.
    ¹⁸ Зашто кој му служи на Христос во ова, му е угоден на Бога и прифатен од луѓето. (таквиот си го менува апетитот според Божјото дело — не се управува според стомакот свој. Може со месо може и без месо. Јаде според Божјата волја а не според својот апетит.)
    ¹⁹ Затоа да го бараме она што придонесува за мир и за взаемно изградување.
    ²⁰ Не го руши делото Божјо заради храна. Сè е навистина чисто; но зло е за човекот кој јаде со сопнување. (лошо е да јадеш а да веруваш дека не треба да се јаде тоа. Лошо е да јадеш спротивно од твојата совест.)
    ²¹ Добро е да не јадеш месо, ни да пиеш вино, ни да правиш нешто со кое братот твој се сопнува, или се навредува, или ослабува.
    ²² Имаш ли вера? имај ја за себе пред Бога. Блажен е оној кој не се осудува себе си во тоа што го одобрува.
    ²³ А кој се сомнева, ако јаде, осуден е, зашто не јаде од вера: а сè што не е од вера е грев.”

Гревот

• не е храната,
• не е месото ,
• не е виното,
• не е состојката која ја внесуваме внатре.

Гревот е нејадењето според совеста.

Да, јадење на месо е штетно. Да пиење на алкохол, кафе, цигари, дрога, е штетно — им влијае на внатрешните органи и го нарушува менталниот капацитет. Ги заматува сетилата, и ни одмага да го слушаме Зборот Божји, и неѝ прави мрзливи кој правење на она што Бог го бара од нас. Сето тоа треба да се отстрани подитно — но гревот не се состои во актот на нивното конзумирање. Гревот се состои во ИЗБОРОТ кој ние свесно го бираме знаејќи дека тоа ни штети, и дека тоа нѐ оддалечува од Бога и вршење на она што Тој го сака од нас.

Гревот пред Бога

• не е надворешниот акт.

Гревот е мотивот.

Убиството, крадењето, лажењето, прељубодејствувањето кон човекот кој го носи Божјиот лик, носи со себе неизмерна загуба — тоа е директен напад врз Оној Кој го создал спред Својот лик. Но гревот е во намерата на таквото однесувње — не само во актот. Кога би било само во актот, секој несреќен случај кој завршил со смрт би бил грев. Секоја пренесена неточна информација би била грев. Секаков поглед кон спротивниот пол би бил неверство. Но дури и кога нема несреќен случај, гревот останува во срцето — и за Бога, тоа се смета за грев. Не само делото — туку и изборот.

Знаеме дека најголема вина носи само оној

• кој избрал убиство,
• кој избрал лага,
• кој избрал кражба,
• кој избрал неверство.

На оној кој убил незнаејќи, излажал незнаејќи, украл незнаејќи, изневерил незнаејќи — вината негова не се поистоветува со делото, туку со невнимавањето. Вината е тука, но казната не е иста со вината која вклучува избор. Вината е голема — поради невнимавање и недостаток на одговорност. Требало да пази — носи одговорност за невнимавањето и лекомисленоста. Имало опасност од околу која било негова одговорност да ја процени и да ги усогласи постапките според доброто. Требало да го пресмета потенцијалот наместо да делува безгрижно. Не смеел да претпоставува дека ништо нема да се случи како неговата фантазија да ја контролира реалноста — не ја користел во максимум перцептуалната будност што му следува на возрасниот човек. Но оваа неодговорност што тој jа носи во себе може да доаѓа од недисциплиниран карактер — од детство во кое не му биле добро откриени потенцијалните последици на секое дело наше, скриено или откриено, свесно или несвесно. На таквиот му е потребна е промена на карактерот — но таа промена е во зголемување на будност во одговорноста. Но ако таквиот човек одбие да се пробуди, и остане во својата лекомисленост — тогаш неговата вина, дури и да не убие уште еднаш, ќе се смета за ист корен на гревот, кој раѓа свесно убиство — тоа е иста природа на грев како оној кој веќе убил: бидејќи одбрал карактер кој може да води во убиство. А свесно негување на таков карактер, во очите на Оној кој ги мери срцата, нели е исто како убиство?

• Римјани 14:23 — “…зашто сè што не е од вера е грев.”
• Јаков 4:17 — “Затоа, кој знае да прави добро, а не го прави, нему тоа му е грев.”
• 1 Самоил 16:7 — “…зашто човекот гледа на надворешното, а Господ гледа на срцето.”

Господ ги мери срцата кои за нас се невидливи.

Зaшто, замислете, ако некој е тргнат, решен да го убие братот свој, и по патот се сопне и умре — каков суд ќе добие од Бога? Бог има моќ да воскреснува — Бог може да ја врати одземената последица, но не ја менува одлуката која нам ни ја доверил. Тој има власт над животот и може да врати одземен живот — но слободниот избор ни припаѓа нам, и затоа судот Негов ја мери одлуката на с рцето — дури и кога последиците на штетата се разликуваат.

Според овие принципи, гревот ја вклучува секоја внатрешна несогласност со нашето знаење за што е Божјата волја, дури и кога надворешно не сме направиле ништо кое го покажува гревот. Затоа е речено — Бог ги испитува срцата. Нема да ни суди според тоа што сме направиле, туку според тоа што не сме направиле додека Тој упорно нѐ повикувал да го направиме. Според неверието наше кон Неговиот глас ќе не суди.

А ако не сме го познале Тој глас, Господ ни се претставува. А ако не сме сигурни дали е од Бога или од Сатаната — Господ нипретставува непобивливи докази. А ако не ги гледаме тие докази сеуште — тоа е зошто така сме избрале. А така сме избрале зошто не ни одговарало да се промениме според Божјата волја. Тоа е грев.

Во гревот не е вклучен само актот, туку и мотивот позади — не е само што прави човекот, туку со какво срце го прави.

Накратко, Павле го изјавува принципот по кој сме судени

• ако правиш нешто со сомнеж, дури и да не е само по себе погрешно, тоа станува грев,
• затоа што не доаѓа од чиста вера и убедување пред Бога.

Затоа прашањето не е само: „Дали нешто е дозволено?“ Прашањето е подлабоко:

„Дали тоа што го правам е од вера, од совест, од убедување пред Бога?“

Ако човек прави нешто со сомнеж, тогаш веќе не е во мир со Бога во тоа дело — без разлика на делото. А Павле вели јасно: сè што не е од вера е грев. Тука лежи целата логика: надворешно можеме да се прикриваме, но Бог ни го познава срцето и точно знае дали нешто сме отфрлиле од незнаење или од несакање.

• Јаков 4:17 — “Затоа, кој знае да прави добро, а не го прави, нему тоа му е грев.”

Најмалиот грев е потежот од најголемата грешка. Господ го мери невидливото — зошто одтаму потекнува злото.
Тоа што се гледа надвор може да има многу мотиви — но кога мотивот е јасен, нема збунетост, заматеност или двоумица.

• Матеј 15:11,18-19 — „Не го осквернува човекот она што влегува во устата; туку она што излегува од устата — тоа го осквернува човекот.
  ¹⁸ А она што излегува од устата, од срцето излегува; и тоа го осквернува човекот.
  ¹⁹ Зашто од срцето излегуваат зли помисли, убиства, прељуби, блудства, кражби, лажни сведоштва, хули.“
• Изреки 4:23 — „Чувај го срцето свое повеќе од сè што се чува; зашто од него се изворите на животот.“

Еве го истото според математичка логика:

Во Римјаните 14:

• некои верници јадат месо и пијат вино
• други мислат дека тоа не треба (од совест)
  

👉 Значи проблемот НЕ е самото месо
👉 туку совеста и верата на човекот—

Чекор 1

Дали нешто е само по себе грев?
➡️ Не нужно (месото не е автоматски грев)

Чекор 2

Дали ти веруваш дека тоа е исправно пред Бога?

• ✔️ да → одиш понатаму
• ❌ не / се сомневаш → ⚠️ проблем

Чекор 3

Ако го правиш со сомнеж:
➡️ веќе не е од вера

Чекор 4

Правило:
➡️ “сè што не е од вера е грев” (Римјани 14:23)

Kонкретен пример:

👉 Човекот се сомнева:
„Дали е правилно да јадам месо?“

• ако јаде со сомнеж → грев
• ако не јаде, затоа што верува така → во ред
• ако јаде со чиста вера → во ред
  

👉 Проблемот НЕ е месото
👉 Проблемот е: сомнеж + дејство

Па значи не е проблем да јадеме месо?

