Од срце во срце
Да му се забрани на детето употребата на порочни супстанции — вештачки стимуланси — не е доволно за родителот да го одврати од нив. Треба да му се понуди и она што ќе ја исполни празнината во душата што го влече кон нив. Потребата од тие стимуланси се јавува кога љубовта што му е потребна на детето не му е секогаш достапна. Затоа, кога таа љубов не му е достапна, детето бара замена за неа. Но таквата замена е секогаш лоша, бидејќи ништо не може да ја замени љубовта. Стимулансот може привремено да ја прикрие празнината, но не може да ја исполни. Му го нуди на детето она што не му е потребно, наместо она што навистина му недостига.
Како родителот ќе му забрани на детето да пуши ако и самиот пуши? Како ќе му ја даде на детето својата љубов — што ја примил од Бога — ако и самиот си ја пополнува празнината во својата душа со вештачки стимуланси наместо со Божјата љубов? Кога и самиот има потреба од нешто вештачко за да почувствува радост и мир во животот, со што друго, освен со тие супстанции, ќе му помогне на своето дете да почувствува радост и мир? Кога и самиот нема вистински мир и вистински извор на радост, неговите поуки не можат да постигнат траен успех.
- 1 Јованово 4:11 — „Возљубени, ако Бог така нѐ возљуби, и ние треба да се љубиме еден со друг.“
За семејството навистина да живее во хармонија, радост и Божја љубов, најстарите членови, од кои помладите примаат љубов и зајакнуваат преку нивниот пример, не смеат да прават ни најмал компромис со работите што вештачки и привидно ја пополнуваат огромната празнина што Бог намерно ја отворил во нив за таму да живее Неговата љубов — и ништо друго.
Неговата љубов е бесконечна и затоа ѝ е потребен целиот простор на таа празнина, без ништо друго да го зазема. Кога, дури и на нешто ситно, свесно ќе му се отстапи и најмалиот дел од тој простор, Божјата љубов не може да се всели во него; таа останува надвор и чука за да влезе.
- Откровение 3:20 — „Еве, стојам пред вратата и чукам; ако некој го чуе Мојот глас и ја отвори вратата, ќе влезам кај него и ќе вечерам со него, и тој со Мене.“
Ако ја пуштите внатре, истовремено ќе мора да дозволите другите работи да излезат од тој простор. Кога свесно ќе му отстапиме дури и мал дел од тој простор за нешто што ја заменува Божјата љубов, не можеме истовремено истиот тој дел да ѝ го предадеме и на Божјата љубов.
Кога полниме чаша со вода, водата постепено го истиснува воздухот од неа, сѐ додека целосно не ја исполни. Како што водата не може да го заземе истиот простор што го зазема воздухот, така и Божјата љубов не може да го исполни просторот што намерно го чуваме за она што ја заменува. А оној што намерно истура дури и малку од водата не ја цени во целост. Кога намерно ја истура за да направи место за нешто друго, со својот избор покажува што му е поважно.
Така и ние, кога свесно му отстапуваме место во срцето на нешто што ја заменува Божјата љубов, покажуваме каде ни е срцето. Зашто, како што водата го истиснува воздухот од чашата што ја полниме, така и Божјата љубов, кога целосно ѝ се отвораме и ѝ дозволуваме да се всели во нас, го истиснува сето она што претходно сме го поставиле на нејзино место. А ние ја спречуваме да нѐ исполни токму за да го заштитиме она што таа би го истиснала — она што не припаѓа во нејзиниот дом.
Така, ако не ја цениме Божјата љубов во целост, таа нема да се всели во нас. Во нас нема простор да ја собере без да биде малку или повеќе истурена надвор. Не зашто таа нема сила да го отстрани она што ѝ го зазема местото и со тоа целосно да нѐ исполни така што никогаш повеќе да не ожеднеме ниту да огладнеме, туку затоа што ние свесно го задржуваме тој простор за нешто обично, минливо и безвредно.
- Јован 6:35 — „А Исус им рече: Јас сум лебот на животот; кој доаѓа кај Мене никогаш нема да огладни, а кој верува во Мене никогаш нема да ожедни.“
Го фрла ли некој својот скапоцен накит од ковчежето во калта кај свињите, само за на негово место да стави три грутки земја?
Зашто крвта преку која ни се открила Божјата љубов е бесценета — бескрајно поскапа од најскапоцениот бисер што постои; а сепак не Му го предаваме целото свое срце на Бога, само за да зачуваме место во него за нешто што е срамно дури и да се спореди со неа.