Ако знаете дека месото е штетно — и јадете според апетитиот, а не според знењето во совеста — проблем е.

Ако не знаете дека месото е штетно — тоа сеуште е штетно, но Бог ви гледа низ прсти, и ви го благословува, зошто го јадете во благодарност, а не од апетит.

Кратка формула

сомнеж + дејство = грев
вера + дејство = чисто

Тука не се прашува дали е штетно или не.
Тука се прашува дали знаеме што е штетно — и ако не знаеме, дали сакаме да дознеме.

Овие работи Бог ги испитува.

Значи:

Големината на гревот не се мери со надворешна мерка, туку со внатрешен пристап.

• грев не се само „големите штети“
• туку и:
  • внатрешна неверност
  • игнорирање на совеста
  • неактивно или пасивно барање на Божјата волја
    Грев врши секој кој не се труди со цела душа, цело тело, цел разум и цело срце да го бара и прави она што на Бога му е пријатно.

И во рајот ќе заврши само оној кој на напиштил неутралноста, пасивноста, стравот или мрзата.

Ова е мала работа — но фрла души во пекол

• мала рѓа → уништува
• мала работа (јадење) + сомнеж → грев → смрт и пекол
• Лука 16:10 — „Кој е верен во најмалото, и во многу е верен; а кој е неправеден во најмалото, и во многу е неправеден.“
• Матеј 5:19 — „Кој ќе наруши една од овие најмали заповеди и така ги научи луѓето, ќе се нарече најмал во царството небесно; а кој ги извршува и ги поучува, тој ќе се нарече голем во царството небесно.“

За крај

Бог не гледа само „што правиш“

туку:

• зошто го правиш
• со каква вера го правиш
  

Затоа:
дури и „мала“ работа, ако не е од вера → станува грев
А гревот не се мери по големина — туку по категорија: или е грев за смрт, за кој нема прошка, или е грев кој не. е за смрт, за кој прошка има, но потребно е покајание и напуштање на гревот.

А секој свесен грев неисповедан и ненадминат води во пекол.

Ако ти веруваш дека:

јадење месо (во даден контекст) е против Божјата волја

тогаш:

• ако јадеш →
  ❌ одиш против совеста
  ❌ не јадеш од вера
  ❌ = правиш грев (Римјани 14:23)

👉 Во тој случај не можеш да јадеш со вера
(затоа што веќе веруваш дека е погрешно)

🔍 3. Што точно прави Павле?

Павле:

• НЕ вели: „сè е дозволено без разлика“
  
• туку:
  👉 не суди во работи каде луѓето имаат различна совест

Пример од контекстот:

• некои избегнувале месо (можеби поради идолски жртви)
• други не гледале проблем

👉 и двете групи — ако се искрени пред Бога — се третираат како одговорни за својата вера

Секако дека штетните работи за нашето тело Бог очекува да ги одбиеме, освен кога не е наша одлука.

---

Ако твојот став е:

имаме подобра храна → кога таа храна ни е достапна, месото не треба да се јаде за да сме здрави

тогаш за тебе:

• тоа НЕ е „неутрална работа“
• туку прашање на послушност
  

и во таквиот случај, Павле те предупредува:
ако одиш против убедувањето → грев

Но што ако нашиот став не се смени додека ни се укажува дека не треба да се јаде? Што ако си останеме на ставот и кога ќе ни се укаже?

👉 Ако нешто навистина е против Божјата волја, а човекот упорно стои спротивно — тоа е грев, дури и ако мисли дека е во право.

Чекор 1

Постојат 2 состојби:

• ❌ човек не знае
  
• ❌ човек му е покажано

Чекор 2 — ако НЕ знае

➡️ Бог гледа на искреноста
➡️ може да мисли дека е во право
➡️ нема свесна бунтовност

Чекор 3 — ако му е покажано (светлина)

👉 сега има избор:

• ✔️ прифаќа → расте
  
• ❌ одбива → станува проблем

Чекор 4 — ако одбива свесно

➡️ веќе не е „грешка“
➡️ станува бунтовност

📖 Библиска логика

• Јаков 4:17 — “Затоа, кој знае да прави добро, а не го прави, нему тоа му е грев.”
  

👉 клучот е: „знае“

⚠️ Значи твојот случај:

👉 ако човек:

• верува „треба да се јаде“
• но му се покаже дека не треба
• и свесно остане тврд

➡️ тогаш:

• не е повеќе прашање на вера
• туку одбивање на вистина

Законот кој делува:

• мала рѓа → ако ја игнорираш → се шири
• мала светлина → ако ја одбиеш → срцето се стврднува
  

Заклучок

👉 Незнаење НЕ Е ИСТО што и одбивање
👉 Грешка НЕ Е ИСТО што и тврдоглаво спротивставување

➡️ Бог трпи незнаење
➡️ но не го оправдува упорното одбивање на позната вистина

---

👉 За јадење месо — не постои универзална заповед во Библијата што го забранува во сите случаи.

---

📖 Што покажува Библијата

После потопот, Бог дозволува месо

• Битие 9:3 — “Сè што се движи и живее ќе ви биде за храна; сè ви дадов како зелената трева.”

Бидејќи дозволено, Павле го третира како прашање на совест
– Римјани 14:2 — “Еден верува дека може сè да јаде; а другиот, кој е слаб, јаде зеленчук.”
Павле го предупредува Тимотеј против забранување на храна што Бог ја создал.

• 1 Тимотеј 4:3 — “Кои забрануваат да се женат, и заповедаат да се воздржуваат од јадења, кои Бог ги создаде да ги примаат со благодарност оние што веруваат и ја познале вистината.”

👉 Заклучок:
јадењето месо само по себе НЕ Е автоматски грев

Но тоа јадењето несо не го претставува проблемот. Прашањето е подлабоко од јадење или нејадење. Прашањето е:

„ако имаме подобра храна, дали тогаш јадењето месо е грев?“

👉 Сега веќе не станува збор за директна заповед
👉 Сега е прашање на:

• светлина / разбирање
• здравје
• совест
• принципи

---

Сега доаѓа уште еден елемент во пресметката кој го менува резултатот.
Еве како се менуваат сценаријата:

Сценарио 1

Човек верува дека:

„не е грев да се јаде месо“

➡️ јаде со чиста совест
➡️ Во Римјаните 14, Павле вика → не му е грев

Сценарио 2

Човек верува:

„не треба да јадам месо“

➡️ ако јаде → ❌ оди против совеста → ❌ = прави грев

➡️ ако не јаде → ✅ не оди против совеста → ✅ = не прави грев

Сценарио 3 (Новиот елемент)

Човек мисли „смее“, но му се покажува поинаку

👉 тогаш клучно е:

• дали навистина му е јасно дека тоа доаѓа Бога
• или е субјективно човечко убедување / релативен аргумент

⚠️ Мора добро да се внимава!

Ако не се внимава, се преминува од безбедност во опасност — од живот во смрт. Тенка е линијата/границата која ги дели двете — и кој не внимава, лекомислено ја преминува; и верува дека е останува слободен во животот, а е заробен од смртта.

👉 Не смееш да ја направиш оваа грешка:

• да земеш лично убедување
• и да го изедначиш со Божја заповед дадена за сите
  

👉 Зошто?
Бидејќи тогаш:

• ќе излезеш надвор од рамките на Божјиот Збор:
• надров од рамката на контекстот во Римјаните 14
• ќе осудуваш други

🔥 Но кога е сигурно од Бога

👉 Ако:

• навистина е Божја волја (јасно откриена)
• и човекот ја одбива и се спротивставува

➡️ тогаш се приближува кон границата на гревот → и ако продолжи да одбива = врши грев

Овој грев не е мал и не се мери со големината на делото — зошто во делото нема грев. Туку се мери со содржината на совеста: колку повеќе се одбива Божјото откривање, толку поголем станува гревот.