- 1 Петрово 1:18–19 — „Знаејќи дека не сте откупени со пропадливи нешта, како сребро и злато, од вашиот суетен начин на живот што ви е предаден по предание од вашите татковци;
¹⁹ туку со скапоцената крв Христова, како на јагне без недостаток и без дамка.“
Ако детето не ја прими таа љубов од родителот, од кого ќе ја прими?
Во семејството нема „независни членови“. Ако еден од членовите реши да бара поттик за својата душа во вештачките стимуланси наместо во Божјата љубов, со својот пример ги повикува и другите да го сторат истото — да ја напуштат Божјата љубов како движечка сила во својот живот и да ја заменат со слични стимуланси.
А на оние што не сакаат да ја напуштат таа љубов, покрај искушенијата што тој член им ги става пред нозете, принудувајќи ги секој ден да ги прескокнуваат или заобиколуваат за да не се сопнат од нив, отстапувањето на еден или повеќе членови на семејството им предизвикува неизмерна тага и болка.
Со тоа тие го уништуваат духовното единство во семејството и отстапуваат од него — зашто семејството не го сочинуваат крвта, месото и заедничките средства за преживување, туку Божјата љубов, којашто тие ја замениле со нешто многу поевтино и пониско. Така, тие можат да останат под ист покрив, да го носат истото презиме, да ги имаат истите гени и да ги трошат истите пари, а сепак да го разоруваат она што го прави семејството едно: Божјата љубов.
Зошто некој за свое задоволство би пиел кафе, пиво или други алкохолни пијалаци, би пушел цигари, би јадел каква било нездрава храна или би водел нездрав живот, ако Божјата љубов му е доволна за да има мир и радост? Зарем Божјата љубов толку ослабела, па мораме од ден на ден да бараме краткотрајни задоволства во нешта што ни штетат?
- 1 Коринтјаните 10:31 — „И така, било да јадете или пиете, или што и да правите, правете сѐ за Божја слава.“
Па како тогаш Божјата љубов ќе нѐ исполни низ целата вечност? Зарем ќе си ги понесеме во рајот кафето, цигарите, пивото, сирењето и месото за да нѐ одржуваат среќни и мирни?
Не. Тоа е заблуда во која живееме, и вистината нѐ повикува да ѝ дозволиме да ни ја разобличи и отстрани од нас — да ја примиме Божјата љубов во целост.
Зошто некој упорно би барал задоволство во нешта што му штетат ако Божјата љубов му е доволна? Постојат две можни причини за тоа: или не знае дека таа му е доволна, или, иако го знае тоа, не ја прима како доволна. Во вториот случај, не затоа што Божјата љубов навистина е недоволна, туку затоа што тој свесно ѝ дава предност на нејзината замена.
А ако свесно ѝ дава предност на замената пред Божјата љубов за да ја пополни празнината во својата душа, со својот избор ја потценува жртвата на Голгота што Бог ја поднел за да го освои неговото срце — а тој не Му го предава да биде освоено.
Затоа, ако истрае во тоа свесно одбивање на Божјата љубов и не се покае, тој ќе умре без Бога и ќе го изгуби семејството коешто Го сака Господ повеќе од сѐ друго и коешто со ништо не ја заменува Неговата неизмерна љубов.
Ако и вие го правите тоа — со изборот и делата ја одбивате Божјата љубов која ве повикува — а сакате да останете во единство со семејството и да живеете во љубовта со која Бог ве освоил, признајте го својот грев. Покајте се за погрешниот избор што свесно го повторувате од ден на ден и напуштете го сето она што ве одвојува од Бога и од Неговата љубов во Исус Христос.
Се согласувате ли?
Сепак, согласност не е желба, сила или волја. Согласноста не е исто што и посакувањето или издржливоста да го вршиме она што Бог го бара од нас. Ниту пак да сме согласни значи веќе да ја имаме желбата, силата или цврстината на волјата да го вршиме она што Му е угодно на Бога.
Согласност не е ни присилен напор на устата да ја исповеда вистината. Може да ја исповедаш вистината без да се согласуваш со неа — така ќе постапат и безбожните при второто воскресение — воскресението на безбожните по завршувањето на илјадата години — кога ќе Го видат Христос во Неговата слава, пред своето конечно погубување;; очигледноста на вистината ќе ги присили да го признаат она со кое не се согласуваат во срцето. И Сатана ќе ја признае Божјата правда, иако неговиот карактер ќе остане непроменет.