👉 Но мора да се запази разликата:
Јадењето месо Библијата го става во категорија на совест, не апсолутна забрана**
А совеста зависи од познавањето на доброто и достапноста за тоа да се прави.

Не може да се стави прачка, и да се удира по оној кој во устата внесува месо. Тоа е лудост — зошто не вклучува совест, разбирање, светлина, откривање, простор за слободен избор, елементи без кои Бог не делува.

Малиот Грев

👉 „мал грев“ не е самото месо
👉 туку:

• игнорирање на совеста
• или одбивање на вистина
• наклонување кон личните желби наместо кон Божјата волја

👉 Не те осудува месото — те осудува срцето ако оди против светлината што ја имаш.

А дали месото е експлицитно забрането кога има подобра храна на располагање?

👉 **Не — Месото не станува забрането само затоа што има подобра храна. Нема заповед во Библијата што го вели тоа.

📖 Што е сигурно од Библијата

• дозвола постои → Битие 9:3
• нема стих што вели:
  “ако имаш подобра храна → не смееш месо”
  👉 Значи:
  тоа не е заповед

Не можеш да прекршиш Божја заповед со тоа што би јадел месо додека околу тебе има подобра храна. Ако би било така, од нас не би се барало да просудуваме и распознаваме добро од лошо, корисно од бескорисно.

Кога Господ за секоја работа би ни изрекол изречна заповед, ние цел живот и цела вечност би требало да ги поминеме само во слушање на сите тие заповеди — зошто би немале крај.

⚖️ Но Библијата ни открива принцип по кој треба да живееме

Иако не е заповед, Библијата учи:

• да го избереш подоброто, не само дозволеното
• да не живееш според „ми е дозволено“, туку „што е најдобро“

Кога постојат околу нашиот гладен стомак, месо, подобра храна и избор за никаква храна — ние треба да се прашаме што за нас и за Бога е најдобро. Ако е месо јадење — тогаш треба да јадеме месо. Ако е подобра храна јадење, тогаш треба да ја јадеме подобрата храна. Ако е пост на вода, или пост без вода, тогаш треба да го одбереме постот.

За да просудиме што е најдобро — ние треба да сме отворени да го бараме најдоброто и желни и спремни да го правиме штом Бог ќе ни го открие.

Но ако си продолжеме со месото бидејќи го сакаме а притоа си го оправдуваме изборот со изјавување дека нам Бог не ни го отркил другото, па затоа имам право да правиме што сакаме, тогаш ние грешиме.
Зашто Бог открива на оној кој бара, сака да знае и цели да го постигне тоа знаење. За оној кој не сака, не цели и не бара, нему Бог му праќа заблуда и го прави роб на своите желби — слеп, да не може да си го види валканиот срам со кој се мие; додека на оние кои бараат неговиот срам им е очигледен како белиот ден што се гледа.

🧠 Алгоритам

Чекор 1

Дали Бог експлицитно забранил?
➡️ ❌ не

Чекор 2

Дали постои подобра опција?
➡️ ✔️ да

Чекор 3

Што правиш со таа светлина?

• ✔️ избираш подобро → раст
• ❌ игнорираш → може да стане проблем на срцето

Затоа,
👉 Не е автоматски грев → јадење месо со достапна подобра храна
👉 Но може да стане грев → ако одиш против убедување / светлина

🔥 Поврзано со малиот грев

👉 „мала рѓа“ тука:

• не е самото месо
• туку свесното игнорирање на подоброто што го знаеш
  👉 Не е забрането како заповед
  👉 Но станува духовно прашање ако знаеш подобро и го оттурнуваш, или ако можеш да знаеш подобро, а одбиваш.

Што е „подобро“ според Библијата, а не според нас?

„Подобро“ е она што Бог го покажал како идеал:

🌿 Почетокот (мерило за подобро)

Не е мерило овој стих — кога Бог го дозволил месото од чистите животни како исхрана:

• Битие 9:3 — “Сè што се движи и живее ќе ви биде за храна; сè ви дадов како зелената трева.” ❌

Туку стихот, кога Бог бил задоволен од сѐ што создал и кога без отпорот на гревот ни ја определил исхраната која Тој ја одбрал според Својата волја.

• Битие 1:29 — “И Бог рече: Еве, ви дадов секоја билка што носи семе… тоа ќе ви биде за храна.” ✅
  👉 Ова е:
• директно од Бога
• пред гревот
  ➡️ најчистиот модел
  Сѐ друго е компромис кој Бог го трпи — не ужува — додека човекот доброволно не се врати назад на првобитниот модел.

🧠 „Подобро“ e она што носи чистота и јасност

Пример:

• Даниел 1:12 — “Испробај ги слугите свои десет дни; и нека ни даваат зеленчук да јадеме, и вода да пиеме.”

👉 резултат:

• подобро здравје
• појасен ум

Значи,
➡️ подобро → она што те прави посилен духовно и телесно ➡️ Светлина / знаење → едноставната храна од растително потекло

✝️ „Подоброто“ = не само дозволеното, туку корисното — она кое помага

• 1 Коринтјани 10:21-24 — “Не можете да ја пиете чашата Господова и чашата на демоните; не можете да учествувате на Господовата трпеза и на трпезата на демоните.”
  ²² “Или ќе Го предизвикаме Господа на љубомора? Посилни ли сме од Него?”
  ²³ “Сè ми е дозволено, но не е сè полезно; сè ми е дозволено, но не сè изградува.”
  ²⁴ “Никој да не го бара своето, туку секој — она што е за другиот.”
  Подоброто дава објективна помош и на себси и на ближниот. Кога родителот здраво се храни, сите членови од фамилијата добиваат.

👉 клуч:

• нешто може да е дозволено
• но да не е и најдобро

Тоа што е дозволено може да носи штета — а тоа што е корисно е мотивирано од љубов, не од правилност, и е секогаш на корист на ближниот.

❌ Доволеното може да штети
✅ Корисното секогаш надградува, подобрува, лекува, и развива во Божјата светост

Сѐ што вистински му користи на ближниот, нам не може да ни штети — зошти ние со ближниот сме едно тело.

Ако некој вели, мене ми штети, нему му годи — тој не живее во вистината. Зошто како што вода му годи на секој човек, без разлика дали пиел сокови цел живот; и како што свеж воздух му годи на секој човек, без разлика дали пушел цигари цел живот — така и растителна свежа мудро избрана исхрана му годи на секој човек, без разлика дали дотогаш живеел на хамбургери и кременадли.
➡️ Зошто телото наше ако било создадено за растителна храна, тогаш секогаш растителната храна ќе биде најдбора за него.
➡️ Ако колата која човекот ја создал да работи на нафта може да работи најдобро на нафта без разлика колку пати сме ја возеле до прегорување на бензин — и не се променила во принципот — како тогаш ние се променивме сами на месо, кога Бог нѐ создаде на растенија?

⚖️ Алгоритам = дефиниција

Божји идеал (Рајската Градина)

+носи чистота (ум/тело)
+гради, не слабее

= „подобро“

🔥 Применето на месото

👉 Според Зборот Божји:

• месо → дозволено
• растителна храна → оригинален модел

👉 Значи:

• месото ≠ забрането
• но растителното е често = поблиску до идеалот

⚠️ Многу важен баланс

👉 НЕ смееш:

• „подоброто“ → да го направиш заповед за сите

👉 НО исто така:

• не смееш да го игнорираш кога го знаеш

👉 И најважно:

• не смееш да одбегнуваш дознавање на најдоброто

👉 И уште поважно:

• не смееш да не се стремиш и чекориш кон тоа

---

👉 малата рѓа

• не значи само грешка
• туку избор на помалку добро наместо подобро, свесно

Запамти!

👉 Бог не те прашува само: „дали е дозволено?“ — туку: „дали е најдобро?“

А на тебе остава искрено да одговориш
И на тебе остава свесно да одбериш.

---

Бог на почетокот му даде на човекот чиста, проста и совршена храна.
Не затоа што не можеше да даде друго, туку затоа што тоа беше најдобро.
Подоцна дозволи повеќе — не затоа што е подобро, туку затоа што човекот падна.

Денес човекот прашува: „Дали е дозволено?“
А Бог прашува: „Дали е најдобро?“

Зашто не секое дозволено гради, и не секое што не е забрането дава живот.

И малата рѓа разјадува ако се остави.
И малиот компромис ја ослабува душата ако се оправда.

Затоа, не избирај што е само дозволено —
избирај што те враќа поблиску до Божјиот прв план.

потсети се дека за Бога нема втор план — зашто вториот план не е совршен, а Бог е зовршен.
Зашто ако го избираш само дозволеното — тогаш ти правиш грев, бидејќи не го бараш совршеното — зошто само совршеното е Божјото.

• 1 Коринтјани 10:23 — сѐ ми е дозволено, но не ми е сѐ корисно — рекол Павле.
  И Павле повикува кој повисока цел, а не кон просечна цел која е човечка. За да сме вистински христијани, треба да се стремиме кон Божјото. Не зошто другото ни е забрането, туку бидејќи ние го сакаме само Божјото.

Гревот е во срцето — Бог гледа дали вистински Го сакаш. Во слободниот избор се открива љубовта.
Гревот е во слободниот избор — кога на човекот му е дадена еднаква можост за два патишта, и тој го избере оној пат кој не води кон Бога и Божјите работи, тогаш самиот избор негов го издава кому вистински му служи, и за што вистински има љубов.

Каква вредност Бог им дава на човечките работи?

Сите го гледаме Бога преку чиовечки очи.

• Му го анализираме карактерот според нашиот.
• Претпоставуваме како суди според нашата мерка.
• Нагаѓаме што сака според нашите желби.

Но сме пробале ли некогаш да се видиме себеси преку Божјите очи?

• Да го анализираме нашиот карактер според Божјиот?
• Да си судиме на себеси според Божјата мерка?
• Да се прашаме дали ние го сакаме она што Бог го сака?

Ајде да смениме перспектива, и да видиме што Божјиот Збор вели за човекот — и да заборавиме за момент што човекот вели за Бога.

• Јаков 4:4 — “Прељубници и прељубнички, не знаете ли дека пријателството со светот е непријателство со Бога?
  ⁴ затоа, кој сака да биде пријател со светот, станува непријател на Бога.”

Да го следиш светот = да се оддалечиш од Бог.

• Излез 20:25 — “А ако ми направиш жртвеник од камен, не го гради од издлабени камења;
  ²⁵ зашто ако ја кренеш својата алатка врз него, го осквернуваш.”

Ова значи: човечката интервенција (алатка, обработка) го расипува она што Бог сака да биде чисто и едноставно — без човечко додавање. Бог не сака човечки додатоци во она што е Негово.

• Лука 16:15 — “И им рече: вие сте тие што се оправдувате пред луѓето; но Бог ги знае вашите срца;
  ¹⁵ зашто она што е високо ценето меѓу луѓето, е одвратност пред Бога.”

Она што луѓето го ценат, Бог го забранува.

• Исаија 64:6 — “Но сите сме како нечисто нешто, и сите наши праведности се како валкани крпи;
  ⁶ сите венеме како лист, и нашите беззаконија, како ветер, нè однесуваат.”

„праведности“ = сите човечки обиди да се биде добар без Бога. Човечката „добрина“ без Бога нема вредност. Прострувањето на гревовите наши не прави добри. А кој не бара прошка секој ден за својата неизбежна грешност не е добар. Не смее да се живее комотно со својата грешност — туку со мразање и одвратување. Треба да сме будни за своите гревови — јасно и дефинирано треба да изјавиме пред Бога што грешиме, каде грешиме, како грешиме, кога грешиме, барајќи трпение и сила да не го повторуваме истото.

• Марко 7:7–9 — “Но напразно ме почитуваат, учејќи како учења човечки заповеди.
  ⁸ Оставајќи ја Божјата заповед, се држите до човечката традиција, како миење на садови и чаши; и многу други такви работи правите.
  ⁹ И им рече: убаво ја отфрлате Божјата заповед, за да ја зачувате својата традиција.”

Во светот говечките правила го истиснуваат и заменуваат Божјиот закон.
Човечките традиции многу често се на штета на зеконот Божји и го омалуважуваат. Кој што е решен да следи човечки традиции свесно или несвесно плука на Божјите закони. Таквиот ќе се спаси само кога ќе се оттргне од тој пат. Човечките традиции не можат да го заменат Божјиот Закон — тие само го прекршуваат.

• Исаија 55:8–9 — “Зашто Моите мисли не се ваши мисли, ниту вашите патишта се Мои патишта, вели Господ.
  ⁹ Зашто како што небесата се повисоки од земјата, така Моите патишта се повисоки од вашите патишта, и Моите мисли од вашите мисли.”

Божјиот начин на размислување е многу повисок од човечкиот. И човекот не треба да се понесува со својата логика, туку треба да се потчина на Божјиот Збор дури и кога тотално се спротиви со неговите верувања и мислења.

• Изреки 14:12 — “Има пат што му се чини на човекот прав,
  ¹² но крајот му е смрт.”

Она што изгледа правилно може да води во пропаст.

• Изреки 16:2 — “Сите патишта на човекот му изгледаат чисти во неговите очи;
  ² но Господ ги испитува духовите.”

Човекот се оправдува себеси, но Бог ја гледа вистината.

• Изреки 21:2 — “Секој пат на човекот е прав во неговите очи;
  ² но Господ ги испитува срцата.”

Бог гледа подлабоко од нашето мислење за себе.

• Еремија 10:23 — “О Господи, знам дека патот на човекот не е во него;
  ²³ не е во човекот што оди да ги управува своите чекори.”

Човекот сам не знае како правилно да го води својот живот.

• 1 Самоил 16:7 — “Но Господ му рече на Самуил: не гледај на неговиот изглед, ниту на висината на неговиот раст, зашто Јас го отфрлив;
  ⁷ зашто Господ не гледа како што гледа човекот; човекот гледа на надворешниот изглед, а Господ гледа на срцето.”
• 1 Коринтјани 3:19 — “Зашто мудроста на овој свет е лудост пред Бога.
  ¹⁹ Зашто е напишано: Тој ги фаќа мудрите во нивната сопствена лукавост.”

Она што светот го смета за мудро, Бог го гледа како заблуда и лукав обид да се избегне вистината.

• 1 Коринтјани 1:25 — “Зашто Божјата ‘лудост’ е помудра од луѓето;
  ²⁵ и Божјата ‘слабост’ е посилна од луѓето.”

Овде „лудост“ и „слабост“ не значат дека Бог е таков, туку дека она што луѓето го сметаат за лудо или слабо кај Бога, е всушност повисоко од нивната најголема мудрост и сила.
Со други зборови: дури и она што луѓето го потценуваат кај Бога е над нив.

• Колосјани 2:8 — “Пазете да не ве зароби некој преку философија и празна измама, според човечка традиција, според основните начела на светот, а не според Христос.”

Човечките идеи можат да те оддалечат од Христос.
„зароби“ = да ве оддалечи од вистината и да ве стави под влијание на човечки идеи наместо Божји.

• Матеј 15:8–9 — “Овој народ Ми се приближува со устата и Ме почитува со усните, но нивното срце е далеку од Мене.
  ⁹ Но напразно Ме почитуваат, учејќи како учења човечки заповеди.”

Може да изгледаш побожен и предаден на Бога, а срцето да е далеку од Богa. Не секој што изгледа посветен на Божјото дело ќе биде спасен. Туку оној што со цело срце, цела душа, цело тело и цел разум се труди да му угоди на Бога, дури и кога навидум изгледа спротивно.

• Исаија 29:13 — “Затоа Господ рече: овој народ Ми се приближува со устата и со усните Ме почитува, но срцето му е далеку од Мене,
  ¹³ и нивниот страв од Мене е научен според човечки правила:”

Религија научена од луѓе не е вистинска врска со Бога. Вистинска врска со Бога е религија која го врши Божјиот Збор, онаков каков што Бог Лично го дал.
Човекот го заматува Божјиот Збор за да не е очигледен и да не мора да го врши како таков.

• Римјани 8:7 — “Зашто телесниот ум е непријателство против Бога;
  ⁷ зашто не му се покорува на Божјиот закон, ниту пак може.”

Природниот човек се спротивставува на Бог. И оној кој се води според својата природа и врши она што му доаѓа природно, не оди по Божјиот пат, по кој малкумина одат, туку по широкиот пат на мнозинството грешници.