Матеј 23:39 — „Зашто ви велам: отсега нема да Ме видите, сѐ додека не речете: Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!“
- Матеј 15:8 — „Овој народ Ми се приближува со својата уста и Ме почитува со своите усни; но срцето му е далеку од Мене.“
- Јаков 2:19 — „Ти веруваш дека има еден Бог; добро правиш; и демоните веруваат и треперат.“
- Филипјаните 2:10–11 — „За во Исусовото име да се поклони секое колено, на оние што се на небото, и на оние што се на земјата, и на оние што се под земјата; ¹¹ И секој јазик да исповеда дека Исус Христос е Господ, за слава на Бог Отецот.“
- Матеј 23:39 — „Зашто ви велам: отсега нема да Ме видите, сѐ додека не речете: Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!“
- Елена Вајт — Рани списи, EW 292.2 — „Сите бараат да се скријат меѓу карпите за да се заштитат од страшната слава на Оној Кого некогаш Го презирале. И обземени и измачени од Неговата величественост и неизмерна слава, едногласно ги подигаат своите гласови и со страшна јасност извикуваат: ‘Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!’“
- Елена Вајт — Големата борба, GC 662.2 — „Сите очи во тоа огромно мноштво се свртени кон славата на Божјиот Син. Со еден глас мноштвата на безбожните извикуваат: ‘Благословен е Оној Кој доаѓа во името Господово!’ Не е љубовта кон Исус таа што го поттикнува ова извикување. Силата на вистината ги изнудува зборовите од неволни усни. Како што безбожните заминале во своите гробови, така и излегуваат од нив — со истото непријателство кон Христос и истиот дух на бунт.“
671.2 — „Иако Сатана бил принуден да ја признае Божјата правда и да се поклони пред Христовата врховна власт, неговиот карактер останува непроменет.“ - Елена Вајт — This Day With God, TDG 299.2 — „Љубовта кон Исус што не оди подалеку од усните нема да спаси ниту една душа, туку ќе биде голема заблуда.“
Согласност е пристапување: да се согласиме со Бога значи да Му пристапиме токму со она што ни недостига и да побараме Тој да ни го даде. Согласноста почнува со понизна интеракција со Бога и преминува во понизна соработка со Него.
- Елена Вајт — Христовите параболи, стр. 159, COL 159.3 — „Никакви надворешни обреди не можат да ги заменат едноставната вера и целосното откажување од себеси. Но никој човек не може самиот да се ослободи од своето себично јас. Можеме само да се согласиме Христос да го изврши тоа дело. Тогаш душата ќе рече: Господи, земи го моето срце, зашто јас не можам да Ти го дадам. Тоа е Твоја сопственост. Чувај го чисто, зашто јас не можам да го зачувам чисто за Тебе. Спаси ме и покрај мене самиот, и покрај моето слабо јас, кое не личи на Христос. Обликувај ме, преобразувај ме, издигни ме во чиста и света атмосфера, каде што богатата струја на Твојата љубов ќе може да тече низ мојата душа.“
Согласност е изборот според кој се движиме додека слободата ни е овозможена пред нашите очи. А самата сила на движењето не е согласност — таа е способност и може да варира во голема мера; но согласноста не може да варира: таа е или вклучена или исклучена; или движи или не движи; или е жива или е мртва; или е активна или е неактивна; или е трудољубива или е мрзлива.
- Матеј 17:20 — „А Исус им рече: Поради вашето неверие; зашто вистина ви велам: Ако имате вера како синапово зрно, ќе ѝ речете на оваа планина: Премести се оттука таму; и ќе се премести; и ништо нема да ви биде невозможно.“
Затоа, ако сме согласни со Бога, тоа не значи дека веќе го имаме сето она што ни е потребно за да ја вршиме Неговата волја — туку дека Му пристапуваме отворени и со намера да ја вршиме, барајќи од Него да нѐ направи способни и подготвени, со тоа што ќе ни ги даде желбата и силата што ни недостигаат.
- Филипјаните 2:12–13 — „Затоа, возљубени мои, како што секогаш сте биле послушни, не само во мое присуство, туку сега многу повеќе во мое отсуство, работете на своето спасение со страв и трепет.
¹³ Зашто Бог е Оној Кој дејствува во вас и да сакате и да го вршите она што Му е угодно.“
Ако немаме желба да вршиме добро, Бог може да ни ја даде таа желба — но дали ќе ја побараме?
Ако имаме желба да вршиме добро, но немаме сила, дали ќе ја побараме силата од Бога?
Ако немаме ни сила ни желба да побараме, дали барем ќе се надеваме дека Бог ќе ни ги даде и силата и желбата да побараме?