• Галатјани 1:10 — “Зашто сега луѓето ли ги убедувам, или Бога? или барам да им угодам на луѓето?
  ¹⁰ зашто ако уште им угодував на луѓето, не би бил слуга на Христос.”

Не можеш истовремено да им угодуваш на луѓето и на Бог.
Ако не штрчиш во светот, ќе штрчиш на небото, во очита на ангелите ќе бидеш срам и ќе бидеш трн во Божјото око — трн кој, ако не се промени, ќе биде отстранет од Божјиот поглед. Не можеш на двајца господари да служиш без да го замразиш едниот.

• Јован 12:43 — “Зашто ја засакаа славата од луѓето повеќе отколку славата од Бога.”

Луѓето често го избираат мислењето на другите наместо Бога.

• Псалми 118:8 — “Подобро е да се има доверба во Господ
  ⁸ отколку да се има доверба во човек.”

Бог е посигурен од секој човек — и од сите луѓе заедно. Тоа што човечката заедница тврди цврсто, за Бога е расклатено како куќа изградена на темели од чечкалици.

• Псалми 146:3 — “Не се потпирајте на кнезови, ниту на син на човек,
  ³ во кого нема спасение.”

„син на човек“ = обичен човек — никој човек не може да донесе вистинско спасение. Ниту еден човек нема моќ да спаси. Ни најголемите луѓе во светот не можат да го избават човекот.

• Еремија 17:5 — “Вака вели Господ: проклет е човекот што се потпира на човек, и го прави телото своја сила,
  ⁵ и чие срце се оддалечува од Господ.”

Потпирањето на луѓе и на човечка сила наместо на Бога и Божјата сола те оддалечува од Бога.

• Римјани 12:2 — “И не се приспособувајте на овој свет,
  ² туку преобразувајте се преку обновување на вашиот ум, за да можете да разликувате што е добра, прифатлива и совршена волја Божја.”

Не следи го светот — промени го умот според Бога.

• Јов 5:12–13 — “Тој ги осуетува замислите на лукавите, така што нивните раце не можат да го извршат своето дело.
  ¹³ Тој ги фаќа мудрите во нивната сопствена лукавост; и советот на изопачените се руши.”

Бог ја руши човечката лукавост и планови.
Затоа не правете ништо од она кое произлегло од лукавството на луѓето за да не ве сруши заедно со него.

• Исаија 5:21 — “Тешко на оние што се мудри во своите очи,
  ²¹ и разумни во својата сопствена проценка!”

Да мислиш дека твојот суд е праведен е стапица. Да мислиш дека можеш да добро да просудиш ситуација сам по себе е опасно по живот.
Не се потпирај на своите очи.
Ниту на своите уши.
Барај ја вистината која е од Бога.

• Изреки 3:5–7 — “Верувај во Господ со сето свое срце; и не се потпирај на своето сопствено разбирање.
  ⁶ Во сите свои патишта признај Го, и Тој ќе ги исправи твоите патеки.
  ⁷ Не биди мудар во своите очи; бој се од Господ и отстапи од злото.”

Не се потпирај на себеси, на твоето искуство, на твојата логика, ниту на твоите верувања — довери се на Бога. Дозволу Му Нему, Он да ти ги води патиштата. Треба да Му дозволиш — да се препуштиш на Неговото водство. Не е доволно да го бараш, а да не си отворен да се препуштиш и потчинеш.

• Изреки 12:15 — “Патот на безумниот е прав во неговите очи; но оној што слуша совет е мудар.”

Да мислиш дека си секогаш во право е знак на глупост.

• Исаија 53:6 — “Сите ние како овци се заблудивме; секој се сврти по својот пат; и Господ го положи врз Него (Исус), беззаконието на сите нас.”

Секој човек оди по свој пат и се губи без Богa. Не треба да се помируваме со своите патишта, туку треба да сме желни да ги напуштиме за да одиме на Божјиот пат.

• Судии 21:25 — “Во тие денови немаше цар во Израел; секој правеше што му беше право во неговите очи.”

Кога нема Божјо водство, секој прави според својата праведност.
И кога секој прави според својата праведност, нема Божјо водство.
Човечката праведност е криминал за Бога.

• Псалми 1:1 — “Блажен е човекот кој не оди по советот на безбожните, ниту стои на патот на грешниците, ниту седи во седиштето на потсмевачите.”

Не следи лоши влијанија ако сакаш благослов.
Просуди кое влијание е од Бога кое влијание не е од Бога, и следи го тоа кое е од Бога — а она кое не е од Бога, е од лукавиот, и отфрли го тоа.
Не викај „Многу малку му служам на ѓаволот — повеќето Му служам на Бога.“
Зошти Исус изјавил: „Јас немам НИШТО заедничко со ѓаволот.“

• Јован 14:30 — „Нема веќе многу да зборувам со вас, зашто доаѓа кнезот на овој свет, и тој во Мене нема ништо.“

• Изреки 19:21 — “Многу замисли има во срцето на човекот; но советот на Господ — тој ќе остане.”

Човечките планови и намери се менуваат, Божјиот план стои и ќе се оствари.

• Исаија 30:1 — “Тешко на бунтовните деца, вели Господ, кои земаат совет, но не од Мене; и се покриваат со покривка, но не од Мојот Дух, за да додаваат грев на грев:”

„се покриваат со покривка“ = прават свои планови и заштити, но без Богa — самостојно, по човечка логика.
Да носиш одлуки без Бога води во поголем грев.

• Лука 7:30 — “Но фарисеите и закониците го отфрлија Божјиот совет за себе, не крштевајќи се од него.”

Луѓето можат свесно да го одбијат Божјиот план. И уште можат таа свесност да си ја оправдаат со својата логика и со својата измислена праведност, и на крај да се убедат дека тоа е од Бога.

• Матеј 23:5 — “Но сите свои дела ги прават за да ги видат луѓето: ги прават широки своите филактерии и ги продолжуваат ресите на своите облеки,”

Ова значи: религиозност за изглед, не за вистинска врска со Бог.
Правење добро за изглед не е вистинска побожност. Доброто се прави од љубов кон другите и љубов кон Бога.

• Матеј 6:1 — “Пазете да не ги правите своите милостиња пред луѓето, за да ве видат; инаку немате награда од вашиот Отец, Кој е на небесата.”

Ако правиш добро за луѓе да те видат, губиш Божја награда. Ама ако не правиш добро за луѓето да не те видат правиш зло. Не треба да се криеме во доброто, туку не треба да се фалиме со тоа. А доброто се прави насекаде — и јавно и приватно; и сите кога гледаат и никој кога не гледа. Зошто доброто е внатре во нас, и тоа не бира според околностите, туку според Божјиот карактер.

• Тит 1:16 — “Тие тврдат дека Го познаваат Бога; но со делата Го негираат, бидејќи се одвратни, непослушни и неспособни за секое добро дело.”

Може да зборуваш за Бог, а со животот да Го негираш. Може да исповедуваш вера и љубов за Бога, а да не чекориш заедно со Него.

• Псалми 106:39 — “Така се осквернија со своите дела, и блудствуваа со своите сопствени измисли.”

Човечките измисли можат да те оддалечат од Бога.
Сопствените мисли можат да го извртат Божјиот Збор.

• Проповедник 7:29 — “Еве, само ова го најдов: дека Бог го создаде човекот прав, но тие бараа многу измисли.”

Бог го создал човекот исправен, но човекот се сам расипал.
Експериментирал надвор од Божјиот пат.
Сам одбрал — без причина.
Не зошто не бил задоволен.
Не зошто не можел да не згреши — на човекот му била дадена совршена слобода да може да остане целосно прав и да може целосно да закриви од патот.
Оваа слобода не е маана — туку е извор на животот. Елемент без кој не може да се живее во радост и да се опстане во љубов. И оваа слобода повикува на ЛИЧНА ОДГОВОРНОСТ. И секој сам е одговорен за тоа. Адам згрешил на своја одговорност — Бог сепак не го уништил, туку му дал втора шанса. Ако во втората шанса Адам УШТЕ ЕДНАШ го избере гревот — тогаш тоа е негова одговорност, не не Бога. И сам ќе си плати.
Затоа сите ние сме самите одговорни за гревот наш. Бог ни дава шанса и поуки и совети да се освестиме за да не грешиме за да не умреме. Но изборот не ни го наметнува. Туку ние автономно избираме што ќе одлучиме. Господ може да нѐ искара — да нѐ поучува, да нѐ казнува. Но кога Бог би одлучил за нас, тоа не би било слободна волја.
Затоа слободната волја носи со себе лична одговорност.

• Изреки 29:23 — “Гордоста на човекот ќе го понижи; но смирениот по дух ќе добие чест.”

Кој го величи човечкото го омаливажува Божјото

• Даниел 4:30-31 — “Царот проговори и рече: не е ли ова големиот Вавилон, што јас го изградив за дом на царството, со силата на мојата моќ и за слава на моето величество?
  ³¹ Додека зборот беше уште во устата на царот, дојде глас од небото: царе Навуходоносоре, ти се кажува: царството се одзема од тебе.”

Ова покажува: човечката гордост директно се спротивставува на Бог.

• Лука 14:11 — “Зашто секој што се возвишува ќе биде понижен; а кој се понизува ќе биде возвишен.”

Бог ги понижува оние кои се држат за нивната човечност, а ги возвишува оние кои го сметаат човечкото за смет, увеличаувајќи го Божјото.

• • Исаија 29:14 — “Затоа, еве, Јас повторно ќе направам чудо меѓу овој народ — чудо и восхит; и мудроста на нивните мудреци ќе пропадне, и разумот на нивните разумни ќе се сокрие.”

Божјата работа ги поништува човечките достигнувања и мудрувања.

• Еремија 9:23-24 — “Вака вели Господ: нека не се фали мудриот со својата мудрост, ниту силниот да се фали со својата сила, ниту богатиот да се фали со своето богатство;
  ²⁴ туку оној што се фали, нека се фали со ова: дека Ме разбира и Ме познава Мене, дека Јас сум Господ, Кој врши милост, суд и правда на земјата; зашто во тоа имам задоволство, вели Господ.”

Вистинската вредност е да Го познаваш Бога, не да имаш човечки способности.

• Псалми 39:5 — “Еве, моите денови си ги направил како педа; и мојот век е како ништо пред Тебе; навистина, секој човек, дури и во својата најдобра состојба, е целосна суета.”

„суета“ = нешто празно, минливо, без вистинска тежина пред Бога. Човечкиот живот е краток и нема вредност без Бога.

• Псалми 62:9 — “Навистина, луѓето од низок ранг се суета, а луѓето од висок ранг се лага; кога се ставаат на вага, сите заедно се полесни од суета.”

Сите луѓе, без разлика на статус, се несигурна основа и вечна празнина. Во ниеден човек нема вредност на која можеме да се потпреме.

• Изреки 3:5-6 — “Верувај во Господ со сето свое срце; и не се потпирај на своето сопствено разбирање.
  ⁶ Во сите свои патишта признај Го, и Тој ќе ги исправи твоите патеки.”

Бог треба да те води, не твоето разбирање. А Бог те води само кога во секоја одлука бараш да ја вршиш Неговата волја, и цврсто се држиш за Неговиот Збор во секое твое дело.

• Исаија 2:22 — “Оставете се од човекот, чиј здив е во неговите ноздри; зашто во што може да се смета?”

Ова значи: човекот е слаб, ограничен и привремен — не е сигурна основа за доверба.

• Псалми 118:8-9 — “Подобро е да се има доверба во Господ отколку да се има доверба во човек.
  ⁹ Подобро е да се има доверба во Господ отколку да се има доверба во кнезови.”

Бог е посигурен од било кој човек или власт. Верата во Бога не треба да ти зависи од власта на човекот, зошто Бог е поголем.

• Исаија 31:1 — “Тешко на оние што одат во Египет за помош; се потпираат на коњи и имаат доверба во коли, затоа што се многу, и во коњаници, затоа што се силни; но не гледаат кон Светецот Израелов, ниту Го бараат Господ!”

„Египет“ симболизира човечка сила и решенија наместо доверба во Бога. Да се потпираш на човечка сила наместо на Бога е грешка.

• Осија 10:13 — “Вие оравте зло, пожнеавте беззаконие; јадевте плод од лаги; затоа што се потпираше на својот пат, на множеството свои силни луѓе.”

Доверба во себе и во луѓе води во измама.

• Матеј 23:27-28 — “Тешко вам, книжници и фарисеи, лицемери! зашто сте како варосани гробови, кои однадвор изгледаат убаво, но внатре се полни со коски од мртви луѓе и со секаква нечистотија.
  ²⁸ Така и вие однадвор им изгледате праведни на луѓето, но внатре сте полни со лицемерие и беззаконие.”

Надворешната побожност може да крие внатрешна расипаност.

• Лука 18:9-14 — “И ја кажа оваа парабола на некои што се потпираа на себе дека се праведни и ги презираа другите:
  ¹⁰ Двајца луѓе отидоа во храмот да се молат; едниот фарисеј, а другиот цариник.
  ¹¹ Фарисејот стоеше и се молеше вака во себе: Боже, Ти благодарам што не сум како другите луѓе — грабачи, неправедни, прељубници, или како овој цариник.
  ¹² Постам двапати во неделата, давам десеток од сè што имам.
  ¹³ А цариникот, стоејќи подалеку, не сакаше ни очите да ги подигне кон небото, туку се удираше во градите и велеше: Боже, биди милостив кон мене, грешник.
  ¹⁴ Ви велам: овој си отиде дома оправдан, повеќе отколку другиот; зашто секој што се возвишува ќе биде понижен, а кој се понизува ќе биде возвишен.”

Контраст: човечка самоправедност наспроти вистинско покајание пред Богa: самоправедноста те оттурнува од Богa, понизноста те оправдува. Кога се споредува човекот со другите, се прави праведен, зошто наоѓа полоши од него; но вистински праведен е оној кој се споредува со Бога и сфаќа дека е целосно злобен — па паѓа на колена, се удира по гради, и бара прошка.

• 2 Цареви 17:15 — “И ги отфрлија Неговите закони и Неговиот завет што го направи со нивните татковци, и Неговите сведоштва со кои ги предупредуваше; и тргнаа по суета и станаа суетни, и отидоа по народите што беа околу нив, за кои Господ им беше заповедал да не прават како нив.”

Луѓето кои следеа луѓе наместо Бога отидоа во празнина. Сите ове правеа како што прават народите околку нив низ целиот свет. И со тоа станаа како нив. А Господ им викаше да бидат РАЗЛИЧНИ. Да штрчат од светот.

• Езекиел 33:31 — “И доаѓаат кај тебе како што доаѓа народот, и седат пред тебе како Мој народ, и ги слушаат твоите зборови, но не ги вршат; зашто со устата покажуваат многу љубов, но нивното срце оди по нивната корист.”

Надворешно слушање и зборување ≠ вистинска послушност.
Во слушање без послушување нема вредност. Кога човекот го слуша Божјиот Збор а не го врши, тој го одбира гревот. А кој го обира гревот, го одбира Сатаната наместо Бога.

• 2 Коринтјани 10:12 — “Зашто не се осмелуваме да се вброиме или да се споредуваме со некои што сами себе се пофалуваат; но тие, мерејќи се со себе и споредувајќи се меѓу себе, не се мудри.”

Да се мериш со луѓе наместо со Бог е заблуда.
Тоа дава лажно чувство на праведност додека вистината нѐ осудува за виновни и злобни.

• Исаија 65:5 — “Кои велат: стој си настрана, не ми се приближувај; зашто сум посвет од тебе. Тие се чад во Мојот нос, оган што гори цел ден.”

Самоправедноста е одвратна пред Бога.
Оној кој во своите очи е праведен е гнасен во Божјите.
Оној кој вика дека е чист за себеси, е чад на смердеа под Божјиот нос.

• Римјани 10:3 — “Зашто тие, не знаејќи ја Божјата праведност и барајќи да ја воспостават својата сопствена праведност, не се покорија на Божјата праведност.”

Обидот да си „праведен сам“ те оддалечува од Божјата праведност.

• Еремија 17:9 — “Срцето човечко е измамливо повеќе од сè и очајно расипано; кој може да го познае?”