А ако немаме ни надеж, дали барем ќе го приклониме увото кога Светиот Дух ни шепоти дека Бог е тука за да ни помогне, дека нѐ сака и дека никогаш нема да нѐ напушти? Дека копнее да нѐ направи Свои деца, да нѐ очисти и да нѐ исполни со Својата слава?
Но Бог е тука и за оние што не го приклонуваат увото кога им зборува — и продолжува да прави сѐ за да го придобие нивното срце.
Но има граница што Неговата љубов никогаш не ја преминува — присилувањето. Бог никогаш не го присилува човекот — ниту додека заблудите му ја замаглуваат слободната волја, ниту откако ќе бидат разоткриени. Тој ги разоткрива заблудите, му помага да ја види вистината и му дава сѐ што му е потребно за да може да ја избере. Но кога човекот ќе ја согледа вистината, Бог не го прави изборот наместо него. Му ја остава власта над сопствената волја што Самиот му ја дал, за одговорно и слободно да ја употреби според она што знае дека е вистина.
И оној човек кој, и покрај сето тоа, продолжува да чека Бог да му ги движи нозете, рацете, устата и мислите кон свети работи, чека залудно. Таквото чекање, кога веќе ја препознава вистината, а свесно одбива да постапи според неа, е лукав изговор: тој не чека Бог да му помогне да избере, туку Бог да избере наместо него. И токму со тоа чекање го прикрива и оправдува сопственото одбивање — зашто додека чека Бог да избере наместо него, самиот веќе избира: ја избира лагата наместо вистината.
Зошто тогаш Бог не го прави изборот наместо човекот, туку го остава да погине ако тој самиот, со својата одлука, од ден на ден не се придвижува по Божјиот пат — ако ја остава својата одлука мртва наместо секој нареден ден да ја потврдува и зацврстува преку нови, самостојни избори?
- Лука 9:23 — „И Тој им рече на сите: Ако некој сака да оди по Мене, нека се одрече од себе, и нека го зема својот крст секој ден и нека Ме следи.“
- 1 Коринтјаните 15:30–31 — „И зошто ние секој час сме во опасност?
³¹ Сведочам со радоста поради вас што ја имам во Христос Исус, нашиот Господ: јас умирам секој ден.“
Зашто Бог сака љубов што произлегува од слободен избор и служба што се врши доброволно — Бог му дал сѐ што му е потребно за да избере, заедно со власта да избира. Кога човекот ги одбива сите тие дарови — човекот самиот го избира одбивањето.
А зошто Бог да му го менува изборот, кога самиот човек одбива и не сака? Зарем против своја волја ќе живее заедно со Бога низ вечноста? Тоа би било ужасна вечност.
Бог не нѐ повикува да бидеме Негови робови, кои служат против својата волја, туку Негови синови, кои со радост ја вршат волјата на Оној Кој бескрајно ги сака и ја пролеал Својата скапоцена крв за да го откупи нивниот живот и да го придобие нивниот слободен избор — да ги придобие нивните срца, без да им ја одземе слободата на избор.
Затоа не чекајте Бог да ви ги движи нозете, рацете, устата или мислите наместо вас, за да го извршите она што знаете дека е добро — Тој ви ја дал слободата и одговорноста сами да изберете и да постапите според својот избор. Но барајте од Бога да ги отстрани грутките и калта што ви го замаглуваат погледот кон вистината и ви ја закоравуваат волјата, за да можете јасно да го разликувате доброто од злото и слободно да го изберете доброто.
Моќта на слободната волја е во тоа секој избор да го правиме свесно. А кога човекот не сака да биде свесен за своите избори, тој ја отфрла слободната волја што Бог му ја дал и свесно, слободно и своеволно одбира да биде роб на гревот — да си ја предаде својата волја на друг, за тој самиот да не мора да се труди за ништо што е добро, а одговорноста за лошото што го прави да може да ја префрли на оној на кого му ја предал волјата.
И сето тоа за, кога ќе направи зло, да може во своја одбрана да рече: „Не бев јас! Ама јас не знаев! Ама не бев свесен! Ама не сум свесен!“ и при секој нареден грев да ги повторува истите изговори, без свесно да чекори кон промена — кон изборот кој му го менува карактерот.
- Римјаните 6:16 — „Не знаете ли дека кому му се предавате како слуги за да му бидете послушни, негови слуги сте — на оној кому му се покорувате, било на гревот за смрт, било на послушноста за праведност?“
Од согласност во дело, а од дело во срце — така од срце во срце.
Leave a Reply