Не можеш слепо да му веруваш на своето срце а да не паднеш во пеколот.

• 2 Тимотеј 3:5 — “Имаат облик на побожност, но ја одрекуваат нејзината сила; од таквите одврати се.”

„облик“ = надворешна религија без вистинска промена во срцето. Имаат надворешна шминка, немаат надворешни дела.

• 1 Јован 2:15–17 — “Не го љубете светот, ниту работите што се во светот. Ако некој го љуби светот, љубовта на Отецот не е во него.
  ¹⁶ Зашто сè што е во светот — желбата на телото, желбата на очите и гордоста на животот — не е од Отецот, туку од светот.
  ¹⁷ И светот поминува, и неговата желба; но оној што ја врши Божјата волја останува засекогаш.”

Светот е спротивен на Бога и е минлив. И кој се држи за световното ќе помина како светот, и нема никаква меморија да остане за него.

• Јован 15:18–19 — “Ако светот ве мрази, знајте дека Мене Ме намрази пред вас.
  ¹⁹ Ако бевте од светот, светот ќе го љубеше своето; но затоа што не сте од светот, туку Јас ве избрав од светот, затоа светот ве мрази.”

Ако си со Христос, светот ќе биде против тебе. И ти ќе си против светот. Ќе живееш во светот, но нема да припаѓаш таму. Ќе бидеш во светот, но како придојден — некој кој едвај чека да си оди дома, онаму каде што припаѓа; на небото, каде што е Бог и Христос.

• Јован 17:14–16 — “Јас им го дадов Твоето слово; и светот ги замрази, затоа што не се од светот, како што ни Јас не сум од светот.
  ¹⁵ Не се молам да ги земеш од светот, туку да ги запазиш од злото.
  ¹⁶ Тие не се од светот, како што ни Јас не сум од светот.”

Верниците живеат во светот, но не му припаѓаат на светот. И светот не е мерка за нив и нивниот живот — туку небото е.

• Матеј 6:24 — “Никој не може да им служи на двајца господари; зашто или едниот ќе го мрази, а другиот ќе го љуби; или ќе се прилепи кон едниот, а другиот ќе го презре. Не можете да Му служите на Бог и на мамон.”

„мамон“ = материјални работи, богатство како господар.
Мора да избереш кој те управува — Бог или материјалното.

• Јован 8:23 — “И им рече: вие сте одоздола; Јас сум одозгора: вие сте од овој свет; Јас не сум од овој свет.”

Христос и светот се од различни извори.
Христијанинот не е од светот. Не извира од светот. И не се движи како светот.

• Филипјани 3:19–20 — “Чиј крај е погибел, чиј бог им е стомакот, и чија слава е во нивниот срам, кои мислат на земни работи.
  ²⁰ А нашето живеалиште е на небесата; од каде што го очекуваме и Спасителот, Господ Исус Христос:”

Контраст: земно размислување наспроти небесен идентитет.
Верникот живее за небото, не за земното.
Земниот човек живее да си го нахрани стомакот, и се гордее со она што му го опишува срамот негов. А небесниот човек се гордее со Христос, и храна му е Зборот Божји — од тоа живее и од тоа преживува, верувајќи дека Бог ќе си ги оствари ветувањата.

• 2 Коринтјани 10:3–5 — “Зашто, иако живееме во телото, не војуваме по телото;
  ⁴ (зашто оружјата на нашата војна не се телесни, туку се силни преку Бога за рушење на тврдини;)
  ⁵ уривајќи замисли и секоја височина што се издигнува против познавањето на Бога, и заробувајќи ја секоја мисла во послушност на Христос;”

Светот духовно ги заслепува луѓето.
Ова значи: борбата не е физичка, туку духовна — против мисли, идеи и гордост што се спротивставуваат на Бога; затоа победата доаѓа само преку Него. Нема да победи оној кој не го бара Бога во секој дел од животот. Не постои физичка стратегија која може да ни обезбеди опстанок — освен една, да го инвестираме нашето богатство за напредок на Божјото дело.
Ова е борба против сите световни работи кои ја омаловажуваат Божјата големина и светост.
Притисокот е голем колку што е светот голем — но ако Христос живее во нас, ние ќе победиме, зошто Христос го победи светот,

• Јован 16:33 — “Ова ви го зборував за да имате мир во Мене. Во светот ќе имате неволја; но бидете храбри: Јас го победив светот.”

Христос не ветува лесен живот, туку мир во Него — затоа што Тој веќе ја победил силата на светот. Бидејќи Христос ја победил силата на светот ти можеш да имаш мир и храброст.

• 1 Јован 5:4–5 — “Зашто сè што е родено од Бога го победува светот; и ова е победата што го победила светот — нашата вера.
  ⁵ Кој е тој што го победува светот, ако не оној што верува дека Исус е Син Божји?”

Победата над светот доаѓа преку вера во Христос.

• Римјани 8:37 — “Но во сето ова сме повеќе од победници преку Оној што нè возљуби.”

Во Христос не само што победуваме, туку надмоќно победуваме. Но за да побпедиме, треба прво целосно да ја примиме Неговата љубов и да ја вселиме во нас. Треба да Му веруваме. Ако не Му веруваме целосно, не можеме да го победиме светот

• 2 Коринтјани 4:4 — “Во кои богот на овој свет им ги заслепил умовите на неверниците, за да не им засветли светлината на славното евангелие на Христос, Кој е образ на Бога.”

„богот на овој свет“ = Сатаната, кој влијае врз мислењето на луѓето, ги засплепил умовите на сите оние кои се колебат во верата или целосно не веруваат.

• Римјани 1:22–25 — “Тврдејќи дека се мудри, станаа безумни,
  ²³ и ја заменија славата на нераспадливиот Бог со образ сличен на распадлив човек, и на птици, и на четириножни животни, и на влечуги.
  ²⁴ Затоа Бог ги предаде на нечистота, преку желбите на нивните срца, за да ги обесчестуваат своите тела меѓу себе:
  ²⁵ кои ја заменија вистината Божја со лага, и го обожаваа и му служеа на созданието повеќе отколку на Создателот, Кој е благословен засекогаш. Амин.”

Кога човекот ја отфрла Божјата вистина додека Бог Му ја открива, тој ја заменува со лага. Кога човекот се оддалечува од Бога, тој побудалува. И лудото му изгледа мурдо, и мудрото му изгледа лудо.

• 1 Коринтјани 2:14 — “Но природниот човек не ги прима работите на Божјиот Дух; зашто тие се лудост за него; ниту може да ги познае, бидејќи тие духовно се расудуваат.”

Без Божјиот Дух, човекот не ја разбира вистината.

• 2 Тимотеј 3:2–4 — “Зашто луѓето ќе бидат љубители на себе, среброљупци, фалбаџии, горделиви, богохулници, непослушни на родителите, неблагодарни, несвети,
  ³ без природна љубов, непримирливи, клеветници, невоздржани, сурови, мразители на доброто,
  ⁴ предавници, нагли, надуени, љубители на наслади повеќе отколку љубители на Бога;”

Последните времиња се обележани со љубов кон себе наместо кон Бога. Љубов кон она што е човечко наместо љубов кон она што е Божјо.

Значи ова р војна помеѓу човечкото и Божјото; помеѓу светот и Христос; помеѓу лагата и вистината. И Сатаната е оној кој се бори за нас убедувајќи нѐ со лаги да го одбереме светот, човечкото и лагата — и со тоа да веруваме дека ние всушност сме го одбрале разумот и вистината. Но затоа Бог нѐ предупредува преку мудриот Соломон:

• Изреки 14:12 — “Има пат што му се чини на човекот прав,
  ¹² но крајот му е оној на смртта.”

Малите и Големите Гревови

Има мали и големи гревови — и има мали и големи добрини.

Дали е вистински добар оној кој ги одбегнува малите добрини?

Дали е добар оној кој помага на илјадници да имаат покрив над главите а одминува еден скитник кој проси за леб без загриженост во срцето?

Можеби таквиот за себеси ќе си каже дека е добар, и дека штом помогнал на илјадници, едно одминување ништо не значи — но таквиот акт за Бога е трн во окото Негово, зошто секоја душа човечка е од неизмерно значење во очита на Бога — Неговиот Син ќе отидеше на крст доколку тој одминат човек бил единствениот човек на светот. А ние сме го одминале единствениот за кој Исус би умрел.

Дали е вистински добар оној кој прави мали зла?
И дали оној кој не го вреднува малото зло како вистинско зло се прашува што Бог мисли за таквото зло?
Дали таквиот знае што Бог мисли, или претпоставува?

Дали таквиот е свесен дека вера кон Божјиот Збор е светост а претпоставка за Божјиот Збор е грев?

Да претпоставиме што Бог сака и што Бог кажал е исто како да се ставаме на Негово место, правејќи се самите ние богови.

А служба Христова е кога ние се потчинуваме за Зборот Божји, онака како што Бог го кажал, без да вадиме од него и без да додаваме на него.

Ова го вели Божјиот Збор, а оној кој сака да го извртува, нека го извртува — но Бог него ќе го изврти кога ќе дојде во Својата слава. А до тогаш, нека си мисли таквиот дека е прав.

• Лука 16:10 — “Кој е верен во најмалото, верен е и во многу; а кој е неправеден во најмалото, неправеден е и во многу.”

Начинот како постапуваш во малото покажува што ќе правиш и во големото.

• Јаков 2:10 — “Зашто кој ќе го одржи целиот закон, а се сопне во едно, станува виновен за сè.”

И „мал“ грев не е мал — го крши целиот закон.

• Галатјани 5:9 — “Малку квас го заквасува целото тесто.”

Мал компромис се шири и влијае на сè. Ракот почнува со мало зафаќање на ткивото — и после се шири низ целото ткиво, ако не се искорени целосно. Ако се остави неотстранет, тој сигурно ќе победи дури и кога заразениот не знае за него дека воопшто постои.

• Римјани 6:16 — “Не знаете ли дека кому му се предавате како слуги за послушност, негови сте слуги — на кого му се покорувате; било на грев за смрт, било на послушност за праведност?”

Секое попуштање на гревот те прави негов слуга.

• Римјани 6:19 — “…зашто како што ги предававте своите членови како слуги на нечистота и на беззаконие за беззаконие, така сега предајте ги своите членови како слуги на праведност за светост.”

Како што ги предававте порано од грев на грев, сега предајте ги од добро на добро. Гревот расте: води од едно беззаконие во друго. Не оставајте неотстранет грев ако знаете дека е присутен — колку и малечок да ви се чини. Знајте дека секој грев е гнасотија за Бога. А најмалиот грев е најопасез бидејќи никој не го признава дека е грев и не се труди да го отстрани. Тоа е како пукнатина во кофа која држи вода — мала пукнатина нема да остави ниту капка вода во неа, иако кофата било првично полна. Секое дупче, секој расцеп, секое оштетување треба да се санира, за да не дојде до проток.
Ако знаете да ги санирате вашите коли и за најмала флека од рѓа што разјадува, колку повеќе треба да ги санирате вашите души за најмалиот грев што убива?

• Ефесјани 4:27 — “Ниту давајте место на ѓаволот.”

Не оставај ни мал простор — почнува од малото.

• Евреите 3:13 — “…за да не се стврдне некој од вас преку измамата на гревот.”

Гревот мами постепено и го стврднува срцето.

• Евреите 12:1 — “…да го отфрлиме секој товар и гревот што лесно нè заплеткува…”

Гревот почнува „лесно“, па те врзува.

• Проповедник 10:1 — “Мртви муви ја расипуваат и ја смрдат миризливата маст; така малку безумие повеќе вреди од мудрост и чест.”

Малата грешка расипува многу добро. И мала будалештина го уништува мудрецот.

• Песна над песните 2:15 — “Фатете ни ги лисиците, малите лисици што ги расипуваат лозјата…”

„Малите“ нешта го уништуваат плодот.

• 1 Солунјаните 5:22 — “Воздржувајте се од секој изглед на зло.”

Не прави компромис ни со најмала форма на зло.

• Матеј 5:19 — “Затоа, кој ќе наруши една од овие најмали заповеди, и така ги научи луѓето, тој ќе се нарече најмал во царството небесно: а кој ги изврши и научи, тој ќе се нарече голем во царството небесно.
  ²⁰ Зашто ви велам, ако вашата праведност не ја надмине праведноста на книжниците и фарисеите, вие нема да влезете во царството небесно.”

„Најмалото“ не само што не е неважно за Бога, туку тоа е исто толку важно колку и најголемите работи, така што кој ќе врши и најмал грев, ќе биде отстранет од царството.

• Римјани 14:21–23 — “Добро е да не јадеш месо, ни да пиеш вино, ни да правиш нешто со кое братот твој се сопнува, или се навредува, или ослабува.
  ²² Имаш ли вера? имај ја за себе пред Бога. Блажен е оној кој не се осудува себе си во тоа што го одобрува.
  ²³ А кој се сомнева, ако јаде, осуден е, зашто не е од вера: а сè што не е од вера е грев.”

Дури и нешто „мало“ без вера е грев. И добро е да не правиш никакви работи од кои братот твој може да се сопне. Ако е добро да не јадеш месо и да не пиеш вино и пиво, а ти го правиш тоа, и братот твој знае дека го правиш — ти за него поставувал стапица за сопнување.

• 2 Петрово 2:19 — “…зашто од кого е некој победен, на него и му е роб.”

Малиот пораз води во ропство. Кога мало нешто не надвладејало — ние сме робови на малите нешта. Кога нас нѐ надвладејало да пиеме пет пива во месецот — ние сме робови на тие пет пива.
Кога нас нѐ надвладејало да јадеме по две три чоколатца на три дена, ние сме робови на тие три чоколатца.

• Јован 8:34 — “Секој што прави грев е роб на гревот.”

Гревот, дури и мал, врзува.
Синџирот од гревот може да се скине само кога во нас нема никаков грев.
Таа сила е во Бога, не е во нас.
Во нас е изборот.
Во нас е да бараме од Бога да нѐ ослободи од канџите на гревот: со прошка да го рсцепи јаремот и со љубов да ни даде да не си го врзуваме повторно околу вратот наш.

Бог ги мрази гордите

• Јаков 4:6 — “Но дава поголема благодат. Затоа вели: Бог им се спротивставува на гордите, а им дава благодат на смирените.”

Бог активно се спротивставува на гордоста.

• Изреки 16:5 — “Секој што е горд во срцето е одвратност пред Господ; иако рака со рака, нема да остане неказнет.”

Гордоста е одвратна пред Бог и не поминува без суд.

• Псалми 5:4–5 — “Зашто Ти не си Бог Кој има задоволство во зло; ниту злото ќе престојува со Тебе.
  ⁵ Безумните нема да стојат пред Твоите очи; Ти ги мразиш сите што прават беззаконие.”

Бог не живее со грев и не ги прифаќа оние што остануваат во него.

• 1 Јован 3:6 — “Секој што пребива во Него не греши; секој што греши не Го видел, ниту Го познал.”

Постојаниот грев покажува отсуство на вистинска врска со Христос.

• Матеј 7:21–23 — “Не секој што Ми вели: Господи, Господи, ќе влезе во царството небесно; туку оној што ја врши волјата на Мојот Отец, Кој е на небесата.
  ²² Мнозина ќе Ми речат во оној ден: Господи, Господи, не пророкувавме ли во Твоето име? и во Твоето име не истерувавме ли демони? и во Твоето име не правевме ли многу чудеса?
  ²³ И тогаш ќе им кажам: Никогаш не сум ве познавал; одете од Мене, вие што правите беззаконие.”

Не е доволно да зборуваш за Бог — животот мора да биде во послушност.

Што треба гордиот да прави за Бог да го сака?

Да се потчини на Божјата љубов — да верува во Божјиот Збор. Да го стави Бога над себеси. Себеси да се стави под Бога: да му каже, „Еве ме Господи, прави со мене што ти е угодно!“ И кога Бог ќе Си го прави Своето, да не мрмори, туку да Му верува — бидејќи Бог знае најдобро, и го сака најдоброто за него.

Во следниот дел ќе видиме нешто уште подлабоко: не само што гревот е сериозен — туку како Бог го мери гревот, не според делото, туку според срцето.